voor de harddenkende Rotterdammer

Al meer dan tien jaar ben ik gefascineerd door een vrouw. Nee, niets erotisch, romantisch of al te obsessief. Het gaat hier om een spichtig vrouwtje, zeer frêle, gestoken in een windjack. Vrijwel altijd als ik me in de stad waag, komt ze op een of ander moment voorbij fietsen of lopen.

Ze oogt altijd hetzelfde. Strakke gezichtsuitdrukking, grijs futloos haar in een knotje. Behalve de voorste lok: die krult speels in een kuifje. Ze draagt verder altijd een zonnebrilletje. Daardoor lijkt ze ontzettend op Dr. Strangelove, uit de gelijknamige film van Stanley Kubrick, één van mijn absolute favorieten. Ja, de dubbelrollen van Peter Sellers, de zwart-witfotografie, het idiote einde met de atoombom, de quote “Gentlemen, you can’t fight in here. This is the War Room” – het is niet lastig te raden wat mijn aandacht vasthoudt bij deze vrouw. En waar de fantasie mee aan de haal gaat.

 

Schrijver in de stad: DrStrangelove
DrStrangelove per tram Beeld door: beeld: Tom Slegtenhorst

Op emoties heb ik haar nog nooit weten te betrappen. Tot afgelopen maandag. Ik stapte in de tram ter hoogte van het Weena. Zoals al weken het geval is, werd de tram ook nu omgeleid vanwege spoorwerkzaamheden. Het leidde tot onrust op de perrons, toeristen wisten niet goed waar in te stappen, de tram haperde om de haverklap. Het duurde daarom even tot ik het vrouwtje zag, maar natuurlijk: ook zij zat in deze tram, schuin voor me. Ze keek om zich heen, oogde minder bestorven dan meestal het geval lijkt te zijn. De oorzaak lag in de gewijzigde route van de tram. Voor het eerst hoorde ik haar stem. Ofschoon de conducteur een vrouw was, sprak ze twee keer “Meneerrrrrrr, meneerrrrrr”. Het woord sprak ze bijzonder zeurend uit. De conductrice gaf geen kick. Even dacht ik dat ze mij bedoelde, maar nee, ze stond nu op. Het was ook mijn halte.

We stonden nu naast elkaar bij de uitgang. Ik was een voyeur, geen detail ontging me. We checkten uit, waarbij me opviel dat de vrouw meer dan honderd euro tegoed op haar pas had staan. Ik stapte uit, maar zij bleef toch staan en probeerde nogmaals de aandacht van het RET-personeel te trekken. Vreemd, aangezien we middenin het centrum van de stad waren, waarin zij overduidelijk ook haar dagen slijt. Verdwaald kon ze simpelweg niet zijn.

Ik bleef wachten bij de halte aan de voet van de Erasmusbrug. Terwijl de deuren van de tram sloten,  stapte het vrouwtje eindelijk naar buiten. Ze was niet snel genoeg, raakte beklemd, tuimelde over het perron. Ik sprong haar tegemoet en ving haar op. Daarop stak zij een middelvinger op naar de tram en sprak het woord “godverdomme” uit op een krassende wijze. Tot op dat moment had ik alleen vogels zo horen converseren.

Haar zonnebril was afgeschoten. Ik keek in oogwit dat zo geel was dat mijn maag omdraaide. Ik liet de vrouw los. Ze rechtte haar bril en kleding en stapte zonder wat te zeggen weg. Ik bleef achter met dat oogwit. Het raadsel een beetje opgelost, maar tegelijk weer een stuk groter gemaakt.

 

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Vincent Cardinaal

Vincent Cardinaal

Vincent Cardinaal (1982) is schrijver en spreker. Geboren op een zondag in het Havenziekenhuis, zoon van Crooswijk. Neuroot en berucht onhandig. Laat geen servies in zijn nabijheid slingeren.

Profiel-pagina
Tom Slegtenhorst

Tom Slegtenhorst

Tom Slegtenhorst (1987) is illustrator. Als kind van Zuid een ‘echte’ Rotterdammer. Tegenwoordig werkt hij vanuit zijn studio aan huis in West.

Profiel-pagina
Lees één reactie