Kunst & Cultuur1 juni 2012

Große bruder twist

Jaren geleden stond ik ergens ver buiten Rotterdam in een platenzaak. Ik moest op iemand wachten, dus de vingers gleden nogal willekeurig langs de diverse genres. Tot mijn verbazing zag ik een paarse genre-flap tussen de cd’s staan met daarop in grote witte letters ROTTERDAM geschreven. Rotterdam als genre! Hardcore weliswaar, maar toch. Jaren later overkwam mij in Azië iets soortgelijks. Voor de zoveelste keer stelde ik mij voor, in dit geval aan een Australiër, en vertelde dat ik uit Nederland kwam. Met mijn ogen dichtgeknepen wachtte ik tot de vreemdeling de eeuwige lofzang over Amsterdam en wiet zou afsteken, maar dit bleef uit. Hij vloog me om de nek en riep: “RO-TUR-DEM!” Dát was voor hem de enige plek in Nederland, een bedevaartsoord waar hij de afgelopen jaren wilde dromen over had. “The rave capital of the world, man. Everyday a massive rave!” Rotterdam Terror Corpse, Neophyte, Dj Paul, hij kende ze allemaal. Hoewel het maar incidenten zijn, zet het toch aan tot denken. Een stroming die wereldwijd populair was vond zijn hoofdstad in Rotterdam.

Euromasters - Amsterdam Waar Lech Dat Dan?
Euromasters platencover

Tegenwoordig maak ik dergelijke dingen niet meer mee en krijg ik steeds vaker het ‘compliment’ dat Rotterdam wel iets weg heeft van Berlijn. Ik zal die vergelijking niet trekken, maar toch klinkt deze steeds hardnekkiger. De opkomst van de Duitse stad lijkt een omslagpunt te zijn voor het Rotterdamse zelfbewustzijn. Vroeger werd vooral de vergelijking met Amsterdam gemaakt, en dan het liefst via het zo afkeurend mogelijk opnoemen van kwaliteiten van de hoofdstad die wij in Rotterdam niet nodig hebben. Sterker nog: die kwaliteiten zouden juist afdoen aan de charme van onze stad. Zo heb ik mezelf ook al vaak horen klagen over de vervelende toeristen, de kleine klotestraatjes en de vele bakfietsen (lees yuppen). Als Amsterdam het doet, dan hoeven wij het niet. Wat er ook gebeurde, er moest gepionierd worden, anders, harder en beter. Het bleek een recept voor zowel grove missers als grote successen. Het kost moeite om te zeggen, maar misschien haalde Amsterdam wel het beste bij ons naar boven.

Met Berlijn is er echter een nieuwe stad in het vizier gekomen. Een stad waar je wél zonder dubbel gevoel over kan zeggen dat het een geweldige stad is. Bij de vergelijking met de Duitsers worden de kwaliteiten juist vrolijk en inspirerend gebracht. Het is geweldig dat die stad kapot kan zijn, de metro zo lekker oud is, en er een sfeer hangt waarin alles lijkt te kunnen. Ditmaal hoeven wij Rotterdammers niet meer in de anti-hoofdstedelijke reflex te schieten, maar kunnen we gewoon naar lieve lust geïnspireerd raken door onze oosterburen. De toffe initiatieven schieten dan ook uit de grond. De Duitse kapsels zijn de trend, we drinken kola van Fritz, eten vegetarische hamburgers en drinken onze biertjes sinds kort zelfs in een echte Biergarten! Het lijkt een mooie ontwikkeling voor de stad. Amsterdam hebben we wel gehad, en met Berlijn hebben we een veel grotere broer gevonden waar we juist géén broedertwist mee hebben. We trekken zonder gene zijn kleren aan, draaien zijn cd’s grijs, en horen met trots dat we op elkaar lijken. We willen niet anders zijn, we ambiëren de voetsporen.

Hoewel het te gek is in klein-Berlijn, denk ik soms nog aan de platenzaak en de Australische vreemdeling. Heeft Rotterdam niet wat meer ambitie en bravoure nodig, en leent zich daarvoor niet juist bij uitstek een broedertwist? Als jonge jongen streed ik om het hardst met mijn broer van 8 jaar ouder. Fel beukte ik mijn volledige gewicht in een duel om de voetbal. Miste ik dan viel ik, maar raak betekende balbezit. Ook moest mijn kamer mooier en mijn kapsel wilder. Zodra ik zijn popmuziek door het plafond hoorde dreunen, zette ik snel mijn muziek op: keiharde hardcore: anders, harder en beter!

Zou ook Rotterdam niet weer moeten strijden om met volle overgave de bal, al is het maar voor even, te veroveren? Of is het stiekem wel lekker om eindelijk niet meer anders te hoeven zijn, maar mee te doen met de populaire kinderen? Eindelijk kunnen we ophouden met de eerste willen zijn. Fixed gears en Vespa’s zijn dan gewoon tof, een bakfiets is retehandig, en een BLT- (BIE EL TIE) sandwich is smullen. Is het misschien wel lekker, een beetje in de schaduw, veilig in de voetsporen, gewoon, de trend volgen?

Reageer of deel op Social Media

Tags:Amsterdam, Berlijn, biergarten, broeder twist, hardcore, Rotterdam, Strijd en twist

Sectie: Kunst & Cultuur

kaart: luchtsingel, Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *