Advertentie

Pionect top banner_V2
Voor de harddenkende Rotterdammer
Ani & Haakien
Danielle Linscheer (l) en Joyce Brouwer (r) Beeld door: beeld: Floor Margarita Cornelisse

Een meisje stapt het hostel binnen met een muts op haar hoofd en latte XL van de Lebkov in haar hand. Ze gaat bij een jongen met blote voeten aan tafel zitten en samen kijken ze foto’s waar ze met andere backpackers op staan. Een andere jongen maakt iets te eten dat het midden houdt tussen een lunch en avondmaaltijd. Binnen deze wereld waarin het een constant komen en gaan is van gasten, zijn de eigenaars Danielle Linscheer en Joyce Brouwer de constante factor.

Een hostel in Rotterdam. Hoe komen jullie erbij?
Joyce: “Nadat we zeven jaar geleden terugkwamen van onze reis wilden we het reisgevoel nooit meer verliezen. Het vrije leven, mensen ontmoeten, ik wil niet dat dat stopt. Een gedachte die, ik gok, zo’n negen van de tien mensen hebben die terugkomen. Maar wij wilden dit echt.”

De eerste 20 interviews die in deze serie verschenen zijn inmiddels in een boekje gebundeld. Dit boekje kan je gratis afhalen bij Groos.

Maar toch duurde het dus nog zeven jaar voor Ani & Haakien van start ging.
Joyce: “Dat komt omdat we eerst allebei aangenomen werden voor de opleiding interieurarchitectuur aan de Kunstacademie. Toen we na vijf jaar onze scriptie moesten gaan schrijven dacht ik: ‘dadelijk ben ik … schoolloos. En dan?’ Ik vroeg aan Danielle of ze nog steeds een hostel wilde beginnen. Dat wilde ze wel. Toen hebben we onze scriptie geschreven over een hostel als vrijstaat, dat reist door stad. Dat was de basis voor dit hostel.”

Hoe komen jullie aan dit pand?
Danielle: “We hadden overal ons plan gedropt en kregen toen een belletje van Woonstad. Toen we gingen kijken zagen we direct dat het al een brandtrap had.”

Een brandtrap? Was dat jullie enige eis?
Danielle: “Haha, nee, maar een brandtrap is wel een grote investering. En die hoefde we dus niet meer te maken. Verder moest het pand alleen gestript worden en moesten we sanitair aanleggen. Dit pand was een oud buurthuis, hierboven zaten de stadswachten.”

Joyce: “Die hebben wel gekke souvenirtjes achtergelaten trouwens. Laatst vonden we nog een heel pak oude parkeerbonnen. Die hebben me maar gauw weggedaan, voordat we in de verleiding kwamen er flauwe grappen mee uit te halen.”

Niet lang daarna gingen jullie open. Hoe was dat?
Danielle (lacht): “We waren nét klaar met klussen toen onze allereerste gasten binnenkwamen. Wij stonden daar, hadden net het laatste stof naar buiten geveegd en hadden verf in ons haar. ‘Tadaaa, kijk eens hoe mooi.’ Terwijl zij daar stonden met een jetlag uit China. Het enige wat ze konden zeggen was: Where is my room?

Joyce: “En dan al die vragen! Waarom zit hier nog geen lamp in? Mag ik een föhn? Een plattegrond? Wat kan ik hier doen? Ik weet nog dat ik zei: ‘Misschien kun je naar de Kubuswoningen gaan.’ Die stomme Kubuswoningen! Ik had me bedacht dat ik dat nooit zou willen voorstellen. Maar goed, mensen willen er toch heen. Net als naar Kinderdijk.”

Danielle: “Of die mensen die hun paspoorten kwamen afgeven bij de balie. Met een stalen gezicht zei ik dankjewel en maakte ik een kopietje. ‘Wat moet ik hier nu mee?’ vroeg ik aan Joyce. ‘Geen idee’. Uiteindelijk hadden we een dikke map met kopietjes, zonder reden. Daar zijn we maar mee gestopt.”

accent6k
Ani en Haakien Beeld door: beeld: Floor Margarita Cornelisse

Danielle, jij hebt net een kindje gekregen toch? Terwijl jullie nog maar net waren begonnen. Hoe ging dat?
Danielle: “Ja, dat was vrij plotseling. Tot aan februari kon ik meedraaien. Ik stond achter de receptie, kon meedenken. Op een gegeven moment werd het echter te zwaar. Vanaf dat moment zijn we personeel gaan aannemen. Eindelijk wat rust.”

Joyce: “Maar dat was eigenlijk het tegenovergestelde. Mensen inwerken kost behoorlijk wat tijd. Je kan niet zeggen: ‘Dit moet je doen, doei ik ga.’ Opeens baas zijn, dat voelde in het begin wel echt gek.”

Joyce: “Sowieso dacht ik tijdens het klussen wel eens: ‘Oh god, dadelijk heb ik een hostel’. Dat trok ik niet. Maar: ‘Het is gewoon een groot huis, mensen komen op visite, ik geef ze lakens en verder koken ze zelf’, dat trok ik wel.”

Hoe Rotterdams is Ani & Haakien?
Danielle: “We wilden het heel erg Rotterdams maken, de gasten laten participeren in de culturele festivals. Maar we merken dat het niet altijd even goed lukt. Dan praten wij honderduit over de stad en dan zie je ze bijna in slaap vallen.

Joyce: “Dan willen ze naar hun kamer, terwijl wij staan te roepen: ‘Nee nee nee, Fenixfoodloods!’ Dat is natuurlijk niet zo’n goede tactiek. Maar je wilt gewoon niet dat ze verdwalen op de Lijnbaan. Daarom laten we de stad nu ook van binnenuit ons hostel zien, met bijvoorbeeld Rotterdamse kunst aan de muur en Man met Bril die onze koffie levert.”
Daniëlle: “Zo voelen we ons ambassadeurs van de stad.”

Waarom heten jullie eigenlijk Ani & Haakien?
Danielle: “Dat is misschien wat teleurstellend, als je een diepzinnig verhaal verwacht. Het zijn verzonnen namen van personen die je nog volledig in kan kleuren.”

Joyce: “Laatst hadden we trouwens wel een boeking van een Fins meisje, Anna Hakine.”
Danielle: “Ik checkte haar in en zag toen haar naam. Hé! Ani Haakien! Ze bestaat!”

Had ze daarom hier geboekt?
Joyce: “Nee. Zij vond het overduidelijk niet zo grappig als wij.”

Danielle: “Ik wilde een foto maken en op Facebook zetten. Zij zei een beetje weifelend oké en haalde haar schouders op. Gelukkig hadden we het niet eerder gezien, anders hadden we daar met taart en ballonnen gestaan – en een onwillig Fins meisje.”

Wat is tot nu toe jullie slimste zet geweest?
Danielle: “De keuze voor onze locatie. We zitten dicht bij Centraal Station, dat is echt een cadeautje.”

Joyce: “En de Kruiskade. We worden hier met open armen ontvangen, we zijn echt gecharmeerd van die straat.”

En wat is af en toe frustrerend?
Danielle: “14010, het algemene telefoonnummer van de gemeente. Als je daaraan begint, kom je er nooit meer uit. Elk belletje kost uren, je krijgt nooit een contactpersoon, iedere keer heb je een ander. Iedereen is daar even ongeïnteresseerd, even droomloos. Minstens een half jaar hebben we gefrustreerd aan de telefoon gezeten. Tot huilens toe.”

Tenslotte: wat is jullie strategie?
Joyce: “Een streng deurbeleid, geen Rotterdammers, want je wilt natuurlijk geen daklozen. En we nemen geen grote groepen aan, omdat de solo-reiziger zich dan niet kan mengen. We gaan niet voor het geld, maar voor de droom.”

Danielle: “Naamsbekendheid krijgen we vooral via reviews op boekingswebsites.”
Joyce: “En verder geloven we in karma. We doen gewoon ons uiterste best.”

Deze interviewreeks met jonge beeldbepalende ondernemers in Rotterdam is tot stand gekomen in samenwerking met Rotterdamse Nieuwe. (Wat betekent dit?) R’damse Nieuwe is een community van ondernemende Rotterdammers tussen de 18 en 35 jaar die zich inzetten om de stad bruisend en aantrekkelijk te maken. Rotterdamse Nieuwe adviseert de Economic Development Board Rotterdam en het college van B&W. Wil je op de hoogte blijven van de activiteiten van Rotterdamse Nieuwe, meld je dan hier aan.

RN_logo_basic.jpg

Rotterdamse Nieuwe en Vers Beton zijn altijd op zoek naar inspirerende jonge ondernemers en initiatieven om over te publiceren. Ben of ken jij een interessante Rotterdamse ondernemer die aandacht verdiend? Mail dan naar: thijs@rdamsenieuwe.nl.

Voordat je verder leest...

Je kunt dit artikel gratis lezen, maar wij kunnen het niet gratis maken. Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Screenshot 2017-08-11 16.13.53

Anneke Kortleve

Anneke Kortleve (1985) houdt van verschillende opties, groente, het geluid van een stem door een megafoon en voetbal. En Rotterdam natuurlijk. Ze studeerde rechten en journalistiek. Ze is een weekje gasthoofdredacteur tijdens de Vers Beton fictieweek. Schrijven is haar leven, liefst samen met Sam. Haar bedrijf heet Terra Cacti.

Profiel-pagina
Floor Margarita Cornelisse

Floor Margarita Cornelisse

Floor Margarita Cornelisse (1978) studeerde Industriële Vormgeving aan the Design Academy Eindhoven en Masters Vrije Kunsten op het St. Joost Breda. Momenteel runt zij RUIM, een projectbureau voor Directe Kunst (www.fam-ruim.nl) en is ze als zelfstandige werkzaam in datzelfde vakgebied (www.devraag.info).

Profiel-pagina
Lees 11 reacties
  1. Profielbeeld van Ed Schelvis
    Ed Schelvis

    Blijkbaar niet. Maar ach, het stond eigenlijk al in een soort diepere betekenis in de titel. Het heeft dus wat dat betreft best goed uitgepakt. En met het telefoonnummer heb ik persoonlijk geen slechte ervaringen. Als ik eens een vraag heb, merk ik tegenwoordig dat geprobeerd wordt echt te helpen én op een vriendelijke manier. Was in het verleden wel eens anders. Maar goed, anderen kunnen weer andere ervaringen hebben.
    En dat de twee ondernemende dames “opstartproblemen” hebben gehad ligt mogelijk niet zozeer 14010 of “het systeem” maar aan het gegeven dat je na een relatief vrij leven het ondernemerschap induikt. En ja, dan kom je een bak regels tegen in dit land. Been there, know it. Maar zo te zien hebben ze zich er prima doorheen geslagen. En met Leefbaar op het pluche zullen die overvalletjes vanzelf ophouden….toch?

  2. Profielbeeld van B.Divendal
    B.Divendal

    Jan, trek het je niet aan, het stukje klinkt flink aangedikt.
    Maar het is helaas wel een feit dat 14010 niet alles even soepel af handelt.
    En jij bent vanzelfsprekend de uitzondering die de regel bevestigd.

    1. Profielbeeld van Jan Miller
      Jan Miller

      Geen zorgen hoor, als ik me dit soort dingen persoonlijk aan zou trekken zou ik het niet lang achter de telefoon volhouden. Het is ook niet dat ik me geheel niet in de kritiek herken. Sterker nog, ik heb een paar studiepunten binnengehaald met een werkervaringsreflectie aan de hand van Kafka en Sartre’s bespreking van mauvais foi. Het leek me naar aanleiding van de generalisatie gewoon grappig om de versmaadde 14010-medewerker een persoonlijk gezicht te geven.

      1. Profielbeeld van Anneke Kortleve
        Anneke Kortleve

        Dat kan ik waarderen Jan! Het ligt natuurlijk niet aan de mensen, maar wel aan het systeem (ik houd van en hekel het woord).

        Het is een belangrijk punt van aandacht dat er geen contactpunt is voor jonge ondernemers met serieuze plannen in de stad. Ik zie het vaker naar voren komen in de interviews. Het klinkt als een drempel voor ondernemers en een gemiste kans van de gemeente.

      2. Profielbeeld van Jan Miller
        Jan Miller

        Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat de concrete knelpunten zijn. Naast 14010, wat in principe enkel een text-to-speech programma voor rotterdam.nl en doorverbinddienst is, hebben we de ondernemersbalie die als het goed is de nodige ondersteuning kan bieden. Wat gaat er mis?

      3. Profielbeeld van Inge Janse
        Inge Janse

        Ik lees net dat 14010 een standalone superheld wordt. Het enige gebrek is dat de tagline van Eerdmans (“Bel Snel Herstel, 14010”) niet rijmt. Mijn suggestie: “Op zoek naar Snel Herstel? 14010 redt je uit de hel!”

        Snel Herstel: bel 14 010!
        Gevaarlijke situaties in de buitenruimte binnen 24 uur opgelost
        Woensdag 21 januari heeft wethouder Joost Eerdmans de nieuwe service ‘Snel Herstel’ geïntroduceerd. Bij een ‘Snel Herstel’-melding komt Stadsbeheer in actie en zorgen zij er binnen 24 uur voor dat Rotterdammers weer veilig gebruik kunnen maken van de buitenruimte. Rotterdammers worden opgeroepen om gevaarlijke en acute situaties in de buitenruimte door te geven via telefoonnummer 14 010.

        Wethouder Joost Eerdmans (buitenruimte): ”Ik ben trots op deze nieuwe service. Binnen 24 uur ondernemen we actie en lossen we klachten op met deze spoedservice. Ik zeg: bel Snel Herstel, 14 010!”

      4. Profielbeeld van Jan Miller
        Jan Miller

        Ik denk dat ik dan maar alvast een ontwerp voor mijn cape moet gaan zoeken.

        Op zich ben ik altijd wel blij met concrete servicenormen (zolang deze ook echt worden gehaald), want dat schept duidelijkheid. Anderzijds werden spoedmeldingen altijd al binnen een paar uur opgepakt, dus wat mij betreft niet echt iets nieuws onder de zon.

  3. Profielbeeld van Jan Miller
    Jan Miller

    “14010, het algemene telefoonnummer van de gemeente. [..] Iedereen is daar even ongeïnteresseerd, even droomloos.”

    Ik vind het toch wel spijtig te constateren dat ik ongeïnteresseerd en droomloos ben. En ik heb het al die jaren niet doorgehad!

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.

Advertentie

Logo_giraffe_01_600x500