voor de harddenkende Rotterdammer

Nabil Bantal is huisarts en schrijver. Via zijn praktijk en patiënten kijkt hij naar de stad. In deze aflevering ziet hij met lede ogen aan hoe één van zijn patiënten de moed verliest.

Ziel op Zuid Zwarte lijst
Ziel op Zuid Zwarte lijst

Ze heeft zes monden te voeden. Alleenstaand is ze altijd geweest. Nu moet ze aan de slag. De gemeente dwingt haar te gaan werken. Geld voor kinderopvang heeft ze niet. Haar man bestaat alleen nog op foto’s. Haar uitkering staat op het punt gekort te worden. Ze moet verplicht aan de slag.
“Wat kan ik voor u doen?”, vraag ik.
“Niets”, klinkt het met een brok in de keel.
Haar zorgen worden elke dag groter. De druk wordt opgevoerd. Elke week krijgt ze wel een brief met een ultimatum. Ze is ongeschoold, jong getrouwd in Somalië. Zelf kwam ze ook uit een groot gezin. Nederland was een tussenstop. Het bleek haar eindstation te zijn. Haar man liet haar achter. Hij zou vooruit schuiven naar Engeland. Het eindstation. Hij ging en kwam niet meer terug.
Zij paste zich aan. Moedig en strijdbaar. Nooit liet ze haar hoofd hangen. Ze deed het met wat ze had. Overleven had ze geleerd van haar moeder. Nu was het haar beurt om haar kroost te beschermen.
“De gemeente, ik word er gek van”, klinkt de frustratie in haar stem.
De laatste tijd bezoekt ze regelmatig het spreekuur, met hoofdpijn als voornaamste klacht. Slapen lukt niet goed meer. Overdag is ze gebroken en heeft ze geen energie om iets voor elkaar te krijgen. Haar oudste zoon van 11 jaar zit naast haar.
“Het gaat niet goed met mama”, zegt hij serieus.
Regelmatig begint het consult met tranen. De onmacht is van haar gezicht af te lezen. Uit Somalië vluchtte ze om het beter te hebben. In Rotterdam voelt ze zich nog steeds een vluchteling. Het beeld dat ze op straat komt te staan, spookt door haar hoofd.
“Ik sta op de zwarte lijst van de samenleving”, riep ze vorige week.
De instanties die haar bijstaan, falen in haar ogen. Het ultimatum komt steeds dichterbij. Haar kinderen moet ze straks achterlaten. Daar zitten ook de jongsten bij, die niet voor zichzelf kunnen zorgen. Een netwerk heeft ze nauwelijks. Er is niet veel dat ik kan doen. De bureaucratie kijkt niet naar de mens. Regels zijn bindend, ook voor haar. Haar ogen sprankelen al tijden niet meer. Ergens in de diepte is er nog verlangen, naar stabiliteit. Het is haar enige wens, het enige dat ze ooit heeft gewild. Niet voor haar, voor haar kinderen, had ze me gezegd. Nu faalt ze in haar ogen. Is ze niets meer waard, het moeder zijn wordt haar afgepakt.
“U kunt ook niet helpen, ik weet het”, zegt ze als haar tranen gestopt en gestokt zijn.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Nabil Bantal

Nabil Bantal

Nabil Bantal (1979) verhuisde in 2001 naar Rotterdam om daar geneeskunde te studeren. Hij werkt als huisarts en leert Rotterdam elke dag beter kennen door de verhalen van patiënten. Zijn interesses liggen, niet zo verwonderlijk, op het gebied van gezondheidszorg, communicatie en culturele diversiteit.

Profiel-pagina
Lees 10 reacties