Kunst & Cultuur27 november 2014

Feis: “Moet je een nieuw hart? Hier heb je de mijne, man”

In aflevering twee van het drieluik over debuterende Rotterdamse hiphoppers duikt Jelena Barisic met Feis zijn buurt in. Acht jaar na zijn doorbraak in de hiphopscene heeft de rapper uit Rotterdam-West eindelijk zijn debuutplaat afgeleverd.

Beeld van Ruben Hamelink

Het is druk voor de deur van het Hiphophuis. Het dagprogramma van Rotterdam Beats is net begonnen en het wemelt er van de muziekbobo’s, journalisten en artiesten. Faisal Mssyeh (28) beweegt zich tussen de menigte door. Hij lijkt haast te hebben, maar is stiekem ontspannen. Nog niet zo lang geleden rondde hij zijn debuutplaat af in de studio van het Hiphophuis, over een paar uur geeft hij in hetzelfde pand een eerste voorproefje van het resultaat.

De naam Feis gonst al een tijdje door de straten van Rotterdam als in 2006 de single Klein, Klein Jongetje van Uniq verschijnt. Feis maakt indruk met zijn scherpe gast-verse en komt in één klap bekend te staan als de volgende grote hiphopbelofte uit West.

Er volgen een aantal sterke losse tracks, verspreid via YouTube en hiphopfora. Als de jonge rapper zijn eerste album in 2009 aankondigt, bereiken de verwachtingen een hoogtepunt. Pas vijf jaar later is Hard Van Buiten, Gebroken Van Binnen af. Een oprechte plaat, over opgroeien in een moeilijke omgeving en de worstelingen van volwassen worden. Kortom: een inkijkje in een wijk als Rotterdam-West. Je zou bijna denken dat de buurtgenoten van Feis het meest naar de plaat hebben uitgekeken.

Biologische burgers

“Ik represent geen enkele buurt”, maakt hij duidelijk terwijl we via Rotterdam Centraal richting de West-Kruiskade lopen. “Ik represent mezelf en iedereen die zich in mijn tracks kan vinden.” Feis’ eerste aanraking met hiphop bewijst dat er niet veel voor nodig is om je in de muziek van een ander te herkennen. “Mijn neef gaf me een cassettebandje van Tupac. Ik kon niet eens de helft verstaan, maar dat hoefde ook niet. Het was vooral de emotie in zijn stem die me greep. Misschien zit er nu wel een gast in Urk naar mijn muziek te luisteren en voelt hij daar ook iets bij. Hij hoeft niet hetzelfde meegemaakt te hebben als ik, maar hij herkent de emotie achter mijn verhaal.”

“Kunnen we hier even stoppen?” We blijven staan voor het elektriciteitshuisje op het Tiendplein. “Hier hebben we de eerste beelden van de video bij Klein, Klein Jongetje geschoten,” legt Feis uit. Destijds stond er nog een bloemenkraam op het plein, nu is de bloemist een paar meter verderop verhuisd naar een pand met een mooie, glanzende etalage. “Blijkbaar ging het lekker en kon hij de huur betalen,” zegt Feis.

“Ik zou ook wel willen ondernemen,” bekent hij dan. Hij vertelt hoe hij jaren geleden een koffiezaak op Rotterdam Centraal probeerde te openen. Later kreeg hij het idee om biologische burgers te verkopen. “Maar het ging net lekker met de muziek en toen heb ik die plannen opzijgeschoven.” En toch, als Feis ooit de kans krijgt om een eigen zaak te openen, dan gaat hij er weer voor. “Een bloemenwinkel, een café, een toko. Het maakt me niet echt wat uit.”

Feis Beeld: Ruben Hamelink

Bricks pushen

Zijn drang om te ondernemen is niet alleen een kwestie van eigen baas willen zijn. Het is minder oppervlakkig dan dat, legt hij uit. “Weet je wat ik in West zie? Er zijn heel veel mensen die goede kwaliteiten hebben. Toch redden ze het niet in de maatschappij. Waarom niet? Omdat ze niet de juiste papieren of niet genoeg ervaring hebben. Dan kan ik voorbeelden noemen van mensen die geen diploma hebben, maar het toch hebben gemaakt. Bill Gates en zo. Maar dat zijn lucky shots. En dat betekent niet dat iemand die hier vandaan komt dezelfde kansen krijgt.”

Hij wijst richting de 1e Middellandstraat. “Kijk om je heen. Om naar de supermarkt te gaan, moet je eerst langs een coffeeshop en een slijterij. Naast de Dirk van den Broek zit een fucking casino. Stel je voor welke verleidingen een verslavingsgevoelig persoon moet weerstaan om wat brood te kunnen kopen. Vind je dat in een andere buurt? Vind je dat in Ridderkerk?”

Hij grinnikt even, maar vervolgt dan serieus: “Man, dit is gewoon een achterstandswijk. Als je geen school hebt, dan denk je niet aan Bill Gates. Weet je aan wie je wel denkt? Aan die motherfucker die net een paar bricks heeft gepusht en in een Benz door de buurt rijdt. Dat je moet leren, dat je een opleiding af moet maken, wordt je hier niet verteld.”

Boodschappen en verzekeringen

Een tijd lang heeft Feis ook op straat gedeald. Uit noodzaak, benadrukt hij. “Ik verheerlijk het niet, maar het is wel een stukje van mij. Ik wilde niet hosselen, maar ik moest wel.” Hij zoekt even naar de juiste woorden, twijfelt zichtbaar hoeveel hij kan vertellen. “Ik heb alles over voor de mensen die dicht bij me staan. Moet je een nieuw hart? Hier heb je de mijne, man. Ik offer mezelf wel op. En wanneer iemand die je lief hebt naar je toe komt en om geld vraagt, omdat hij honger heeft en geen eten kan kopen, dan doet dat iets met je.”

Al snel zag Feis in dat het dealen een keerzijde had. “Ik kon mijn mensen wel helpen, maar ik besefte dat ik anderen misschien wel kapot maak. Daarom was ik in die tijd zo ongelukkig. En daarom ben ik nu zo blij dat ik me op mijn muziek kan richten. Ik kan mijn verzekering en boodschappen betalen. Niet iedereen is zo gezegend.”

Aha-momentje

We lopen kledingzaak Decade in. Feis wil zich omkleden voor de luistersessie. Hij zoekt een nieuwe jas uit en past wat truien. Dan loopt hij naar de Gall&Gall aan de overkant om een fles whisky te kopen. Terwijl hij de drank in plastic bekertjes uitdeelt, gebaart hij naar de eigenaar van Decade. “Kijk, deze man is ook hier geboren en getogen. Hij snapt deze wijk, hij snapt hoe moeilijk het is om het hoofd boven water te houden. Daarom probeert hij jongens met potentie uit de brand te helpen.”

Het is niet moeilijk om iemand te motiveren, vindt Feis. “Het zijn die kleine woordjes, het is dat ene zinnetje. Ik heb het geluk dat ik omga met mensen die wat ouder zijn. Zij hebben hun hoofd vaak gestoten en kunnen mij daarvoor behoeden. Ik leer van hun fouten. Heb je wel eens een aha-momentje gehad? Mijn aha-momentje was dat er geen toekomst zat in de dingen die ik deed. Ik hoef geen miljonair te zijn, besefte ik. Als ik brood en melk kan kopen en de huur kan betalen, is dat genoeg.”

Niet iedereen zal dat snappen. Feis merkt nu al dat sommigen iets anders van zijn debuut hadden verwacht. “Die straatshit, pief-paf-poef-shit. Ik heb de afgelopen dagen honderd keer moeten uitleggen dat ik ook een andere kant heb, dat ik altijd al de diepte heb willen opzoeken. Maar sommige kranten en bloggers blijven op zoek naar de karikatuur.” Hij trekt zich er niet zoveel van aan. “Ik doe waar ik zin in heb. ‘Vroeger was Feis tof. Vroeger was Feis nog hard.’ Er zullen altijd mensen zijn die dat soort dingen zeggen.” Hij neemt een slok van zijn whisky en grijnst. “Test me dan! Ik ben nog steeds die oude Feis, imma slap the shit out of you!

Feis in de 1e Middellandstraat Beeld: Ruben Hamelink

Uit de kofferbak

Inmiddels begint het te schemeren. Omdat het buiten regent, rijdt de tourmanager ons in de auto terug naar het Hiphophuis. Over een uur begint de luistersessie, maar Feis is nog niet gespannen. “Ik heb wel al zenuwen voor mijn albumrelease komende week. Ik ben elke dag aan het repeteren.”

Jarenlang heeft Feis dezelfde vragen over zijn debuut moeten beantwoorden. “Waar blijft je album nou? Waarom duurt het zo lang? Ja, heel irritant. Maar tegelijkertijd super mooi. Het voelde elke keer als een soort schouderklopje. Ik ben ook maar een gast uit Rotterdam-West, maar in heel Nederland wachtten mensen op mijn plaat.”

Afgelopen zomer toerde Feis daarom langs Amsterdam, Utrecht, Den Haag en Rotterdam om zijn EP vanuit een kofferbak aan de man te brengen. “Ik wilde dankjewel zeggen. Als ik op het podium sta, zie ik mijn fans altijd van een afstand. Nu kon ik eindelijk met ze babbelen. Er kwamen jongens helemaal vanuit België om mijn hand te schudden. Maar ook een moeder uit Groningen met haar gehandicapte zoon. De reis heeft ze waarschijnlijk meer gekost dan mijn EP. Die kleine momentjes, die uitingen van waardering betekenen heel veel voor me. Veel meer dan een optreden op Lowlands.”

Dit artikel is het tweede deel van een drieluik waarin Jelena Barisic debuterende Rotterdamse hiphopartiesten interviewt over hoe opgroeien in de stad hen beïnvloed heeft. Lees hier de eerste aflevering met Capellenaar Ronnie Flex.

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:1e Middellandstraat, Feis, hiphop, muziek, Oude Westen, rapper, Rotterdam-West, Top Notch en West Kruiskade

Sectie: Kunst & Cultuur

kaart: 1e middellandstraat 115 rotterdam
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *