Rotterdamse Nieuwe20 januari 2015

Ani & Haakien: “We hebben de stad naar binnen gehaald”

Een hostel beginnen om zo het gevoel op reis te zijn nooit meer kwijt te raken: het is de droom van vrijwel iedere backpacker. Danielle Linscheer en Joyce Brouwer voegden echter daad bij droom en zijn sinds anderhalf jaar eigenaar van hostel Ani & Haakien. Voor de serie die we samen met Rotterdamse Nieuwe maken interviewde Anneke Kortleve deze jonge ondernemers. 

Danielle Linscheer (l) en Joyce Brouwer (r)
Danielle Linscheer (l) en Joyce Brouwer (r) Beeld: Floor Margarita Cornelisse

Een meisje stapt het hostel binnen met een muts op haar hoofd en latte XL van de Lebkov in haar hand. Ze gaat bij een jongen met blote voeten aan tafel zitten en samen kijken ze foto’s waar ze met andere backpackers op staan. Een andere jongen maakt iets te eten dat het midden houdt tussen een lunch en avondmaaltijd. Binnen deze wereld waarin het een constant komen en gaan is van gasten, zijn de eigenaars Danielle Linscheer en Joyce Brouwer de constante factor.

Een hostel in Rotterdam. Hoe komen jullie erbij?
Joyce: “Nadat we zeven jaar geleden terugkwamen van onze reis wilden we het reisgevoel nooit meer verliezen. Het vrije leven, mensen ontmoeten, ik wil niet dat dat stopt. Een gedachte die, ik gok, zo’n negen van de tien mensen hebben die terugkomen. Maar wij wilden dit echt.”

De eerste 20 interviews die in deze serie verschenen zijn inmiddels in een boekje gebundeld. Dit boekje kan je gratis afhalen bij Groos.

Maar toch duurde het dus nog zeven jaar voor Ani & Haakien van start ging.
Joyce: “Dat komt omdat we eerst allebei aangenomen werden voor de opleiding interieurarchitectuur aan de Kunstacademie. Toen we na vijf jaar onze scriptie moesten gaan schrijven dacht ik: ‘dadelijk ben ik … schoolloos. En dan?’ Ik vroeg aan Danielle of ze nog steeds een hostel wilde beginnen. Dat wilde ze wel. Toen hebben we onze scriptie geschreven over een hostel als vrijstaat, dat reist door stad. Dat was de basis voor dit hostel.”

Hoe komen jullie aan dit pand?
Danielle: “We hadden overal ons plan gedropt en kregen toen een belletje van Woonstad. Toen we gingen kijken zagen we direct dat het al een brandtrap had.”

Een brandtrap? Was dat jullie enige eis?
Danielle: “Haha, nee, maar een brandtrap is wel een grote investering. En die hoefde we dus niet meer te maken. Verder moest het pand alleen gestript worden en moesten we sanitair aanleggen. Dit pand was een oud buurthuis, hierboven zaten de stadswachten.”

Joyce: “Die hebben wel gekke souvenirtjes achtergelaten trouwens. Laatst vonden we nog een heel pak oude parkeerbonnen. Die hebben me maar gauw weggedaan, voordat we in de verleiding kwamen er flauwe grappen mee uit te halen.”

Niet lang daarna gingen jullie open. Hoe was dat?
Danielle (lacht): “We waren nét klaar met klussen toen onze allereerste gasten binnenkwamen. Wij stonden daar, hadden net het laatste stof naar buiten geveegd en hadden verf in ons haar. ‘Tadaaa, kijk eens hoe mooi.’ Terwijl zij daar stonden met een jetlag uit China. Het enige wat ze konden zeggen was: Where is my room?

Joyce: “En dan al die vragen! Waarom zit hier nog geen lamp in? Mag ik een föhn? Een plattegrond? Wat kan ik hier doen? Ik weet nog dat ik zei: ‘Misschien kun je naar de Kubuswoningen gaan.’ Die stomme Kubuswoningen! Ik had me bedacht dat ik dat nooit zou willen voorstellen. Maar goed, mensen willen er toch heen. Net als naar Kinderdijk.”

Danielle: “Of die mensen die hun paspoorten kwamen afgeven bij de balie. Met een stalen gezicht zei ik dankjewel en maakte ik een kopietje. ‘Wat moet ik hier nu mee?’ vroeg ik aan Joyce. ‘Geen idee’. Uiteindelijk hadden we een dikke map met kopietjes, zonder reden. Daar zijn we maar mee gestopt.”

Ani en Haakien
Ani & Haakien Beeld: Floor Margarita Cornelisse

Danielle, jij hebt net een kindje gekregen toch? Terwijl jullie nog maar net waren begonnen. Hoe ging dat?
Danielle: “Ja, dat was vrij plotseling. Tot aan februari kon ik meedraaien. Ik stond achter de receptie, kon meedenken. Op een gegeven moment werd het echter te zwaar. Vanaf dat moment zijn we personeel gaan aannemen. Eindelijk wat rust.”

Joyce: “Maar dat was eigenlijk het tegenovergestelde. Mensen inwerken kost behoorlijk wat tijd. Je kan niet zeggen: ‘Dit moet je doen, doei ik ga.’ Opeens baas zijn, dat voelde in het begin wel echt gek.”

Joyce: “Sowieso dacht ik tijdens het klussen wel eens: ‘Oh god, dadelijk heb ik een hostel’. Dat trok ik niet. Maar: ‘Het is gewoon een groot huis, mensen komen op visite, ik geef ze lakens en verder koken ze zelf’, dat trok ik wel.”

Hoe Rotterdams is Ani & Haakien?
Danielle: “We wilden het heel erg Rotterdams maken, de gasten laten participeren in de culturele festivals. Maar we merken dat het niet altijd even goed lukt. Dan praten wij honderduit over de stad en dan zie je ze bijna in slaap vallen.

Joyce: “Dan willen ze naar hun kamer, terwijl wij staan te roepen: ‘Nee nee nee, Fenixfoodloods!’ Dat is natuurlijk niet zo’n goede tactiek. Maar je wilt gewoon niet dat ze verdwalen op de Lijnbaan. Daarom laten we de stad nu ook van binnenuit ons hostel zien, met bijvoorbeeld Rotterdamse kunst aan de muur en Man met Bril die onze koffie levert.”

Daniëlle: “Zo voelen we ons ambassadeurs van de stad.”

Waarom heten jullie eigenlijk Ani & Haakien?
Danielle: “Dat is misschien wat teleurstellend, als je een diepzinnig verhaal verwacht. Het zijn verzonnen namen van personen die je nog volledig in kan kleuren.”

Joyce: “Laatst hadden we trouwens wel een boeking van een Fins meisje, Anna Hakine.”

Danielle: “Ik checkte haar in en zag toen haar naam. Hé! Ani Haakien! Ze bestaat!”

Had ze daarom hier geboekt?
Joyce: “Nee. Zij vond het overduidelijk niet zo grappig als wij.”

Danielle: “Ik wilde een foto maken en op Facebook zetten. Zij zei een beetje weifelend oké en haalde haar schouders op. Gelukkig hadden we het niet eerder gezien, anders hadden we daar met taart en ballonnen gestaan – en een onwillig Fins meisje.”

Wat is tot nu toe jullie slimste zet geweest?
Danielle: “De keuze voor onze locatie. We zitten dicht bij Centraal Station, dat is echt een cadeautje.”

Joyce: “En de Kruiskade. We worden hier met open armen ontvangen, we zijn echt gecharmeerd van die straat.”

En wat is af en toe frustrerend?
Danielle: “14010, het algemene telefoonnummer van de gemeente. Als je daaraan begint, kom je er nooit meer uit. Elk belletje kost uren, je krijgt nooit een contactpersoon, iedere keer heb je een ander. Iedereen is daar even ongeïnteresseerd, even droomloos. Minstens een half jaar hebben we gefrustreerd aan de telefoon gezeten. Tot huilens toe.”

Tenslotte: wat is jullie strategie?
Joyce: “Een streng deurbeleid, geen Rotterdammers, want je wilt natuurlijk geen daklozen. En we nemen geen grote groepen aan, omdat de solo-reiziger zich dan niet kan mengen. We gaan niet voor het geld, maar voor de droom.”

Danielle: “Naamsbekendheid krijgen we vooral via reviews op boekingswebsites.”

Joyce: “En verder geloven we in karma. We doen gewoon ons uiterste best.”

Deze interviewreeks met jonge beeldbepalende ondernemers in Rotterdam is tot stand gekomen in samenwerking met Rotterdamse Nieuwe. (Wat betekent dit?) R’damse Nieuwe is een community van ondernemende Rotterdammers tussen de 18 en 35 jaar die zich inzetten om de stad bruisend en aantrekkelijk te maken. Rotterdamse Nieuwe adviseert de Economic Development Board Rotterdam en het college van B&W. Wil je op de hoogte blijven van de activiteiten van Rotterdamse Nieuwe, meld je dan hier aan.

RN_logo_basic.jpg

Rotterdamse Nieuwe en Vers Beton zijn altijd op zoek naar inspirerende jonge ondernemers en initiatieven om over te publiceren. Ben of ken jij een interessante Rotterdamse ondernemer die aandacht verdiend? Mail dan naar: thijs@rdamsenieuwe.nl.

Reageer of deel op Social Media

Tags:ani & haakien, hostel, Kruiskade en toerisme

Sectie: Rotterdamse Nieuwe

kaart: Coolsestraat 49, Rotterdam

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • draag inhoudelijk bij aan de discussie (en ja, humor mag, graag zelfs!)
  • blijf on-topic
  • speel op de bal, niet op de man

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *