voor de harddenkende Rotterdammer

Gespreksstof nodig voor de vrijmibo en het weekend? Stuurvrouw Yvonne Rijpers valt op hoe weinig structureel haven- en Maasstad Rotterdam nog steeds de ligging aan het water benut.

De Beste Stuurlui
De Beste Stuurlui

Vanuit mijn huis wandel ik op een zondagmiddag langs het water. Via een troosteloos trottoir op de Rochussenstraat en de G.J. De Jonghweg, en een voetgangersonvriendelijk pad bij de Parksluis beland ik op de weinig uitnodigende parkeerplaats bij de Chinese boot. Pas de hoek om, bij de ingang van de Maastunnel, wordt het aangenamer. Ik tref er een mooie kade met keien en grote boten aan. Ik loop ineens in een prachtig stukje stadsnatuur bij de Parkkade. Onze nationale landschapstrots Piet Oudolf, die onder andere de Highline van New York nieuw cachet heeft gegeven, heeft hier gezorgd voor een schilderij van begroeiing.
Maar…waarom ziet dit er zo prachtig uit, maar begint en eindigt dit in het niets? Waarom zijn de oevers van de Schie nergens uitnodigend en toegankelijk, op dat ene terrasje bij Soif na? Waarom loopt het bij De Esch dood, is het strandje daar (ja er is een strandje, succes bij het zoeken …) eerder een plek van totale wanhoop en verlatenheid met een schimmige sfeer, dan een fijne verblijfsplek om van het water en de natuur te genieten?

Water is ver weg

Mijn hardloopgebied, bij Lloydpier en Mullerpier, is ook zo’n voorbeeld. Er is veel geïnvesteerd in herontwikkeling. Toen de openbare ruimte moest worden ingericht, was het geld blijkbaar op. Niets aanlokkelijks bij de kades, behalve het uitzicht. Als je daarvan wilt genieten moet het vanaf een stoep- of kaderand. Al zes jaar moet ik me een weg banen over ontelbare verschillende soorten betegeling, langs hindernissen van zandwegen, ineens eindigende trottoirs of straten en volkomen loos geplaatste rare roodwitte hekjes, ogen dichtgeknepen tegen opwaaiend zand. De Schiecentrale ligt nota bene aan een ongebruikte haven, maar bewoners moeten genoegen nemen met een zwarte stenen kade. Je woont aan het water en het water is nog nooit zo ver weg geweest – een wortel aan een stok waar je niet bij kan…

Samenhang ontbreekt

Water is een integraal onderdeel van de stad, een onderdeel waar de stad uit voortgekomen en opgebouwd is, maar dat gegeven wordt slechts incidenteel en locatiegebonden eer aan gedaan, zoals hier en daar op de Kop van Zuid, bij de Erasmusbrug en de Maasboulevard: oases in de woestijn. Samenhang ontbreekt, er is geen lijn, geen route zonder lelijke onderbrekingen die de relatie tussen stad en water viert en koestert.
Wim Pijbes (ex-Kunsthal, nu Rijksmuseum én Rotterdammer) zei het laatst al: het lijkt wel alsof Rotterdam met zijn rug naar de rivier ligt. Dit geldt zowel voor het gebruik van water voor allerhande culturele en sportactiviteiten als voor de fysieke overgang van water naar stad.. Rotterdam heeft zich als een puber afgekeerd van zijn moederschoot. Het is tijd om volwassen te worden!

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Yvonne Rijpers

Yvonne Rijpers

Yvonne Rijpers (1980), Eindhovense Rotterdamse, sociologe en metropolitaan onderzoekster. Vindt Rotterdam-West veruit het best. Is werkzaam in en schrijft over stedelijke ontwikkeling. Probeert daarnaast ook nog te promoveren op iets met beleid, Berlijn en creatieve steden en werkt als coördinator voor Vereniging Deltametropool.

Profiel-pagina
Lees 13 reacties