PolitiekStedelijke ontwikkeling & architectuur22 januari 2013

Waarom de speeltuinen heus wel blijven draaien

Speeltuinen gaan er vanaf 31 maart anders uitzien, want op die datum krijgen veel professionele beheerders hun ontslag. Betekent dat een onvermijdelijke sluiting van de tuinen? Welnee, stelt Maarten van de Donk. Naast fractievoorzitter van de VVD Rotterdam is hij vader van 2 kinderen, en hij gelooft er heilig in dat er voldoende vrijwilligers zijn die in dit gat willen springen.

Illustratie
Illustratie Beeld: Het is Rens

Tot op heden heb ik de keuze om niets te doen. Als ouder van kinderen van 4 en 6 weet ik dat er in Rotterdam goede speeltuinen zijn. Plekken waar ze kunnen rennen, op klimrekken klimmen (en er veilig afvallen), of rommelen met zand en water. Voor de meeste van die speeltuinen hoef ik niets te doen of te betalen. Ik kan er gewoon naar toe gaan, en klaar.

Luxe en gemak wennen alleen snel, en degenen die er mee verwend worden staan er niet bij stil hoeveel werk er verzet wordt. Bij speeltuinen gaat er bijvoorbeeld een wereld van vrijwillige speeltuinbesturen en professionele beheerders achter schuil. Voor de onwetende buitenstaander zijn daarom de geldstromen van gemeente en deelgemeenten onzichtbaar.

Vanaf 31 maart zal alleen een groot deel van de professionele beheerders van de speeltuinen verdwijnen. Dan houden in Rotterdam namelijk de regelingen op die in de jaren ‘’90 (onder de namen Id-baan en Melkertbaan) werden ingevoerd om langdurig werklozen aan een baan te helpen. Landelijk is men hier allang mee gestopt, en hadden bestuurders in economisch betere tijden nog de keuze om mensen een gewoon dienstverband te geven of de functies op te heffen.

Het ontslag brengt natuurlijk de nodige beroering met zich mee. Voor de betrokkenen komt het uiteraard hard aan, en is het meer dan begrijpelijk dat zij zich zorgen maken over de toekomst. Voor de speeltuinen betekent het dat de routine wordt doorbroken. Er zal op een andere manier gekeken moeten worden hoe deze draaiend gehouden kan worden. Een aantal pessimisten in de stad stelt dat het verdwijnen van de beroepskrachten sluiting van speeltuinen betekent. Deze doemdenkers zijn te vinden bij een aantal partijen in de raad (met name GroenLinks en SP), maar ook daarbuiten. Het onlangs opgezette initiatief ‘Red de speeltuinen’ is hier een voorbeeld van.

Als VVD-er en Rotterdamse vader ben ik niettemin veel optimistischer gestemd. Laten we ten eerste vaststellen dat speeltuinen tot de jaren ’90 altijd door vrijwilligers gerund werden. Sterker nog: toen de eerste plannen kwamen om mensen een baan in de speeltuin te geven om hen zo weer te laten wennen aan het arbeidsproces, was hier protest tegen. Het is dan ook een groot compliment voor deze betaalde medewerkers en de mensen die hen al die jaren ondersteund hebben dat de stemming met de jaren zo is omgeslagen dat zij nu als onmisbaar worden gezien. Maar maakt hen dat onvervangbaar door vrijwilligers? Nee. In de deelgemeente IJsselmonde wordt inmiddels een aantal speeltuinen weer door vrijwilligers gerund, en dat gaat prima.

Ten tweede zijn er volgens mij voldoende vrijwilligers te vinden, ook al zegt ‘Red de Speeltuinen’ het tegenovergestelde. Ik weiger dat te geloven. Dat het de afgelopen jaren geen storm loopt met nieuwe vrijwilligers komt mede doordat er geen probleem was. Als je als ouder in de nieuwe situatie de keus krijgt tussen een paar middagen per jaar op de speeltuin meedraaien of sluiting hiervan, dan kan ik me niet voorstellen dat mensen daar hun neus voor ophalen. Want waarom zou je dat niet doen, terwijl je bijvoorbeeld bij een tennisvereniging (waar je al contributie voor betaalt) wel zonder morren een paar bardiensten per jaar draait? Aangezien het gros van de Rotterdamse ouders (maar ook de grootouders) er prima in slagen om hun (klein)kinderen op te voeden, hoeven we bovendien heus geen kwaliteitsverlies te verwachten.

Het vervelende aan de huidige gang van zaken is dat 31 maart al snel nadert. Om een goede overgang naar vrijwilligers mogelijk te maken moet er nu actie ondernomen worden, en dat is eigenlijk al aan de late kant. Bovendien is er in de raad nog steeds geen definitief ei gelegd over de situatie, waardoor de huidige werknemers valse moed houden en het doel zijn van de huidige actiegroepen.

De Rotterdamse ouders – de vrijwilligers per 1 april dus – weten daarentegen nog van niets, en mensen die van niets weten, nemen ook niets over. Het is nu daarom de hoogste tijd om collectief een beroep te doen op ouders en andere potentiële vrijwilligers om de speeltuinen mee open te houden. Ook ligt er een taak voor de gemeente en de deelgemeenten om de speeltuinen waar nodig te ondersteunen bij de overgang van professionele naar vrijwillige bezetting. Bij verantwoordelijkheden teruggeven hoort immers ook de zorg dat de speeltuinen deze kunnen oppakken.

Hoewel ik normaal geen voorstander ben van dit soort grappen, zou ik willen eindigen met de oproep: laat die publiekscampagne maar komen!

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:bezuinigingen, speelplein, speeltuinen en VVD

Secties: Politiek en Stedelijke ontwikkeling & architectuur

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *