Kunst & Cultuur23 juli 2012

Vers Beton presenteert: de Lonely Planet van Rotterdam

Rotterdam heeft nog steeds geen eigen Lonely Planet, en daarom moet de gemiddelde globetrotter of thuisblijver het dus met een handvol halfbakken tips doen van een schrijver die Rotterdam hooguit gezien heeft terwijl zijn Fyra richting Schiphol de stad doorkruiste. De redacteuren van Vers Beton hebben daarom de koppen bij elkaar gestoken om de beste, meest speciale en minst bekende must-see’s van Rotterdam voor deze zomer te verzamelen. Nu inclusief tips op Zuid!

RAAF: een prachtige zomermiddag op Zuid

Het is een makkelijke vergelijking. Maar hé, het is zomer. Alles hoort een beetje smooth te gaan. Niet te moeilijk, te diep, te doorgrondig. En ja, ook voor Vers Beton is het vakantie. Dus daar komt ie: RAAF is het stukje Berlijn op Zuid. Het relatief nieuwe (eet)café schuin tegenover metrostation Rijnhaven kent een industrieel, prachtig wijds uitzicht dat wordt gevuld met een kale haven, schepen in de verte, de Erasmusbrug rechts van je, de Maassilo links (tegenwoordig beter bekend als het culturele pijnpunt van de stad) en passerende C1000 bezoekers, bouwvakkers en theedrinkende Marrokaanse meisjes.

Binnen lijkt het interieur niet te zijn uitgezocht op soort, maar op wat voorhanden is. De drankenkaart in de hoogte, etenswaar in de vitrine en spelletjes in de hoek. Sinds 20 juli is het nieuwe terras geopend. Je neemt nu plaats op robuuste stoelen aan grote, grove tafels van gerecycled materiaal. Specifieker: van hout van de afgedankte kramen van de markten op het Afrikaanderplein en de Binnenrotte. RAAF is een echte Rotterdamse lefgozer dat meer dan een café wilt zijn. Het doel van de jonge, aan de Willem de Kooning afgestudeerde eigenaren is namelijk om kunst, kroeggelal en zorgenkind Rotterdam-Zuid met elkaar te verbinden. Een hele uitdaging ja, maar het gaat ze buitengewoon goed af.

Zet in je agenda: 27 juli is de estafette-opening van twee exposities op Zuid met een afterparty in RAAF. Elke vrijdagavond is er een Friday-Night-Special. En mocht je op de bonnefooi naar Zuid willen afdwalen, klop dan eerst eens aan bij de grootste moskee van West-Europa (warm welkom en informatieve rondleiding gegarandeerd, weet ik uit eigen ervaring), bezoek het Gemaal op Zuid, loop door het nieuwe Katendrecht, vergeet de hoerenloper niet en sluit af bij RAAF. Achteraf kijk je terug op een prachtige zomermiddag op Zuid, ik zweer het je. (Fiona Fortuin)

Raaf
Raaf Beeld Alexandre Furtado

Ga allen naar Heijplaat, en rap een beetje

Het is geen sinecure voor een centrumjongen als ik om iets op Zuid te tippen, en toch doe ik het. Gaat allen naar de Heijplaat, en rap een beetje.

Heijplaat is eigenlijk helemaal geen Zuid. Het is een aparte entiteit, waarvan ik altijd vermoed dat als het genoeg van deze stad heeft zo weg kan drijven op zoek naar een beter oord.

Waarom Heijplaat? Om de schitterende, verlepte oude havengebouwen. Omdat er een tuindorp ligt waar het spoor (dat uiteindelijk Betuwelijn wordt) dwars door het straatbeeld loopt. Omdat in de Onderzeebootloods de tentoonstelling van Sarkis is. Een expo die ik eerst vreselijk vond, en nog geen tel na het verlaten ervan nooit meer wenste te vergeten. Om het quarantainegebouw, en het volstrekt unieke en wonderlijke strandje dat er voor ligt. Om de plaatselijke supermarkt (deze moest ik van Fiona Fortuin zeggen) en om de geweldige tocht over het water om er te komen.

Heijplaat: drijf toch niet weg en blijf bij ons. (Vincent Cardinaal)

‘s-Gravenweg: zo oud als de weg naar Kralingen

Als je overal bent geweest in Rotterdam, de wildste nachten hebt beleefd en katers hebt overleefd, dan ga je fietsen langs de ’s-Gravenweg. Vanaf het Kralingse Bos kun je de bordjes volgen.

De weg loopt niet rechtdoor, soms moet je even zoeken waar het verder gaat. Opeens sta je langs de metrobaan en naast een McDonald’s. Dat moet je negeren: blijf fietsen, dan haalt de ’s-Gravenweg je vanzelf weer in.

Het voelt alsof je fietst op een verborgen weg, waar alles net iets langzamer en gemoedelijker gaat. De huizen langs de kant zijn fantastisch mooi en geweldig lelijk. Er is er zeker eentje bij waar je zou willen wonen. Maak onderweg een pitstop bij Scouting Capelle en vraag of je een poging mag wagen op de hindernisbaan. Neem je badpak mee. Betreur het feit dat je nooit een padvinder bent geweest.

Ter hoogte van de Klaas Klinkertweg ga je naar rechts, de Klaas Klinkertkade op, zeg dat drie keer snel achter elkaar. Daar ergens wonen mijn ouders. Vader maakt sardientjes van de grill en moeder serveert koude prosecco. Wel eerst even bellen dat je komt eten.
Fiets de kade af richting de IJssel. De dijk brengt je weer terug naar de stad. De metro mag ook. (Hilde Westerink)

Gravenweg 1900
Gravenweg 1900 Beeld: Wikipedia

Kom de brug over naar LantarenVenster!

LantarenVenster is al een tijd geleden de brug over. Nu de rest van jullie noordoeverlingen nog.

Vooraf ontspannen in de serene aula en daarna genieten van films waar je nog nooit van gehoord hebt. Er gaat niets boven het gevoel van je eigen filmzaal, last van overvolle zalen zul je hier namelijk nooit hebben. Oké, af toe een kaskraker als Intouchables trekt wel de meute. Voor de rest goede vibes, goed eten en chocoladetaart van Koekela.

Nu het terras open is en de zomer een doorstart maakt zit er niets anders op dan de tocht over die brug te maken. En als je er toch bent kun je gelijk nog een brug oversteken, namelijk de Rijnhavenbrug, en Katendrecht en haar parels aandoen. Aanrader is buurtwinkel Warmoesmarkt, waar je gewoon je eigen boterham moet smeren en de hedendaagse do-it-yourself-mentaliteit wel erg letterlijk genomen wordt. (Alexandre Furtado)

Wilhelminapier / Lantaren Venster
Wilhelminapier / Lantaren Venster Beeld Alexandre Furtado

De Esch: ons Alanya

Vanuit het centrum is het een kwartier fietsen. Of, als je conditieloos door het leven gaat, drie uur joggen. In beide gevallen is het de moeite waard. Op het voormalig drinkwaterterrein van de gemeente Rotterdam is in de jaren tachtig woonwijk De Esch ontwikkeld.

De wijk ligt in de schaduw van de Van Brienenoordbrug en is het eindpunt van lijn 21. Er staan flats, er hangen hangjongeren en er is een Spar; de vertrouwde treurigheid van de Nederlandse buitenwijk is er ruim voorradig. Ook bezit de wijk enkele strandjes aan de Maas. Verscholen langs de Schaardijk bieden zij de mogelijkheid om te doen alsof je op vakantie bent en de zee zich voor je uitstrekt. Evenals op Corsica kun je er het zand door je vingers laten glijden, teen voor teen het water aftasten en om de hoek een visje halen. Bij Partvis Vishandel is niet alles even vers, maar zijn de dames wel gezellig.

Natuurlijk zonnen hier geen Monica Bellucci’s en scheuren er voornamelijk opgevoerde Zenith’s rond en geen klassieke Vespa’s. Maar ook de Rotterdamse jeugd is een interessante subcultuur en doet niet onder voor bejaarde bankhangende Corsicanen.

Wanneer de zon ondergaat en de sky line van onze stad ansichtkaartvormige trekken aanneemt, is het er goed toeven. Meeneuriënd op DJ Paul Elstak word je teruggevoerd naar de jaren negentig waarin het leven nog zo overzichtelijk leek. Zo brengt een midweek aan dit pronkstuk van Rotterdam nostalgische herinneringen, ontspannen strandmomenten en een onvergetelijk uitzicht. Het is ons Alanya. (Dore van Duivenbode)

Ons Alanya
Ons Alanya Beeld Hans Singels

Ga griezelen op Hillegonda’s berg

Laat je niet beetnemen door huichelachtige weermannen die met stalen gezicht het predikaat ‘strandweer’ van toepassing verklaren zodra de temperatuur de 20-graden-grens lijkt te overschrijden. Wordt het lekker weer, dan is dat echt maar voor een paar dagen, waarna ronkend onweer doorgaans korte metten maakt met de hoogmoed van de Hollandse zomer. Het weer in onze Moerasdelta is nu eenmaal bagger, en daar kun je maar beter in zwelgen. Dus als het noodweer losbarst, zorg dan dat je op een plek bent waar de bliksemschichten rakelings langs je heenschieten en de donderslagen je botten laten ratelen. Een plek het liefst met sinistere trekjes, een oude kerk, een ruïne, en eeuwenoude graven met apocalyptische opschriften. En zo’n plek is er, in Rotterdam…

Middenin Hillegersberg, vlak achter de Bergse Dorpsstraat, bevindt zich een klein macaber landschap dat de fantasie van de meest doortrapte horror-fanaat tart. Het is de begraafplaats Hillegersberg, een plek met een geschiedenis die duizenden jaren teruggaat; gelegen op een zogenaamde donk, een zandduin uit de ijstijd. De Romeinen zouden hier al hebben gezeten, en de vroegmiddeleeuwse bewoners zochten hier hun toevlucht bij hoog water of bij aanvallen van Noormannen.

De verklaring voor de vreemde verhoging in het landschap werd gevonden in de legende over de reuzin Hillegonda. Deze vrouwspersoon, die om onnavolgbare redenen zand in haar schort placht mee te voeren, schuimde in een ver verleden onze streken af. Naar verluidt ervoer zij ooit een moment van onoplettendheid toen zij ter hoogte van de huidige Straatweg liep – ze struikelde, en het zand uit haar schort zou gestalte geven aan ‘Hillegonda’s berg’.

Op de ‘berg’ van Hillegersberg staat een oogstrelend kerkje uit 1250, met daarnaast de ruïne van een kasteel van een lokaal potentaatje uit dezelfde periode. In de negentiende eeuw hebben enkele rijke Rotterdammers – wellicht gegrepen door de gothic-rage van die tijd – zich bij en zelfs ín de resten van het kasteeltje laten begraven, waardoor in en rondom de ruïne een kleine necropolis is ontstaan. Trapsgewijs liggen familiegraven met klinkende namen als Dutilh en Van Hoboken tegen de heuvel op, met op gepaste afstand de graven van mindere goden aan aangeharkte paadjes. Nog steeds is de begraafplaats in gebruik, evenals het kerkje trouwens. Traditionele bewoners als raven en katten ontbreken niet.

Dus wil je lekker luguber zwijmelen deze zomer, al dan niet tijdens het onweer, dan is Hillegonda’s berg je beste nieuwe vriend. (Ferrie Weeda)

Wijnen en dansen in Le Fain Fou & Le Fapin Noir

Vorige week is een Franse bar geopend waar ze wijn serveren op een manier die mij wel aanstaat: een flinke bel pour mademoiselle. En dat voor maar drie euro. De besloten club ‘Le Fapin Fou’ op de Bergselaan is vorige week geopend en wordt gerund door twee juristen die zich boos maakten over het feit dat je nergens in de buurt een bakkie of een glaasje kan doen. Laat het woord ‘besloten’ je er niet van weerhouden even langs te gaan: je schrijft gewoon je naam in het boek en je bent lid van de club.

De kelder onder het etablissement zal worden omgetoverd tot dansclub Le Lapin Noir, die pas opengaat om drie uur s’nachts, vertelde de eigenaar van Lapin tijdens zijn openingsspeech. Ik spitste mijn oren. Een nachtclub! Na de speech spurtte ik snel richting de WC en nam ik stiekem de andere deur: dat moest wel de deur naar de kelder zijn. Inderdaad. Er bleek een schimmige, brandonveilige en donkere kelder te zijn. Perfect! Dat biedt mogelijkheden! Jamberstaferelen! Een bar dancing café waar ik –overdag een doodnormale typiste, woonachtig in het pittoreske Blijdorp – kan transformeren tot een wilde clubdanseres die doorgaat tot in de vroege uurtjes.

Een schimmige kelder met grote glazen wijn dus. Kom maar op met die regen, jij flutzomer. Ik vermaak me wel. (Anneke Kortleve)

Le Lapin Fou
Le Lapin Fou Beeld Anneke Kortleve

Vakantie = dromen in de bomen

Al dwalend door de stad probeer ik haar opnieuw te bekijken. Met een frisse blik verbeeld ik me onze eerste ontmoeting. Flarden herrinneringen schieten voorbij, strandstoeltjes op een nog verlaten Wilhelminapier, verjaardagsfeestjes in de Ontdekhoek en als 12-jarige niet weten waar ik kijken moet bij het vederlichte geweld van schuddende billen bij het Zomercarnaval. Maar wat is anno 2012 de ‘place to be’? De Biergarten, Buiten of Burgertrut, waar moet je zijn als tourist of Rotterdammer op ‘staycation’? Al wikkend en wegend liep ik langs de de Westerssingel. Bij het ‘graf van de onbekende dichter’ zag ik het licht. Het maakt niet uit waar of met wie je bent, de ultieme vakantie zit tussen je oren. Hierbij mijn tip voor deze zomer: lekker dromen in de bomen. (Karin van Rooij)

Dromen in de bomen
Dromen in de bomen Beeld Karin van Rooij

Naar Amerika met de SS Rotterdam

Misschien verging het u ook zo: vanwege alle publiciteit rondom de steeds verder uit de hand lopende kosten van de aankoop en renovatie van de SS Rotterdam leek het, toen het eenmaal gereed was, niet echt een plek om daadwerkelijk naartoe te gaan. Samen met zijn financiële strop was het schip een soort abstractie geworden. Een nogal kitscherige abstractie bovendien, zo’n gerestaureerd schip, ontdaan van haar motor en opgetuigd als congrescentrum, hotel en trouwlocatie. Er was echter maar één bezoek voor nodig om mij van gedachten te doen veranderen.

Eigenlijk is het namelijk gewoon best wel gaaf, zo’n enorm stoomschip. Omdat het zo groot is dat je erin kan verdwalen, en je dan opeens stuit op de Ocean Bar, waar je als je geluk hebt bediend wordt door zeebonken in ruste. Omdat Frank Sinatra er ooit gezongen heeft. Omdat het fysiek vorm geeft aan de alle verhalen over emigranten die vanaf de Wilhelminapier naar New York vertrokken. En omdat het op de een of andere manier heel passend is om de skyline van Rotterdam door patrijspoortjes waar te nemen.

De beste plek: het achterdek. Op een ligstoel in de zon of met je voeten in het zwembad, met een goed boek en een Campari Soda, zou je bijna denke dat je over een paar dagen voet aan Amerikaanse wal zet. (Sereh Mandias)

Hamburgers en Cors karaokeinstallatie in Café Aan Zet

Aan het begin van de Schiedamseweg, nét de brug over aan het eind van de Nieuwe Binnenweg, vind je een cluster fenomenale kroegen. De Oude Sluis is bruin en heeft een subliem terras, de Ooievaar is je huiskamer buitenshuis, Soif is vooral verantwoord voor bezoekende familieleden, en het Kraantje is lekker rustig en semi-intellectueel. Wat moet je dan tussen de alcoholisten, Antillianen en Anita’s van Café Aan Zet?

Heel veel, blijkt. Het café herbergt namelijk het beste van het oude én nieuwe Rotterdam. Neem de karaokeavonden van dj Cor, eens per maand op vrijdagavond. Volgens de experts heeft hij het beste geluidssysteem, terwijl de stamgasten vooral door willen drinken en gokken. Of je nu meezingt of niet: aanspraak krijg je gegarandeerd, waarbij je gesprekspartner varieert van een gedrogeerde rastafari tot een platter-dan-plat pratende kunstmatige blondine van Zuid die vraagt of ze even met je mag praten omdat haar ex net binnenkomt en haar niet mag zien omdat z’n handjes nogal los zitten.

Bij lekker weer zit het terras direct vol met een dwarsdoorsnede van de wijk (inclusief zwervers en hoeren), de gokmachines zijn altijd bezet, en de barvrouwen overstemmen de speakers zonder problemen als zij meezingen. Ook een aanrader zijn de infameuze hamburgers die op het terras gebakken worden en gratis en massaal naar binnen te stouwen zijn tijdens wk’s en ek’s. Of de 70’s en 80’s feesten. Of de lokale artiesten die ondersteund door een Casio-keyboard, echomachine en rookkanon hun best doen voor een publiek dat er niet al te veel notie van neemt.

Café Aan Zet dus. Laat de ruwe bolster je niet afschrikken. De pit is veelkleurig en érg lekker. (Inge Janse)

(Oorspronkelijk was ik van plan om de Bird te noemen, maar ik neem aan dat het Rotterdamse podium met de beste programmering, het leukste uitgaanspubliek en lekkerste restaurant in elke nieuwe editie van reisgidsen voor Rotterdam vermeld wordt. De Bird redt het dus wel zonder mij.)

Cor's karaoke
Cor’s karaoke Beeld Inge Janse

Thee in Het Park

Zodra de eerste zon het gras verwarmt, raken de gazons van Het Park bezaaid met Rotterdammers uit alle windstreken. Oost, West, Noord en Zuid, ze zitten er allemaal. Onder het gebladerte van de zowat een eeuw oude eiken en beuken verschijnen roodgeblokte lakens met picknicks, nemen mensen muziek mee, en als ze dat niet doen maken ze het zelf wel. Waarom ook niet?

Maar denk even na voor de mand met proviand opengaat. Kippetje? Lekker. Broodje? Prima. Maar wat zit er in de veldfles? Thee? Dan is het goed. Cola? Ook okay. Maar pas op met alles waar alcohol in zit.

Dat kan namelijk nog een flinke kater opleveren. Het is er namelijk verboden, daar onder de Euromast. Jammer, voor wie net een lekker flesje van die lichtoranje MiP uit de Provence bij Odile Hemmen’s wijnhandel op de Nieuwe Binnenweg gekocht had.

Wat te doen? Koop een thermoskan en giet de drank erin. Doe gewoon als of het Rooibos is of zo, dat heeft dezelfde kleur. Plak een touwtje met een theekaartje aan de fles. Waarom? Gewoon, omdat het kan!

En neem theekopjes mee, om het in te serveren. Scheelt toch weer een boete van 85 euro. Goed, dit mag natuurlijk niet. Maar als het zomer is en de zon schijnt, mag het wel. (Lucette Mascini)

Dealen in de Ballentent

Het beroemde “Wo ist die Altstad” doet vaak vergeten wat de tweede meest gestelde vraag is door toeristen in Rotterdam: “Waar is de haven?” Eh nee, die kun je niet even belopen. Je stuurt ze naar de Spido, de Wilhelminapier of SS Rotterdam voor het havengevoel. Maar toen ik eens een Italiaanse journalist moest rondleiden langs deze locaties, zei hij: breng me niet naar die gelikte PR-plaatjes, breng me naar een plek waar de haven nog lééft. Dus nam ik hem mee hem naar de Parkkade. En niet omdat dit de enige kade nabij het centrum is waar je nog zeeschepen kunt spotten. Nee, hier staat dé Ballentent.

De Ballentent doet zijn titel ‘havenkroeg’ eer aan. Ga bijvoorbeeld op een vrijdagmiddag hier lunchen en zie mannen in witte overhemden met een bloemenmotief aan de binnenkant van hun zoom, gecombineerd met paarse bretels en manchetknopen, daar samen kroketten met friet eten. In mijn fantasie sluiten ze tegelijkertijd ook altijd een deal, bovengronds of ondergronds.

Hier komen de mannen die in de haven werken of gewerkt hebben. Dat is te merken aan de Rotterdamse humor en gevatheid van het personeel, maar ook te zien aan het interieur. De hele zaak is versierd met foto’s en prullaria die naar de haven verwijzen. Als het avond wordt gaat de volumeknop omhoog en zorgt de barman ervoor dat ook de lampen boven de bar mee deinzen met de Hollandse meezingers. Als je er voor de eerste keer komt, word je overigens geacht de bal gehakt te bestellen waarvan wordt beweerd dat het de beste van de stad is. Dit allemaal voor een zacht prijsje en met een prachtig uitzicht over de Maas. (Eeva Liukku)

De redactie van Vers Beton is ook su-perbenieuwd naar jouw tips voor de beste zomermomenten in Rotterdam. Ideeën, suggesties, dikke geheimen? Laat het ons weten in de reacties!

Reageer of deel op Social Media

Tags:'s-Gravenweg, De Esch, gids, Heijplaat, Hillgegonda's Berg, LantarenVenster, Lonely Planet, Raaf en toerist

Sectie: Kunst & Cultuur

kaart: Courzandseweg 51, 3089 PE Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *