voor de harddenkende Rotterdammer

Iedere maandag verschijnt in gratis krant Metro een opinie van Vers Beton. Deze week is Sereh Mandias aan de beurt. De dossiers rondom het gewenste nieuwe Feyenoordstadion én het gewenste nieuwe collectiegebouw van museum Boijmans, vertonen een opmerkelijke overeenkomst.

Samenwerking tussen Metro en Vers Beton
Samenwerking tussen Metro en Vers Beton

Soms vinden hoge en lage cultuur elkaar op onverwachte plekken. Zo is er een opvallende parallel tussen de verwikkelingen rondom het nieuwe Feyenoordstadion en het collectiegebouw van Boijmans: veel eigenbelang, weinig oog voor de omgeving.
Voor wie het even gemist had: er zijn op dit moment nog twee plannen in de race voor een vernieuwd Feyenoordstadion: die van stichting Reddekuip en bouwbedrijf BAM. Op 25 april wordt bekend aan welk plan de ‘Feyenoord-trojka’ de voorkeur geeft. Er zit dus schot in de zaak, en dat is maar goed ook. Hoe sneller er gehandeld wordt, des te sneller zowel de club áls de wijk Feyenoord kan profiteren van de impuls die een vernieuwd stadion ongetwijfeld zal geven. Of toch niet?
Het AD tekende onlangs uit de mond van Wim van Sluis, voorzitter van de Feyenoord-trojka, op: ‘(…) we zijn aangesteld om de huisvesting van Feyenoord te onderzoeken. Aan die opdracht voldoen we’. Dit in reactie op de kritiek dat de manier waarop de omgeving van het stadion in de verschillende plannen aangepakt wordt, door de commissie niet meegewogen is. Vanuit Feyenoord geredeneerd wellicht begrijpelijk, maar gezien de voorgeschiedenis (kort samen te vatten als ‘gebrek aan draagvlak’) toch een opmerkelijk beperkte taakopvatting.
Dan Boijmans. Voortvarend is er een locatie (het Museumpark) en een ontwerp (van architectenbureau MVRDV) gekozen voor het nieuw te bouwen collectiegebouw. Hierop brak een storm van kritiek uit. Want waarom moet een significant deel van het Museumpark opgeofferd worden aan een oversized bloempot? Inmiddels praten de architecten met de omringende instellingen en bewoners over een betere inpassing in het gebied.
De gemene deler: de opdrachtgevers redeneren enkel vanuit de eigen vastgoedwens, en vergeten daarbij dat ze letterlijk en figuurlijk midden in de stad staan. Geen wonder dus dat ze op zoveel weerstand stuiten. En dat is zonde. Want hoewel deze gebouwen er waarschijnlijk gewoon komen, zou het zoveel beter, op termijn makkelijker en vooral ook leuker zijn als dit soort plannen niet simpelweg uitgerold, maar in overleg met de andere betrokkenen en daarmee automatisch vanuit een visie op het gebied ontwikkeld zouden worden.
Op deze manier worden ze veel te makkelijk tot splijtzwam in de stad, in plaats van het collectieve feestje dat ze ook zouden kunnen zijn.
Reacties op dit artikel kunnen volgende week gepubliceerd worden in Metro.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Sereh Mandias

Sereh Mandias

Na studies wijsbegeerte en bouwkunde laveert Sereh Mandias (1987) in haar werk tussen ontwerp en theorie, met een specifieke interesse voor de totstandkoming van de hedendaagse stad. Ze is werkzaam als docent en coördinator bij de leerstoel Interiors Buildings Cities (faculteit Bouwkunde, TU Delft) en redacteur van podium voor stadscultuur De Dépendance.

Profiel-pagina
Lees 6 reacties