Politiek17 februari 2014

Het wethoudersrapport

Met nog een maand te gaan tot de gemeenteraadsverkiezingen zit het werk van de meeste wethouders er wel op. Tijd dus om de balans op te maken. Hoe hebben de bestuurders van PvdA, VVD, D66 en CDA het de afgelopen regeerperiode gedaan?  Vers Beton beoordeelt ze met een rapportcijfer. 

College van Rotterdam
College van Rotterdam Beeld: Jeroen van de Ruit

Hugo de Jonge (CDA)

Wethouder Onderwijs, Jeugd en Gezin

Hugo de Jonge
Hugo de Jonge Beeld: Jeroen van de Ruit

Hugo de Jonge kreeg een aantal moeilijke dossiers voor zijn kiezen de afgelopen vier jaar. Het Ibn Ghaldoun, huiselijk geweld, het zwakke lagere onderwijs in Rotterdam en de decentralisatie van jeugdzorg. Niet de makkelijkste portefeuille. Toch is het algemene oordeel over De Jonge positief. Neem het Ibn Ghaldoun. Al sinds 2007 was het mis op deze school, de gestolen examens waren slechts de druppel. Hugo de Jonge wist de gemeenteraad en Den Haag te overtuigen dat de school dicht moest, ook al stuitte deze maatregel op veel tegenstand. Achteraf de beste oplossing.

Het lagere onderwijs was ook één van de speerpunten van De Jonge, beter bekend als het ‘Beter Presteren Plan’. Conclusie: de wethouder heeft het eigenlijk best goed gedaan. Natuurlijk kan het beter, maar in een relatief korte periode is er vooruitgang geboekt. Zo was één van de doelen het verhogen van de Cito-scores. Het landelijk gemiddelde van 536 haalt het Rotterdamse onderwijs  nog niet, maar met een gemiddelde van rond de 532 is de stijging ingezet. Ook het aantal zwakke en zeer zwakke scholen daalt. Daarentegen is het beleid té sterk gericht op meetbare resultaten, waardoor er geen ruimte meer is voor sociale en emotionele ‘domeinen’. Maar wat moet je dan met het onderwijspeil in Rotterdam de afgelopen jaren?

Het project ‘Decentralisatie jeugdzorg 2013-2015’ valt ook onder Hugo de Jonge. De eerste resultaten zijn niet onaardig. Zo zijn de ‘proeftuinen’ succesvol – ‘bijzondere’ kinderen krijgen in de reguliere naschoolse opvang een pedagogisch duwtje in de rug, om zo een zwaar jeugdhulptraject in de toekomst te voorkomen – en ligt het op schema. Er wordt De Jonge wel verweten vooral met bestaande partners om de tafel te zitten en dat hij geen nieuwe wegen durft in te slaan. Hij zou ook vooral voor eigen parochie (Jeugdzorg) preken, terwijl er de andere decentralisaties (ouderenzorg en hulp bij het vinden van werk) ook van belang zijn.

Toch is deze charmante wethouder op weinig fouten te betrappen. Hij kan makkelijk mensen winnen voor zijn standpunten, weet zijn persmomenten te kiezen en zo een goede indruk te maken.

Eindcijfer: 7

Analyse: Celeste Boddaert

Marco Florijn (PvdA)

Wethouder werk, inkomen, zorg en bestuur

Marco Florijn
Marco Florijn Beeld: Jeroen van de Ruit

Ontegenzeggelijk was het zwarte gat dat de Sociale Dienst heet het belangrijkste dossier van Marco Florijn. Wat heet: dat zwarte gat werd zijn voorganger Dominic Schrijer in 2011 zelfs fataal, toen bleek dat Rotterdam 100 miljoen euro méér aan uitkeringen betaalde dan de stad als budget van het Rijk kreeg. Hierdoor moest er flink gesaneerd worden, wat Schrijer niet over zijn sociaaldemocratische hart kon verkrijgen. “A-sociaal”, noemde hij de PvdA-fractieleden die wél een forse sanering steunden.

Exit Schrijer, enter Florijn, algemeen beschouwd als PvdA-wonderboy. In Friesland had hij het aantal bijstandsuitkeringen fors weten terug te dringen, en dat beloofde hij in Rotterdam ook te doen. Meteen moest hij in de raad de nieuwe begroting van de Sociale Dienst verdedigen. Dat ging meteen mis. Om de begroting te halen, moesten vanaf juni 2011 tot het einde van het jaar maandelijks gemiddeld 1.000 mensen de bijstand uitstromen. “Onhaalbaar”, concludeerde de oppositie. “Superambitieus”, vond Florijn. Na onafhankelijk onderzoek bleek het inderdaad niet haalbaar en moest de gemeente opnieuw op haar reserves in teren.

Toch ging Florijn vervolgens voortvarend met de bijstand aan de slag. Zijn meest effectieve maatregel: nieuwe mensen die een uitkering aanvragen, moeten voortaan eerst vier weken aantoonbaar naar werk zoeken voordat de Sociale Dienst aan de slag gaat. Een flinke kostenreductie.

Florijn wist de afgelopen jaren de begroting van de Sociale Dienst op orde te krijgen. Dit is grotendeels te danken aan een forse budgetvergroting van het Rijk, omdat Rotterdam relatief veel mensen in achterstandswijken kent. Hierdoor kreeg Rotterdam in 2012 46 miljoen euro extra, wat het begrotingsgat grotendeels vult. Volgend jaar verwacht de Rekenkamer zelfs een plus van 26 miljoen. Onduidelijk is hoeveel lobbywerk van Florijn er achter de budgetverhoging van het Rijk schuilgaat, maar welkom is het in ieder geval.

Wat betreft de uitstroom van bijstand naar werk is Florijn veel minder succesvol geweest. In 2010 stelde het college zich ten doel dat 10.000 bijstandsgerechtigden een baan moesten vinden. Slechts 6.600 mensen vonden werk. De door Florijn groots aangekondigde werkgelegenheidsprojecten zijn dan ook ronduit mislukt. Honderden bijstandsgerechtigden werden er bijvoorbeeld naar de kassen in het Westland gebracht, maar in 2012 en 2013 vonden hier respectievelijk vijf en dertig mensen definitief een baan. Een peulenschil op het totaal van 36.000 Rotterdamse bijstanders.

Ongetwijfeld heeft dit te maken met een forse bezuinigingsoperatie bij de Sociale Dienst waardoor veel zogenaamde ‘klantenmanagers’ hun baan verloren. Hierdoor is de werkdruk gigantisch: één manager heeft ruim 250 ‘klanten’. Logisch dat die niet allemaal optimale begeleiding naar werk krijgen.

Niettemin blijft de beoordeling van het wethouderschap van Marco Florijn ruimschoots positief. Hij beheerde een potentieel explosieve portefeuille zonder zijn vingers te branden. Zijn politieke keuzes daargelaten, hij heeft wel een begin gemaakt met het stroomlijnen van de bijstand. Dat hij daarbij zelfs zo nu en dan tegen de schenen van zijn achterban durfde te schoppen, getuigt bovendien van politieke moed en zelfverzekerdheid.

Eindcijfer: 7

Analyse: Ties Joosten

Jeannette Baljeu (VVD)

Wethouder Haven, Verkeer en Regionale Economie

Jeannette Baljeu
Jeannette Baljeu

Wie je ook spreekt over Jeannette Baljeu, één aspect komt bijna altijd naar voren. De wethouder van Haven, Vervoer en Regionale Economie is onberispelijk in haar publieke optredens. Het is ook moeilijk niet gecharmeerd te raken van de bewindsvrouw. Of het nu op een perfect uitgelicht podium is, of met het haar door de war op een verregend bouwterrein – ze weet zich verstaanbaar te maken en de aandacht vast te houden. Een geboren lijsttrekker.

Is ze daarmee ook een geboren wethouder? Baljeu heeft in ieder geval veel kilometers op de teller staan. Ze is momenteel aan haar tweede periode als houder van de genoemde portefeuille bezig, opgeteld dik zeven jaar bestuurlijke ervaring. Wie zijn oor te luisteren legt in de lagen van de gemeente krijgt overwegend positieve feedback. Een insider meldt dat “Baljeu soms wat opportunistisch is en een beetje een pleaser. Maar: ze krijgt het wel gedaan. De mannenwereld waar ze zich in beweegt loopt met haar weg.” Keerzijde is misschien dat Rotterdam vaak het volle pond lijkt te betalen bij projecten die onder haar verantwoording vallen. Al is dat een euvel waar meer grote (haven)steden aan lijden. Momenteel loopt er ook een onderzoek naar de aanbesteding van nieuwe parkeerautomaten door de gemeente. Aan de Coolsingel lijkt niemand te geloven dat dat de wethouder grote problemen zal opleveren.

Het sleutelproject bij uitstek om het wethouderschap van Baljeu aan te toetsen is Rotterdam Centraal.  Ze was er tenslotte tot tweemaal toe (2006-2009, 2010-nu) direct bij betrokken. Het infrastructurele mammoetproject wordt nog net voor het einde van deze collegeperiode geopend. Zie daar een eerste wapenfeit van de wethouder – politiek was dat van symbolisch levensbelang. Voor je het weet, loopt een ander met de bloemen weg.

Inhoudelijk heeft Baljeu het project soepel door de tijd geloodst. Echt noemenswaardige problemen zijn er niet ontstaan, zelfs niet aan de hand van de crisis. De verantwoordelijken van Gemeentewerken prijzen het feit dat ze voor de bühne het project altijd verkocht heeft en op de achtergrond de ‘knappe koppen het werk heeft laten doen’.

Het bevestigt het eerder geschetste imago. Ze is misschien geen politicus van al te grote risico’s. Geen beeldenstormer. Wel iemand die het werk gedaan krijgt en zelden een deuk in het imago oploopt. De politiek is uitgevonden voor mensen als Jeannette Baljeu.

Eindcijfer: 6

Analyse: Vincent Cardinaal

Hamit Karakus (PvdA)

Wethouder Wonen, Ruimtelijke Ordening, Vastgoed & Stedelijke Economie

Hamit Karakus
Hamit Karakus

Als we één ding van Hamit Karakus kunnen zeggen, is wel dat hij een handige ritselaar is, zeker als het gaat om het grote geld. In zijn vorige periode als wethouder Wonen en Ruimtelijke Ordening bedacht hij al de erfpachtregeling. Hierbij kocht de gemeente de grond onder belangrijke bouwprojecten op, zodat projectontwikkelaars de financiële ruimte hadden om te kunnen blijven bouwen.

De afgelopen vier jaar zorgde Karakus er vervolgens voor dat de gemeente door de erfpachtregeling niet zou worden opgezadeld met een miljoenenstrop. Eén regeling werd bijvoorbeeld getroffen met LSI. Toen zij het afgelopen jaar om dreigden te vallen, ging Karakus met banken en bouwers om de tafel zitten en sloot een deal waardoor LSI investeringsruimte behield en de erfpacht in de toekomst (hopelijk) kan afbetalen.

Ander voorbeeld: toen projectontwikkelaar De Wilgen Vastgoed van de Calypso hevig in gebreke bleef bij het terugbetalen van de erfpacht, koos Karakus uiteindelijk voor de gang naar de rechter. Die oordeelde dat VolkerWessels en BAM – de bouwbedrijven die uiteindelijk eigenaar van het pand werden – de schuld aan de gemeente tot op de laatste cent moeten terugbetalen.

Dit mogen we interpreteren als goed nieuws. De schuld van LSI aan de gemeente bedraagt namelijk 52 miljoen euro, die van de Calypso 27 miljoen euro. Geen kleine bedragen dus.

De vraag is natuurlijk of al die gebouwen – denk ook aan De Rotterdam en de Markthal – er wel hadden moeten komen. En waarom moest de gemeente eigenlijk te hulp schieten toen de banken de projecten vanwege de instortende markt niet meer wilden financieren?

Maar ja, dat is nu niet relevant meer. In 2009 stemde de meerderheid van de gemeenteraad,  inclusief oppositiepartij Leefbaar Rotterdam en erfpachthater VVD, namelijk zelf in met de erfpachtregelingen. Dat dit risico’s met zich meebracht is inmiddels gebleken, maar om alleen Karakus daar op aan te vallen, is dus niet terecht.

Verder regelde Karakus dat de woningcorporaties op Zuid de nieuw ingevoerde verhuurdersheffing van het Rijk niet hoeven te betalen. De miljoenen die ze daardoor overhielden – als je dat zo kunt noemen, de kas zat toch al niet tjokvol – kunnen ze daardoor steken in de renovatie van verpauperde wijken in vooral Feijenoord en Charlois.

Een groot minpunt is de volledig uit de hand gelopen rel rond het illegale moskee-internaat aan de Polderstraat in Feijenoord. Die heeft er toe geleid dat de dappere, alarm slaande bouwinspecteur van Karakus’ dienst Stadsontwikkeling met strafontslag naar huis gestuurd is.  De arme man deed gewoon zijn werk. Hij constateerde dat op het zoldertje van de moskee vijftig meisjes sliepen en dat er nauwelijks ruimte was om te ontsnappen als er brand zou uitbreken. Hij rapporteerde de kwestie intern, maar kreeg nul op het rekest. Hij liep naar de pers – NRC HandelsbladNieuwsuurRTV Rijnmond – met illegaal getapete opnames van vergaderingen. Daarop volgde een onderzoek naar vriendjespolitiek in de deelgemeente Feijenoord, van met name Turkse politici. Die moesten opstappen.

De rechter oordeelde dat het strafontslag van de klokkenluidende bouwinspecteur ongedaan gemaakt moet worden. Tot op heden zit de man echter thuis.

Bouwen was veruit het belangrijkste dossier uit Karakus’ portefeuille. Hiervoor krijgt hij een voldoende. Vanwege zijn rol rond de moskee-internaatrel gaat die gepaard met de grootst mogelijke min denkbaar.

Eindcijfer: 6-

Analyse: Lucette Mascini

Korrie Louwes (D66)

Wethouder Arbeidsmarkt, Hoger Onderwijs, Innovatie en Participatie

Korrie Louwes
Korrie Louwes

De portefeuille van Louwes is op z’n zachtst gezegd niet de zwaarste. Ze heeft veel overlap met andere wethouders, waardoor het moeilijk is om Louwes op haar eigen merites te beoordelen. Wat vooral opvalt, is dat ze niet zo heel veel gedaan heeft, zo lijkt het. Het enige dossier dat er echt uitspringt, is het Stadsinitiatief en daarbij komt ze niet zo goed uit de verf. Het idee – meer inspraak van bewoners – is oké, maar het blijft hangen en wurgen met het gedoe over de tweede prijs. Haar enige échte speerpunt en ze maakt er zo’n zooitje van… En welke inwoner van Rotterdam is nu eigenlijk écht blij met de Luchtbrug?

En zo gaat het vaker. Ze komt zelden als winnaar uit de strijd.

Louwes is vaak aanwezig op hbo’s en universiteiten, maar is dat wel een taak voor een wethouder? Moet zij zich niet meer bezig houden met ‘wat er speelt’? Het zijn vragen die door collega’s in de raad worden gesteld. Of is het juist wel goed dat er tenminste één wethouder zich ook bezighoudt met de hoger opgeleiden?

Op het gebied van integratie lijkt ze weinig te hebben gedaan. Volgens haar “is de integratie voorbij.” Veel mensen in de stad onderstrepen dat absoluut niet, terwijl anderen haar uitspraak wel verfrissend vinden. Wat vooral opvalt, is de timing van deze opmerking, zo vlak voor de verkiezingen. Nog snel even wat punten scoren?

Wethouder Louwes kon misschien met haar portefeuille geen ‘grote’ stappen maken in een stad als Rotterdam. Daardoor heeft ze ook geen al te grote fouten gemaakt. Waar ze echter wél op wordt afgerekend is de flater die ze maakte met het Stadsinitiatief, hét D66-paradepaardje.

Eindcijfer: 5

Analyse: Celeste Boddaert

Alexandra van Huffelen (D66)

Wethouder Duurzaamheid, Binnenstad en Buitenruimte

Alexandra van Huffelen
Alexandra van Huffelen Beeld: Jeroen van de Ruit

Het lot van Alexandra van Huffelen is nog het best als tragisch te omschrijven. Als wethouder is ze namelijk verantwoordelijk voor de uitvoering van het Rotterdam Climate Initiative (RCI). Duidelijk is dat het dossier haar na aan het hart ligt. Voordat ze wethouder werd, was ze al directeur Nieuwe Energie bij Essent en ze benadrukt graag de grote ambitie van het RCI.

Maar ja, de klimaatdoelstelling valt of staat met een project waarbij de CO2 van twee nieuwe kolencentrales in de haven wordt afgevangen en ondergronds opgeslagen. Bij aanvang van de bouw hadden energiereuzen GDF/Suez en E.on beloofd dit uit te voeren, maar daar hebben zij nu geen zin meer in. De elektriciteitsproductie gaat wel gewoon door, omdat de gemeente verzuimde de belofte juridisch afdwingbaar te maken. Kan Van Huffelen overigens weinig aan doen, want deze afspraken werden in de collegeperiode voor 2010 gemaakt. Niettemin slaat de ingetrokken belofte van de kolenboeren de belangrijkste pijler onder het RCI weg.

Een verwijt dat je Van Huffelen wel kan maken, is dat ze te lang is blijven vertrouwen op traditionele spelers om de ambitieuze Rotterdamse milieudoelstellingen waar te maken. Ruim een jaar geleden werd zelfs oud-bestuursvoorzitter van Shell Jeroen van der Veer als voorzitter van het RCI benoemd. Dé Shell-man als directeur Duurzaamheid. Waren de belangen minder groot, dan was het lachwekkend.

Nog een verwijt; maatregelen die ‘gewone’ Rotterdammers de positieve kanten van het RCI laten ervaren, zijn veel te laat ingezet. Zo is pas vorig jaar begonnen met de Versnelling 010, het verduurzamen van 10.000 woningen waardoor de energierekening daalt. Het draagvlak in Rotterdam voor Van Huffelens RCI is daardoor flink afgenomen. Wat heet: Leefbaar Rotterdam zou er het liefst een dikke streep door zetten.

Een dergelijke tragiek zien we telkens bij Van Huffelen. Ook binnen het college verloor ze op het gebied van duurzaamheid bijna alle krachtmetingen met haar collega’s van het CDA en de VVD. Ze kreeg de wethouders niet eens van een vervuilende dienstauto op diesel in een elektrische Tesla S. Inderdaad: tragisch.

Eindcijfer: 4

Analyse: Ties Joosten

Antoinette Laan (VVD)

Wethouder Sport en Recreatie, Kunst en Cultuur

Antoinette Laan
Antoinette Laan Beeld: Jeroen van de Ruit

Toen Antoinette Laan aantrad in 2010 maakte ze niet direct de allerbeste indruk. Dat had vooral te maken met een vermeend gebrek aan culturele kennis. Het eerste deel van haar wethouderschap draaide om kunst & cultuur. Laan blonk bij publieke optredens niet uit. Iemand uit de directie van een groot museum: “We moesten haar alles uitleggen.”

Er stond nogal wat op til. De stad moest fors bezuinigen. Daarop terugkijkend heeft Laan die periode zonder al te veel kleerscheuren doorstaan. Er was protest, er was onvrede. Er werden instellingen opgedoekt en het advies van de RRKC zou niet deugen. Maar Laan kwam nooit in een lastig parket. Hooguit bleef het beeld overeind van een handige symboolpoliticus: geen visie, wel haantje de voorste op eender welke vernissage of première.

Maar Laans portefeuille houdt niet op bij kunst en cultuur. Sport is evengoed haar verantwoording. Ze kreeg al snel een zeer prestigieus project uit te voeren: de wens van B&W en de directie van Feyenoord voor een nieuw stadion. Het vervolg is bekend: Pandora’s doos ging genadeloos open. Laan slikte een politiek zeer gevoelige nederlaag. Coalitiepartner D66 haalde definitief de trekker over.  Er komt voorlopig geen nieuw Feyenoordstadion.

Wie de loop van dit project bekijkt, kan niet anders concluderen dan dat de wethouder nooit baas van eigen dossier is geweest. In de veel aangehaalde reconstructie van AD-journalist Mark Hoogstad is ze zelfs bijna afwezig. Hoe kan dat? Een insider op het stadhuis: “Laan wil nog wel eens assistenten sturen naar belangrijke vergaderingen, in plaats van zelf op te dagen. Ze zou minder op de golfbaan moeten staan.”

Laan heeft de sentimenten in de stad aangaande het stadion schromelijk onderschat. Zelfs toen het debat louter ging over de problemen rond de gewenste garantstelling van de gemeente, werd er een niets-aan-de-hand-show opgevoerd. Laan had moeten ingrijpen. Ze heeft de Feyenoorddirectie nooit bij de strot gegrepen en ze gedwongen zich publiekelijk te verantwoorden. Dat is lui, onverstandig en arrogant. Wie zo weinig regie voert, mag niet verrast zijn het deksel op de neus te krijgen.

Eindcijfer: 3

Analyse: Vincent Cardinaal

Jantine Kriens (PvdA)

Wethouder Financiën, Bestuur & Organisatie, Volksgezondheid & Maatschappelijke Ondersteuning

Jantine Kriens
Jantine Kriens

Hoewel Jantine Kriens, tot haar vertrek de machtigste vrouw van de PvdA in Rotterdam, alweer bijna een jaar een andere baan heeft, zijn de gevolgen van haar beleid nog altijd voelbaar. Haar opvolger Richard Moti heeft daar in de amper tien maanden als wethouder natuurlijk weinig aan kunnen veranderen. Kriens’ grootste probleem was dat de gemeente sinds het uitbreken van de crisis in 2008 met een paar honderd miljoen euro per jaar minder toe moest. Eén van de oorzaken was het drastische verlies op de afdeling die grond- en bouwprojecten liet uitvoeren, terwijl die vroeger juist torenhoge winsten boekte.

Ook de toestroom van mensen die een bijstandsuitkering bij de Sociale Dienst aanvroegen, sloeg een gat in de begroting van in totaal zo’n 3,5 miljard euro. Het Rijk verstrekte weliswaar tientallen miljoenen extra omdat de hausse aan uitkeringsaanvragen de verwachtingen oversteeg, maar dat was niet voldoende om de begroting sluitend te krijgen. Het gemeentelijke spaarvarken mocht opdraaien voor het jaarlijkse miljoenenverlies.

De conjuncturele depressie kan Kriens natuurlijk niet verweten worden. Maar de wijze waarop ze daarop inspeelde, was ronduit bedroevend.

Bij haar aantreden kondigde Kriens een bezuiniging op het ambtenarenapparaat aan. Van de  13.000 ambtenaren moesten er vanaf 2010 2.450 op zoek naar een andere baan, een besparing van ruwweg € 150 miljoen op een totaal van ruim € 800 miljoen aan loonkosten per jaar. Tenminste, als Kriens over alle salarisschalen een vergelijkbaar aantal mensen zou ontslaan.

Maar dat deed ze niet. Uit onderzoek van de Rekenkamer Rotterdam bleek dat vooral de laagst betaalden het haasje waren, zoals de 350 straatvegers van de Roteb. Velen van hen belandden daardoor in de bijstand. Dat levert dus weinig op.

Ook had Kriens geen strategie om te beoordelen welke taken de gemeente zou kunnen afstoten. En die was wel nodig toen de kaaschaaf een te magere bezuinigingsmethode bleek. Bovendien verzette de gemeenteraad zich tegen een kerntakendiscussie. Waarom is onbekend. Mogelijk wilde geen enkele partij inleveren op kiezersdouceurtjes als gratis laadpalen voor elektrische auto’s, het Stadsinitiatief en gratis ov voor 65+ers.

Kriens had als wethouder van de machtigste partij in het gemeentebestuur met de vuist op tafel kunnen slaan om zo de kerntakendiscussie af te dwingen. In plaats daarvan koos ze er voor om alle tijdelijke contracten niet te verlengen, ongeacht de taken van de werknemer. Daarbij verhoogde ze de belastingen, wat onhoudbare tarieven opleverde. Neem de kapvergunning. Die steeg van nul naar 738 euro. Omdat de meeste Rotterdammers dat van de gekke vonden, lieten ze de kapvergunning massaal links liggen. Zo liep de gemeente de verwachte inkomsten mis.

Veel duur betaalde ambtenaren zitten er nog, en het blijft onduidelijk welke taken geschrapt kunnen. Omdat Kriens een volgend college met die gebakken peren opzadelt, krijgt zij een zware onvoldoende.

Eindcijfer: 2

Analyse: Lucette Mascini

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:Alexandra van Huffelen, Antoinette Laan, B&W, college, Hamit Karakus, Hugo de Jonge, Jantine Kriens, Jeannette Baljeu, Korrie Louwes, Marco Florijn en wethouder

Sectie: Politiek

kaart: Stadhuis, Rotterdam
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *