voor de harddenkende Rotterdammer

‘Een Cardinaal mag álles.’ Daarmee begon het nee zeggen. Tot Vincent Cardinaal het woord in chocoladeletters op de binnenkant van zijn deur plakt en die eigenlijk niet meer opentrekt daarna. Hoe klinkt ‘ja’ ook alweer?

Schrijver in de stad: de kunst van het ja-zeggen
Schrijver in de stad: de kunst van het ja-zeggen Beeld door: beeld: Tom Slegtenhorst

‘Kom maar Isolde, toe maar. Doe maar. Pak het aan’.
Hoeveel moeite de moeder van deze Isolde ook deed – ze vertikte haar jas aan te pakken. Ook de lange rij met mensen die best verder door de H&M aan de Lijnbaan wilden schuifelen konden gerust het heen-en-weer krijgen van deze kleuter. Ze keek haar moeder aan en zei tot besluit: ‘nee’.
Toen ik zelf nog jong was, en kwetsbaar – wat je ook als beïnvloedbaar kunt vertalen – had ik de grootste moeite met ‘ja’ zeggen. Ik wilde niets wat een ander me aanreikte, had geen zin in een rol in een toneelstuk dat ik niet zelf had geschreven. Mijn omgeving hielp ook niet erg. Mijn moeder is een schat, maar ook de ongekroonde koningin van de sofa. Mijn vader was afwezig, maar zoals ik hem ooit kende, was ook hij geen toonbeeld van positief en constructief denken. ‘Een Cardinaal mag álles’, ja, dat gaf ’ie me wel mee, maar verder kon hij zo in de cast van The Sopranos. De wereld is een plek waar constant verraad en flessentrekkerij op de loer ligt. Je kunt maar het beste ‘nee’ zeggen en onderwijl zélf het kleed onder de gedekte eettafel vandaan trekken. De scherven zijn voor een ander.

Zo tuimelde ik langzaam de jaren in waarin ik op mezelf ging wonen. Waar ‘nee’ zeggen eerst een vluchtplek was geweest, verwerd het nu tot gospel. Aanvankelijk nog op een grappige manier – of zo was de bedoeling. Om mijn strapatsen in het uitgaansleven zogenaamd wat te beteugelen,  bracht ik vrij groot het woord ‘NEE’ aan op de binnenzijde van mijn voordeur. Ik had dit afgekeken van een voormalig huisgenootje, die twee grote kruizen met pen op haar polsen kalkte. Zo herinnerde ze zich er aan niet de koektrommel leeg te eten als ze thuis aan het werk was.
Nadat ik mijn eigen reminder had aangebracht met duct tape verging het lachen me snel. Het werd een negatieve talisman. Het woord NEE spookte voortdurend door mijn hoofd. Ik begon me af te sluiten van mensen, deed steeds vaker de gordijnen toe als ik thuis was – al kan ik beter zeggen dat ik ze simpelweg niet meer open deed. Ik begon binnenshuis te drinken, vaak al in de ochtend. Ik zette mijn telefoon voortdurend uit, saboteerde de deurbel. Post maakte ik niet open.

Niet lang daarna stopte ik met studeren. Later hoorde ik dat mensen zich ernstige zorgen over me maakten. Ik had dat allemaal niet zo door, ik was vooral bezig met het woord nee in mijn gang. Een keer wilde ik het lospeuteren, wat ik uiteindelijk niet durfde.
De verandering kwam toen ik op een ochtend de film Almost Famous zat te kijken. Daarin raakt een jonge gitarist steeds verder van het padje af in het Amerika van de seventies. Uiteindelijk belandt hij op een huisfeestje van wat tieners in Nergenshuizen. De jongen die er woont, vraagt hem of hij zijn slang een rat levend wil zien opeten. Daarop antwoord de gitarist met de grootst mogelijke goesting: ‘YES’. Het verlangen komt altijd uit onverwachte hoek.
Ik spoelde de dvd daarna een aantal keer terug. Het ‘ja-zeggen’ klonk zo goed dat ik me besefte weer mee te willen gaan doen aan de samenleving. De volgende morgen pulkte ik langzaam de plakletters van de deur.

Columnist Vincent Cardinaal trakteert wekelijks op een stadse observatie.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Vincent Cardinaal

Vincent Cardinaal

Vincent Cardinaal (1982) is schrijver en spreker. Geboren op een zondag in het Havenziekenhuis, zoon van Crooswijk. Neuroot en berucht onhandig. Laat geen servies in zijn nabijheid slingeren.

Profiel-pagina
Tom Slegtenhorst

Tom Slegtenhorst

Tom Slegtenhorst (1987) is illustrator. Als kind van Zuid een ‘echte’ Rotterdammer. Tegenwoordig werkt hij vanuit zijn studio aan huis in West.

Profiel-pagina
Nog geen reacties