Politiek20 augustus 2013

Rotterdamse inspraak: zo moet het dus niet

Sinds enkele weken kunnen Rotterdammers laten weten hoe zij de stad veiliger willen maken, waarna de gemeente dat wil ondersteunen. Doe-democratie, heet dat onder ambtenaren. Jammer genoeg laat de uitvoering nogal te wensen over.

“Hoe wilt u dat Rotterdam er in 2018 uitziet? Wat gaat u doen om dat te bereiken? En hoe kan de gemeente u daarbij helpen/ondersteunen?” Was getekend: Ahmed Aboutaleb, burgemeester van Rotterdam, op 31 juli via de website van de gemeente. De context: de gemeente is op zoek naar ‘gave ideeën’ om de veiligheid in de stad te verbeteren.

Ik moest eerst een beetje lachen. Een soort stadsinitiatief voor veiligheidsideeën? Zou D66 nog een kroonjuweel willen laten uitbetalen, zo op de valreep van het college? En waarom richten we ons op 2018, wanneer geen enkele politicus die nu verantwoordelijk is meer aan het roer staat en verantwoording kan afleggen?

Het voelde al met al als een nogal doorzichtige truc om het volk tevreden te houden via de illusie van inspraak. Na de gekozen burgemeester en de verkiezingen voor waterschappen kon dit er nog wel bij, nietwaar?

Illustratie
Illustratie

Truus, Mohammed, Anne-Fleur

Wat zoek- en graafwerk leert dat het net iets anders in elkaar zit. De gemeente heeft een afdeling veiligheid, die maakt iedere vijf jaar een actieprogramma (zoals deze) voor de burgemeester (die eindverantwoordelijk is voor veiligheid), en 2013 is het jaar waarin de lijnen voor de komende periode worden uitgezet. 2018 is een, jawel, stip op de horizon, iets om de klokken op gelijk te zetten en de neuzen naartoe te richten.

Nu is het sinds kort heel erg bon ton om de burger te betrekken bij politiek. Die kloof tussen burger en overheid: die moet dicht! En dus gaan de beleidsmakers te rade bij Truus op Zuid, Mohammed in West, Anne-Fleur te Noord en wie er dan ook moge wonen in Oost. Vroeger dachten de deelgemeenten namelijk voor ons, simpele zielen, maar aangezien die per 2014 op magische wijze veranderen in gebiedscommissies, vindt de gemeente het fijn als de man op straat zijn zegje doet. Sterker nog: in plaats van dat burgers kunnen aanhaken bij initiatieven van de gemeente, wil de gemeente juist aansluiten op projecten van burgers. Bingowoorden hierbij zijn ‘veiligheidsbeleving’, ‘overheidsparticipatie’, ‘doe-democratie’ en ‘input van de Rotterdammer’. Echt hoor.

Vort, de kassen uit!

Dat heeft ook zo zijn gevolgen voor burgemeester Aboutaleb. Hij is door de gemeenteraad namelijk verantwoordelijk gemaakt voor, jawel, het Rotterdammer-gericht werken. Dat betekent dat niet de ambtenaren bepalen wat goed voor ons is, maar dat de aandacht eerst uitgaat naar De Echte Rotterdammert. In al haar wijsheid heeft de commissie die hierover gaat (met daarin natuurlijk alleen maar niet-burgers – soit, opstartproblemen) namelijk gezien dat “er veel kennis en kunde is in de stad die de gemeente niet als vanzelfsprekend aanwendt en benut”.

En dat bent u! En jij! Pjotrek, vort, de kassen uit! Hup, Fatima, meedenken!

Selectief citeren

Afijn. Prima. Twee weten meer dan één, 1+1=3, et cetera. Wat ik alleen geloof noch begrijp, is hoe de input van burgers gebruikt wordt. Stel, duizend brave burgers vullen het formulier in. Gaan de betrokken ambtenaren dan turven welke suggesties het vaakst doorgegeven worden? Of kweken zij de meest geniale ideeën op tot beleid? Oftewel: hoe voorkomt de gemeente dat zij via selectief selecteren en citeren net doet alsof de burger het verzonnen heeft, terwijl zijn input alleen maar fungeert als legitimatie van keuzes die toch al gemaakt waren? De hoofdlijnen voor het veiligheidsbeleid tussen 2014 en 2018 zijn er namelijk allang.

Bovendien kent het ambtenarenapparaat een kleine batterij aan beleidsexperts in veiligheid. Weten niet juist zij wat het beste voor ons is, buiten de waan van de dag of de straat? Truus wil minder Turken op straat, Mohammed wil minder stoplichten voor zijn Audi A4, Anne-Fleur wil meer palen om haar bakfiets aan vast te maken, en iemand in Oost wil ongetwijfeld ook iets in het Alexandrium. Wat moet je met al die hoogst particuliere, hoogst geïsoleerde oplossingen?

Contextloze vragen

Diep van binnen begrijp ik het wel. Beleidsexperts willen graag toetsen of hun ideeën bevestigd worden door de meningen van de mensen voor wie ze het doen, en dat is ook heel erg goed. Maar kom dan niet met zulke abstracte, contextloze vragen, en vertel gewoon waar je precies mee bezig bent. Veiligheid is nu eenmaal een subjectief gevoel, dus daar kun je alleraardigst op sturen door het bijbehorende beleid dichtbij de emotie te houden. Zeg dus: we hebben beleid op papier staan, en we willen graag kijken of dat optimaal aansluit op de mensen voor wie we het doen. Herkent u zich hierin? En heeft u suggesties hoe we dit het beste kunnen uitvoeren?

Oftewel: prima concept, povere uitvoering. Hopelijk leest iemand in 2017 dit artikel nog eens terug voordat de gemeente een nieuwe ronde doe-democratie het leven inblaast.

Reageer of deel op Social Media

Tags:Aboutaleb, burgerparticipatie, doe-democratie, veiligheid en veiligheidsbeleid

Sectie: Politiek

kaart: Coolsingel 40, 3011 AD Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *