Human interest28 mei 2014

In de rechtbank: Franklin reed één halte zwart

Voor Vers Beton bezoekt Anneke Kortleve om de week een rechtszaak die nauwelijks persaandacht trekt, maar wel veel over het stadse leven onthult. In aflevering 5 van deze serie: zwartrijder Franklin betwist vier getuigenverklaringen.

Rechtbankverslag: Franklin voor de rechter
Franklin Beeld: Iren van Oosterom

 

“Die dag was ik jarig en ging ik mijn vriendin ophalen met een vriend. Ze liep stage bij de C&A, vanaf Leuvehaven was dat maar één halte met de metro naar Beurs. Ik dacht, dat kan ik wel even zwart doen.” Franklin kijkt uitdagend naar de rechter. Misschien is ondeugend een beter woord, hij ziet er onschuldig uit met zijn lange wimpers en zijn kleine oren. In zijn nek is een vogeltje getatoeëerd dat naar zijn oor vliegt. Het ziet er paradoxaal uit, op zo’n gedurfde plek een zwaluwtje.

“Ik kan mij voorstellen dat u uw verjaardag al had gevierd? U rook volgens de opsporingsambtenaar naar alcohol.” Franklin reageert opgewonden. “Dat kan niet. Ik drink geen alcohol.” De rechter vervolgt. “En toen werd u gesnapt zonder kaartje en rende u weg. Toen u niet verder kwam bij de poortjes, heeft u meneer De Graaf in zijn gezicht gestompt. Zijn bril viel af en ging kapot en hij kon een week niet werken daarna van de hoofdpijn en de stress.”

Beetje schreeuwen

Franklin antwoordt dat het klopt dat hij is weggerend, maar ontkent dat hij daarna kaartjescontroleur De Graaf heeft geslagen. “We waren gewoon allebei een beetje tegen elkaar aan het schreeuwen, hij duwde mij en toen duwde ik terug. Uit verdediging. Maar ik heb hem niet geslagen.”

Meneer De Graaf heeft een foto gemaakt van zijn gezicht na het vermeende handgemeen. De zittingszaal kijkt naar een oncharmante selfie van meneer De Graaf. Boven zijn oog zit een klein rood vlekje. De rechter merkt op dat het eruit ziet alsof de opsporingsambtenaar geslagen is.

De rechter schakelt over naar een groot scherm, waar de screenshots van de beelden worden vertoond in de zaal. Het zijn de zelfde beelden als in de metro worden vertoond. Dat is schokkerig beeld, omdat elk opnamebeeld ongeveer één seconde duurt. Op het ene screenshot staat Franklin met zijn arm omhoog, en op het andere beeld weer omlaag. Je ziet niet dat meneer De Graaf wordt geslagen. Maar je ziet ook niet dat hij níet wordt geslagen. Meneer De Graaf blijkt ietwat onhandig te zijn opgesteld voor de camera. Zijn rug ontneemt het zicht op het vermeende gevecht.

De rechter vraagt hem waarom hij geen kaartje heeft gekocht. Hij had geen geld. Waarom heeft hij dan in godsnaam niet dat kleine stukje gelopen als hij geen kaartje kon betalen? Van Leuvehaven naar Beurs is peanuts.

Slaande beweging

Vier opsporingsambtenaren hebben getuigd tegen Franklin. “Dat zijn collega’s van meneer De Graaf”, wuift hij de verklaringen weg. “Vier is wel wat veel”, repliceert de rechter, “Als ze liegen, kunnen ze hun baan kwijtraken.” De rechter leest de getuigenverklaringen gedeeltelijk op. Franklin lijkt ze uit zijn hoofd te kennen. Hij vist de kleine verschillen tussen de verklaringen er moeiteloos uit. “Waarom zegt de ene dat meneer De Graaf links staat, terwijl de ander beweert dat hij rechts staat?” Een van de vier ambtenaren heeft gezegd dat hij niet zeker weet of er is geslagen, omdat hij dat niet goed kon zien. “Een slaande beweging, maar ik kon niet zien dat hij hem raakte”, luidt de verklaring. Koren op de molen van Franklin.

Rechtsvinding betekent soms simpelweg kiezen tussen het ene woord of het andere. Of Franklin zit te liegen, of meneer De Graaf en zijn collega’s. Zelfs de screenshots geven dit keer geen uitsluitsel. Sterker nog, die lijken hier juist de getuigenverklaringen van de vier kaartjescontroleurs af te zwakken.

De officier van justitie houdt vast aan mishandeling. Hij vordert dertig uur taakstraf en een schadevergoeding aan de opsporingsambtenaar van 550 euro. Driehonderd euro voor de kapotte bril. De rest is een immateriële schadevergoeding. De Graaf kon een week niet werken en heeft zich lange tijd bang gevoeld als hij naar zijn werk ging.

De rechter gaat mee met de advocaat van Franklin, hij acht mishandeling niet bewezen. Wel is er volgens hem sprake van een vorm van wederspannigheid: Franklin heeft zich verzet met bedreiging en een geduw tegen een ambtenaar in functie. Franklin krijgt een voorwaardelijke taakstraf: als hij de komende twee jaar een strafbaar feit begaat, kan zijn straf alsnog worden opgelegd. Ook moet hij 150 euro betalen aan De Graaf.

Franklin verlaat de zittingszaal. Beide partijen hebben nu nog twee weken om aan te geven of zijn in hoger beroep willen gaan. De advocaat van Franklin laat meteen al weten dat Franklin afstand doet van het recht op hoger beroep en dat hij akkoord gaat met de uitspraak van de rechter.

De rechter kijkt naar de officier van justitie, of hij ook meteen akkoord gaat met de uitspraak van de rechter. Die is minder enthousiast. “De straf is alleen voorwaardelijk toch?” De rechter knikt. “Dan kan ik nu nog geen afstand doen.”

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:camerabeelden, rechtbankverslag en zwartrijden

Sectie: Human interest

kaart: Rechtbank Rotterdam
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *