voor de harddenkende Rotterdammer

Zo’n beetje iedereen die regelmatig Vers Beton leest houdt van Rotterdam, toch? Ongetwijfeld is het een complexe, maar innige liefdesrelatie. Voor mij is dat niet anders. Als jong meisje wist ik het al: dit is het. Ik verbaas me geregeld over mijn complete gebrek aan wereldburgerschap of gevoel voor avontuurlijkheid.

Het meest avontuurlijke wat ik laatst deed was, opgehitst door mijn collega, ’s middags tijdens de lunch iets anders bestellen dan mijn gebruikelijke omelet met feta, groene pepers, Turkse worst en rode ui, een enorme aanrader bij Fadi op het Noordereiland. Op advies van mijn Haagse collega bestelde ik de hamburger. Spijt als haren op mijn hoofd. Sindsdien ben ik weer dolgelukkig met mijn smeuïge omelet.

Rotterdammers zijn over het algemeen niet erg happig op verandering. Dat is best ironisch in een stad waar men prat gaat op pioniersschap. Toch is het echt zo. Generaties voor mij wilden niets van De Kuip weten, ik begreep er geen snars van waarom het Centraal Station tegen de vlakte moest en een Markthal: hemeltje lief, we hebben toch zeker al een markt.

Uiteindelijk gaat ook Rotterdam overstag, vaak nadat de rest van de wereld het heeft ontdekt (kijk ons eens pioniers zijn). Toch zit me iets dwars. Laatst zei iemand tegen me: “In Rotterdam heb je nu twee soort mensen. De mensen die blij zijn dat het goed gaat met Rotterdam, de toeristen, het nieuwe elan. De rest zijn de azijnpissers die geen verandering willen en overal tegen zijn. Jij hoort bij die laatste groep.”
Ik wist dat hij gelijk had. Ik ben er niet trots op, maar ik erger me inderdaad dood aan al die blije selfie-nemende Spanjaarden. Ik zag er laatst zelfs een met een Amsterdamtrui. Zo eentje met drie rode kruizen, echt. Het moet toch niet veel gekker worden?

Met mijn 28 jaar, nog vol dromen en mogelijkheden, ben ik nu dus al even zuur als een doorsnee jeneverslurpende bejaarde in een willekeurig bruin café. Zoals ik al zei, ik ben er niet trots op. Misschien is mijn liefde wel doorgeslagen naar bezitterigheid en moet ik gewoon leren delen?

Ik zeg het wel vaker: erkenning is de eerste stap naar verandering. Wie weet zijn er wel meer groepen dan twee. Ik begin bij deze de groep die weliswaar een pleurishekel heeft aan toeristen, maar vastbesloten is ze uiteindelijk in haar hart te sluiten. Al is het alleen maar omdat ik zo blij ben voor de florerende horeca, want waar moeten we anders die jenever drinken?

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
05_Nina Fernande_integratie

Nina Fernande

Nina Fernande (1987) is een illustrator. Ze woont en werkt in Rotterdam. Als ze niet aan Franstalige chansons werkt, kleurt, faxt en streept ze simpele maar krachtige platen. Ze typeert haar werk als cartoonesk zonder het grafische element te verliezen.

Profiel-pagina
Lees 7 reacties