Kunst & Cultuur28 januari 2015

David Bades Anita – verguisd en een beetje geliefd

Sara Wiersma kijkt voor Vers Beton om de zoveel tijd naar een kunstwerk in de openbare ruimte. In deze aflevering: Anita, van David Bade. Een controversieel beeld aan de Westblaak.

Anita, van David Bade.
Anita, van David Bade. Beeld: Rosanne Dubbeld

Pallets & Big-bags

In 2001 kreeg David Bade de opdracht voor een sculptuur, te plaatsen ergens in de buitenlucht in Rotterdam. De stad was Culturele Hoofdstad van Europa en daarbij hoorde uiteraard ook een nieuw beeld. Bade kwam naar Rotterdam en liet zich inspireren door meisjes. Hij zag veel Johnny’s en Anita’s: trainingspak-gabbertjes op brommers. Hij zette Anita op een troon van pallets en liet haar in de stad van opgestroopte mouwen oprijzen uit een puinzak.

Voor Bade was het zijn eerste beeld in de openbare ruimte. Hij mocht zelf de plek kiezen. “Mijn oog viel al vrij snel op de Westblaak, bij het Eendrachtsplein. Vervolgens moest een commissie van wijze kunstbobo’s daar ook nog iets van vinden. Gelukkig waren ze het er mee eens, want het beeld staat er ijzersterk. Alsof ze daar zomaar is neergeploft; en ook weer elk moment opgehaald kan worden, zoals dat gaat met pallets en big-bags.”

Anita werd ook een symbool voor het skatepark. Bade: “Maar haar ambities reikten verder.” Hij graveerde ‘het ideale afgodsbeeld’ in haar zij. “Vrouwen, liefdes, moeders. Mannen willen niets liever dan een afgod van ze maken.” Met de woorden ‘First World Mission’ gaf hij haar ook een missie. “Ze bestaat uit gevonden voorwerpen, spullen die we in het westen op straat zetten voor de vuilnisman. In de Cariben, waar ik vandaan kom, recyclen we veel meer.”

Asielzoeker met missie

Ondanks haar ambitie en missie viel het beeld een aantal niet al te flatterende bijnamen ten deel. Denk aan ‘Geile Anita’, ‘Puinzak’ en ‘Gecrashte ijscokar’. Weinig Rotterdammers lijken fan. Toen het beeld in 2013 beschadigd raakte (als gevolg van een auto-ongeluk) gingen er zelfs stemmen op om haar niet te repareren. “Hadden ze er toen maar meteen iets anders neergezet”, aldus Peet (41) die er zoveel mogelijk met een grote boog om heen loopt. Joke (55), geboren in Schiebroek: “Ik heb begrepen dat het beeld een ode is aan de werkstad, maar de uitwerking is zo ontzettend lelijk.”

David Bade is er niet door gekrenkt: “Ik kreeg bij het maken volledige vrijheid. Dat zie je erin terug.” Toch hield hij naar eigen zeggen wel rekening met de omgeving: “Als het beeld in een woonwijk had moeten komen, zou ik meer rekening met de mensen hebben gehouden. Dan worden ze toch elke dag bij het openschuiven van de gordijnen geconfronteerd met mijn baksel. Maar het staat op een kruispunt. Dan zijn die felle reacties juist mooi.”

Ondanks het Rotterdams ‘chagrijn’ zijn er een paar liefhebbers. Zo noemde de Volkskrant haar in 2011 een “fakkeldraagster voor een gedurfd kunstbeleid.” En kort geleden benoemde Bade haar zelf tot een ‘asielzoeker met een missie’. Op straat treffen we alsnog een fan. Jasmijn (28): “Ze doet me denken aan daklozen die met volgestouwde winkelwagentjes lopen, met hun hele hebben en houwen erin. En aan marshmellows.” Het ‘ideale afgodsbeeld’ werd Anita dus nooit. Maar zo anders, gedurfd en misplaatst als zij is, is zij wel echt een Rotterdamse.

Meer? Bij het terugplaatsen van Anita schreef een drietal Vers Betonredacteuren een persoonlijke herinnering aan het beeld. Die lees je hier.

Reageer of deel op Social Media

Tags:anita, cbk en david bade

Sectie: Kunst & Cultuur

kaart: Eendrachtsplein, 3012 Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • draag inhoudelijk bij aan de discussie (en ja, humor mag, graag zelfs!)
  • blijf on-topic
  • speel op de bal, niet op de man

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *