Stedelijke ontwikkeling & architectuur11 oktober 2013

De Beste Stuurlui: weg met neperfgoed én uitzicht verpestende reclame!

De Beste Stuurlui zijn deze week een beetje in een colère geschoten. Maar alles uit liefde voor de stad, dat spreekt. Vincent Cardinaal krijgt het op zijn heupen van politieke partijen die wedijveren voor de komst van neperfgoed van de ergste soort. Inge Janse zag een reclamebord zijn uitzicht op historisch Delfshaven verpesten. Twee lange bijdragen uit de categorie take no prisoners.

Waardeloos schijnerfgoed

Hebben jullie het gehoord? De Ark komt misschien naar Rotterdam. Neen, niet die waarin de leitabletten liggen met de door Mozes eigenhandig erop gebeitelde Tien Geboden. Die ligt, zoals we allemaal dankzij Indiana Jones weten, al decennia ‘top secret’ opgeslagen in een depot in de Verenigde Staten, tenslotte het nieuwe Beloofde Land. Althans, dat denken zij. Laat ze maar.

De Ark in kwestie is die van Noach. Niet de echte natuurlijk, want die heeft nooit bestaan. Zij die dat wel geloven denken dat er nog wat brokstukken te vinden zijn op de heilige berg Ararat, in Turkije. Maar ook die komen niet naar Rotterdam. Het gaat in dit geval om een fantastiereplica, die sinds een aantal jaar in Dordrecht aangemeerd ligt. Een behoorlijk gevaarte van Groothandelsgebouwhoogte waarop je het hele verhaal van Noach, de zondvloed en de dieren gepresenteerd krijgt op een lekker laagdrempelige infotainmentwijze. Christendom door de Studio 100-mal geperst, kortom. Je moet het maar serieus willen nemen, als religieus persoon.

Groot is daarom de verbazing dat de Rotterdamse fractie van ChristenUnie-SGP thans pleit om dit bakbeest naar Rotterdam te halen. Het zou een niet te missen toeristische trekpleister zijn, ook omdat Hollywood komend jaar een filmversie van het verhaal van Noach op ons allen zal loslaten. De geraffineerde suiker van Tinseltown als reddingsboei van de christelijke pr: het kan altijd schraler, zo blijkt.

De bewoners van de eventuele locatie (Schiehaven) zijn alvast tegen, vooral vanwege de hoogte. Groot gelijk hebben ze. Maar dat is eigenlijk al niet relevant. De replica van de Ark is een van de meest zinloze, waardeloze stukken schijnerfgoed die er te vinden zijn in dit land, en heeft daarom ook niets in Rotterdam (of de rest van Nederland) te zoeken. Het ‘toerisme’-argument is zonder betekenis: Rotterdam heeft genoeg te bieden. Denken dat het verhaal van Noach in combi met een film daar een intensivering aan gaat verlenen is te mal voor woorden. Dan snap je de materie niet. Dit alles buiten het feit dat de kerk eeuwen mecenas is geweest van de kunsten en erfgoed, zowel in financiële als spirituele zin. Ondingen als deze ‘ark’ gooien dat ten grabbel.

En dat is wat steller dezes het meest stoort. In plaats van zich hard te maken voor een attractie zonder erfgoedwaarde zou een partij als CU-SGP zich kunnen opwerpen als voorvechter van het daadwerkelijk Rotterdamse erfgoed. Ik noem een paar dwarsstraten. Zorg bijvoorbeeld dat het Schielandshuis een nieuwe bestemming krijgt met cachet. Geen notariskantoor of iets dergelijks, maar een setting die recht doet aan het pand, waar Napoleon nog heeft gelogeerd, godbetert. Probeer het thuisloze Museum Rotterdam nog wat meer tegemoet te komen door hun schitterende Rotterdamcollectie alle ruimte te geven. Of zoals eerder deze week aangegeven: zorg dat Boijmans zijn gewenste depot kan neerzetten.

Lucebert schreef ‘alles van waarde is weerloos’. Over de kermisreplica van de Ark van Noach kun je beter stellen: van alles is weer waardeloos. Weg met dat ding. Maak er brandhout van. Winter is coming.

Vincent Cardinaal 

Illustratie
Illustratie ‘De beste stuurlui’ Beeld: Koen Harmsma

Flikker op met je reclame

En in de categorie ‘In Syrië is het oorlog, maar hier is het ook heus niet alles hoor’: reclameborden in de stad. Erger nog: tegenover mijn huis. Míjn huis!

Afgelopen weekend verscheen, uit het niets, een reclamebord bij mij in de straat. Het grootnood bevindt zich op de kruising van de Havenstraat en Schiedamseweg, nét voordat je de Lage Erfbrug op gaat richting de Nieuwe Binnenweg.

Het is zo’n gezellige dikkerd met drie afwisselende reclames erin die constant voorbij komen draaien, met daarachter voldoende verlichting om een Higgs-Boson-deeltje mee vast te leggen. ‘Huuhuuuhuuuhuuu’ bromt-ie hypnotiserend als je ernaast staat en hij net van reclame wisselt. Soms loopt het interne mechaniek vast, en wordt bijvoorbeeld het gezicht van een onderbetaald Hema-model verfrommeld tot iemand met een heel exotische ziekte die maar 7 euro kost.

Uitbater JCDecaux noemt de reclamezuilen ‘stadsmeubilair’, het type eufemisme wat van een machinegeweer een medisch instrument maakt. Ik probeerde gisteren op het stadsmeubel te gaan zitten, maar dat werd niets. Ook erop slapen viel tegen, en tegen deze kleine erectie van het grootkapitaal aan pissen durfde ik niet, al was het maar vanwege de eventuele overbelichting van gevoelige plaatsen. Misschien is het een vrij bruikbare zonnebank, en daarom categoriseerbaar als stadsmeubilair? Ik zal volgende keer een handdoek meenemen.

De locatie van de reclamezuil is op z’n minst ongelukkig te noemen. Hij staat, met z’n 49 miljoen lumen lichtkracht en hyperroterende postercampagne, op één van de weinige rustieke plekken die Rotterdam rijk is. Vanaf de kruising Havenstraat – Schiedamseweg heb je namelijk een prachtig uitzicht over de Schie, langs de Rochussenstraat richting Coolhaven, zó op de Euromast. Nog pittoresker wordt het als je het hoofd 90 graden naar rechts draait en uitkijkt op de laatste historische gevels die Rotterdam rijk is, namelijk die van Historisch Delfshaven.

WELKE DORPSGEK ZET DAAR NOU EEN RECLAMEZUIL NEER?

Precies. De gemeente Rotterdam. Ik stuurde daarom op de avond van plaatsing direct een e-mail aan deze spekkoper (ik ga er gemakshalve vanuit dat zij geld krijgt van JCDecaux om deze ruimte te mogen gebruiken voor reclameuitingen, en niet dat de gemeente dit beschouwt als, zeg, gratis kunst voor in de openbare ruimte en daarmee een verrijking van het straatbeeld). Want wie haalt het in zijn hoofd om – ongevraagd en ongewenst – een prachtig stuk Rotterdam te verpesten met dit soort uitingen? Betekent dit dat de gemeente overal dit soort borden mag neerzetten? Zo ja, wat staat er nog op de stapel (de uitermate geïrriteerde uitbater van één van mijn stamkroegen vertelde me dat er nog één komt, recht tegenover de ander)? En wie gaat mij hiervoor compenseren?

Want laten we wel wezen: wat zien jij en ik terug van dat geld? In ruil voor reclame mag ik bijvoorbeeld gratis Spotify beluisteren of gratis internetten in de trein. Wat krijg ik dan terug voor deze verplichte onderwerping aan de indoctrinatiecampagne van het legioen A-merken dat mijn aandacht wil, en sinds kort ook ongewild krijgt? Korting op mijn parkeervergunning? Een extra stadswacht op Zuid? Flikker op zeg.

Rotterdam, lief Rotterdam. We weten het misschien niet allemaal, maar je bent de rijkste stad van Nederland. Stop daarom met dat stuiverschrapen via reclameborden, want dat is penny wise pound foolish. Heeft iemand bijvoorbeeld weleens berekend wat de kosten zijn van deze verfomfaaiing van de stad, bijvoorbeeld via de gedragseffecten die het bij zijn inwoners oproept, de toeristen die het afschrikt, de afnemende leefbaarheid van wijken of de dalende huizenprijzen?

Een gelukkige inwoner, genietend van een mooie stad die hem niet opeens allemaal kunstjes flikt door achter zijn rug om en over zijn rug heen geld te verdienen, is veel meer waard dan een handvol kwartjes van reclameboeren. Maak de vlucht naar voren, doe inspiratie op over de grens, en roep jezelf uit tot de eerste reclamevrije gemeente van Nederland. Je inwoners zijn het waard.

PS De gemeente reageert ‘in de regel binnen twee weken’ (het zijn sinds mensenheugenis tropenjaren daar, vermoed ik), dus de reactie van de senior beleidsadviseur straatmeubilair (met zijn reclamevrije twee-onder-een-kap in Berkel) geef ik door als deze binnenkomt.

Inge Janse 

Rustiek stadsmeubilair in historisch Delfshaven
Rustiek stadsmeubilair in historisch Delfshaven Beeld: Inge Janse
Prachtig, dat uitzicht op de Euromast
Prachtig, dat uitzicht op de Euromast Beeld: Inge Janse

Reageer of deel op Social Media

Tags:ark van noach, ChristenUnie-SGP Rotterdam, erfgoed, gemeente rotterdam, historisch delfshaven, JCDecaux, reclame en Schiehaven

Sectie: Stedelijke ontwikkeling & architectuur

kaart: Lage Erfbrug, Rotterdam, Nederland

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *