Human interest26 mei 2015

Rotterdam, vier het verschil

Gyonne Goedhoop geeft de voorkeur aan diversiteit

Als verse Rotterdam-import wijst Gyonne Goedhoop op het belang van een open blik, waarbij ze les één van haar Rotterdamse heropvoeding meteen maar in de praktijk brengt: zeggen wat je denkt. “Verschillen zijn een verrijking.”

Diversiteit verrijkt
Diversiteit verrijkt Beeld: Femke van Geffen

‘Het ga je goed’, hoor ik mijn ouders zeggen als ze me knuffelen. Dan sta ik alleen op het vliegveld, met mijn koffer en jas in de hand. Helemaal alleen was ik niet. Medestudenten nemen overal om me heen afscheid van huilende ouders. De mijne zijn al vertrokken. Ik zucht, veeg een traan van mijn wang en weet: ik begin aan een nieuw hoofdstuk.

Dat hoofdstuk begint als ik na negen uur vliegen beneden me de windmolens aan de noordkust van de Nederlandse Noordzee zie. Nog nooit had ik zulke windmolens gezien, zo groot, staand in de zee.

Nu werd het écht, concreet.

Op Aruba, waar ik geboren en getogen ben, zien de stranden eruit als op een gemiddelde screensaver. De huisjes zijn klein en kleurrijk, met hier en daar een groot hotel. Totaal anders dan in Nederland, waar alles op grotere schaal gebouwd is en de omgeving netjes, ja streng, geregeld lijkt.

Een team van oudere, Arubaanse studenten, een jaar eerder naar Nederland verhuisd voor hun studie, vangt me op. Ze zien er hetzelfde uit, maar gedragen zich anders. We vertrekken naar Rotterdam, de stad die ik had gekozen voor mijn studie.

Op Aruba had ik talloze keren gehoord hoe gevaarlijk Rotterdam was, maar eenmaal in de stad zelf merk ik niet zoveel daarvan. Wel vallen me andere dingen op. Al mijn medestudenten, geboren Nederlanders, zijn direct, soms op het harde af, en niemand laat over zich heen lopen. Daar kan ik nog wat van leren, vind ik, want op Aruba was ik dat niet gewend. Daar wilde ik anderen een plezier doen en liet ik mijn eigen mening vaak links liggen. Dat hoeft hier niet, integendeel.

Op Aruba had ik talloze keren gehoord hoe gevaarlijk Rotterdam was, maar eenmaal in de stad zelf merk ik niet zoveel daarvan. Wel vallen me andere dingen op

Ik stel me nieuwsgierig op, vraag veel over de Nederlandse cultuur. Dat wordt gewaardeerd. Voor mij is het logisch om eerst mijn hand uit te steken voordat ik er een terug krijg. Dat ik al Nederlands spreek, betekent niet dat ik alles direct kan bevatten. Veel gangbare uitdrukkingen of grappen zijn heel anders dan op Aruba.

De straten van Rotterdam te verkennen, is geweldig. Hier en daar hoor ik geroezemoes over hoe onveilig bepaalde plekken zijn. Door mijn ogen is alles geweldig. De gebouwen, de rijke havenhistorie van Rotterdam, het verschil tussen oude en nieuwe delen van de stad.

Het meest indrukwekkend vind ik de grote verscheidenheid aan bevolkingsgroepen, het feit dat op Rotterdamse bodem zich mensen van overal bevinden. Als ik met een grote glimlach aan bekenden vertel hoe mooi ik dat vind, zijn de meeste reacties negatief. Al snel voel ik me één van de weinigen die deze verscheidenheid een verrijking vind. De focus ligt op het negatieve. Het verschil tussen mensen wordt benadrukt.

Ik ben een vrouw van de wereld. Door mijn lijf stroomt Javaans, Hollands, Afrikaans en waarschijnlijk nog wel een paar andere soorten bloed. Ik ben het product van een samensmelting tussen al die verschillen. Als verschillen negatief zijn, wie ben ik dan? Word ik aangezien voor wie ik ben of word ik beoordeeld puur op mijn uiterlijk?

Ik ben het product van een samensmelting tussen al die verschillen. Als verschillen negatief zijn, wie ben ik dan?

Niet alleen hield deze kwestie mij persoonlijk bezig, in mijn ogen leefden velen in Rotterdam zo: gescheiden van elkaar. Dat kan ook liggen aan wat mensen ‘stadsleven’ noemen. Mensen die elkaar tegenkomen, groeten elkaar zelden. Buiten de eigen groep treden, is een zeldzaamheid. Op Aruba is eenheid de norm, dankzij de mengelmoes aan etniciteiten. In Nederland vliegen de labels me om de oren. Dat komt hard aan. Want wie zijn ‘de Marokkaan’, ‘de Turk’ en ‘de Nederlander’? Ik zie ze niet.

Om elkaar beter te begrijpen, is meer nodig dan wel eens een broodje döner eten of een stamppot prakken. Het woord ‘allochtoon’ mag voor mijn part als eerste verdwijnen. Wie ben ik en wie ben jij om een ander niet als een ‘echte’ Nederlander te beschouwen, ook al woont hij al zijn hele leven hier.

Ook belangrijk: sta eens stil bij de verschillen. Wat maakt die ander zo verschillend? Welke eigenschappen link ik aan afkomst? Doe ik die dingen ook? Stel jezelf die concrete vragen, leg je vooroordelen onder een vergrootglas en leer die ander beter begrijpen. Deze houding heeft mij geholpen Rotterdam beter te snappen. Anders zijn is een kans. Dát heeft Rotterdam mij laten snappen.

Reageer of deel op Social Media

Tags:Aruba, diversiteit en studenten

Sectie: Human interest

kaart: Centraal Station, Rotterdam, Centrum, Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *