voor de harddenkende Rotterdammer

Afgelopen vrijdag werd de Rotterdam opgeleverd. Op diezelfde dag sprak Wouter Vanstiphout op Vers Beton zijn ongenoegen al uit over deze nieuwste schepping van Rem Koolhaas. Sereh Mandias deelt zijn scepsis: het is een gebouw dat er niet had moeten staan. Maar wat een fantastisch ding is het geworden.

De Beste Stuurlui - november 2013
De Beste Stuurlui – november 2013

De Rotterdam is met een vloeroppervlak van 160.000 m2 op dit moment het grootste gebouw van Nederland. De bouw van deze ontzagwekkende hoeveelheid vierkante meters is mogelijk gemaakt door een verhuizing van gemeentelijke diensten van de Marconi Torens naar de Wilhelminapier. Dat de gemeente het perifere no man’s land van het Marconiplein wil verruilen voor een levendiger plek in het centrum is alleszins begrijpelijk. Dat zij ervoor kiezen om hiermee de bouw van weer een nieuw icoon mogelijk te maken, in plaats van de koe bij de horens te vatten en één van de leegstaande kolossen in het centrum tot leven te wekken, is doodzonde.
De Rotterdam is ontworpen als verticale stad: een toren die zijn meerwaarde haalt uit de interactie tussen de verschillende functies die er gehuisvest zijn, waardoor je er in principe 24 uur per dag aangenaam kunt verblijven. Een zinvol concept voor dichtslibbende wereldsteden, waar compact bouwen de enige manier is om aan de toenemende vraag te voldoen. Voor Rotterdam, dat eerder een overschot dan een tekort aan publieke ruimte heeft, is het opzuigen van alle activiteit in één gebouw een absurd idee.
Goed, tot zover de scepsis. De afgelopen maanden heeft het gebouw steeds verder vorm gekregen, en iedere keer wordt het moeilijker je niet mee te laten slepen door de fysieke impact van de brute vierkante meters en het ongenaakbare staal en glas van de gevels. Een opwindend en mysterieus gebouw: van afstand een abstract vormenspel, van dichtbij te groot om in het blikveld te passen. Na jaren van grootstedelijke city branding is het een feest om eindelijk een gebouw te kunnen verwelkomen dat de vergelijking met Manhattan doorstaat. Is dit dan het Rotterdamse hoogbouwvirus? Het hoofd protesteert, maar de onderbuik weigert zich te schikken. Wat een subliem luchtkasteel.
Deze opinie verscheen eerder vandaag in Metro Rotterdam. De reacties op dit artikel worden volgende week maandag in de Metro besproken.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Sereh Mandias

Sereh Mandias

Na studies wijsbegeerte en bouwkunde laveert Sereh Mandias (1987) in haar werk tussen ontwerp en theorie, met een specifieke interesse voor de totstandkoming van de hedendaagse stad. Ze is werkzaam als docent en coördinator bij de leerstoel Interiors Buildings Cities (faculteit Bouwkunde, TU Delft) en redacteur van podium voor stadscultuur De Dépendance.

Profiel-pagina
Lees 4 reacties

Advertentie

Wildlife-film-festival-rotterdam-2018-Adv-Versbeton