voor de harddenkende Rotterdammer

Gespreksstof nodig voor de afsluitende borrel van deze week? Stuurvrouw Davine Lambert mijmert over Tropicana. Niet langer spektakel in de wildwaterbaan maar voorlopig leegstand en een ongewisse toekomst.

DeBesteStuurlui_Nina_feb2015
De Beste Stuurlui Beeld door: beeld: Nina Fernande

Ik loop op de Maasboulevard en geniet van het uitzicht op het Rotterdamse water. In de verte doemt een groot rond gebouw op. Het lijkt op een uit de hand gelopen tomatenkas. Groene slangen steken in en uit het dak. Welke buitenstaander zou zeggen dat dit ooit het tropisch zwemparadijs Tropicana was?
Terug in de tijd: januari 2000. Wachtend op de juf staan we te rillen voor de ingang. Onder een luid gejoel en geschreeuw vliegen wanten en mutsen in de lucht. Zenuwachtig speel ik handjeklap met mijn vriendin in de rij om de tijd sneller te laten gaan. De juf komt naar buiten. Eindelijk. We mogen naar binnen.
Terwijl we met onze donzen winterjassen de veel te kleine draaideur passeren, worden we bedolven door de benauwde zwembadlucht. De warmte is overweldigend, maar het enthousiasme wordt er niet minder door. Hier hebben we weken op gewacht.
Na het omkleden stormen we het bad in. De wildwaterbaan, zullen we het doen? Lisa uit groep acht zegt dat één of andere freak spijkers door de baan heeft geslagen zodat je je helemaal openhaalt als je eraf gaat. Maar dat is vast een fabeltje. In het bubbelbad, waar sommige mensen onuitstaanbaar lang in blijven zitten, zijn wij na twee minuten al weg: veel te saai. Liever van de grote glijbaan. Netjes wachten tot het stoplicht op groen gaat, bikinibroekje in je bilnaad om extra hard te glijden en gaan met die banaan.
Achterstevoren, op je buik, in een treintje, na zes rondjes zijn we er weer klaar mee. Even gekke mensen kijken in de zonnegrot. Terug het water in en met de stroom mee naar buiten, waar je hoofd al gauw twintig graden kouder is dan je benen. Kijkend over de Maas en het wintergezicht van Rotterdam laten we ons rustig meevoeren door de stroming in water, door het gordijn van plastic, terug naar de tropische illusie in hartje stad.
 

Zorgwekkend

Dat wat ooit voor zorgeloos genieten en plezier maken stond, ligt er nu zorgwekkend bij. De positieve herinneringen die ik en waarschijnlijk velen met mij hebben aan het zwembad, eindigden in 2010. Toen ging de eigenaar failliet . Over de toekomstige bestemming van het pand wordt momenteel gepraat. Komt er een appartementencomplex? Een nieuwe club? Een winkelcentrum misschien? Of wordt het bad toch in haar oude glorie hersteld?
De indrukwekkende beelden die laatst in Tropicana gefilmd zijn met een drone , raken precies de juiste snaar. Ze laten sporen zien van een levendige tijd waarin een tropisch paradijs in hartje stad vrolijke herinneringen creëerden.
Nu sta ik voor een leeg gebouw. Voor sommigen een raar ontworpen groentekas. Voor anderen voor altijd Tropicana, het subtropische zwemparadijs waarin een illusie voor even de realiteit is.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Davine Lambert

Davine Lambert

Davine Lambert (1991) is gefascineerd door de eigenaardigheden van mensen en hun gedrag. Rotterdammers vindt zij het allermooist. Ze is freelance journalist en schrijft onder andere voor het Algemeen Dagblad.

Profiel-pagina
Lees 2 reacties