Human interest19 juni 2015

Kampioenschap stoepranden: “Mag ik meedoen?”

Oude tijden herleven met het kampioenschap stoepranden in Rotterdam. Rachid Benhammou denkt met plezier aan de eigen jeugd, hopend dat de vonk ook overslaat op zijn zoontje.

buitenspelen in Rotterdam Beeld: Marcel Kollen

Auto!…Auto! schalde het in de jaren ’70 en ’80, bijna dagelijks, door de straten van Hillesluis op Rotterdam-Zuid. Mijn leeftijdsgenoten en ik speelden vaak op straat. Wanneer maar mogelijk.

Knikkeren, voetballen, tikkertje, bussietrap of stoepranden: we deden het allemaal. Vooral in de zomermaanden, als de avonden lang duurden en je toch vrij was van school, was het buiten spelen een verslaving. Niemand uit de straat had rijke ouders, dus op vakantie gaan zat er vaak niet in. Dan maar eindeloos op straat spelen. Tot je erbij neerviel of totdat de zon onder ging.

Niet gewoon doelloos rondhangen maar spelen. In die tijd had niemand een tablet, game box of internet. Niemand zat op gitaarles of op hockey. Niemand had een iPhone. Hooguit een BMX crossfiets of een zak, met moeite bij elkaar gewonnen, knikkers. En een bal.

De twee populairste spelen bij ons in de straat waren bussietrap en stoepranden. Bussietrap deed je met de hele straat en was een variant op verstoppertje spelen. Na het bekende mag ik meedoen?” en handjeplof (bepalen wie ‘m is), mocht ‘het lulletje’ iemand aanwijzen die de bal zover mogelijk weg moest schieten (vaak was dit een meisje).

Vervolgens rende iedereen alle kanten op om zich te verstoppen, terwijl de bal gehaald werd. Mijn buurjongetje en ik maakten er altijd een sport van om mijn huis in te rennen, in plaats van ons te verstoppen op de standaard plekken, zoals achter een boom of onder een auto. Eenmaal thuis leunden we, met een boterham in de hand, rustig achterover en keken af en toe vanachter het gordijn naar buiten om te zien hoever het spel vorderde. Ja, we waren etterbakken.

Maar het allerleukste straatspel was stoepranden. Dat kon je namelijk gewoon met z’n tweeën doen. Het enige wat je nodig had was een bal en twee stoepranden. Je stond aan beide kanten van de straat tegenover elkaar en probeerde met de bal de stoeprand aan de overkant te raken. En je waarschuwde elkaar als een auto naderde.

Ander straatbeeld

De laatste jaren is het stoepranden weinig meer te zien in het straatbeeld. Dat geldt ook voor andere straatspelletjes. Als het aan mij ligt, komt hier gauw verandering in. Deze maand worden op 73 verschillende plekken in Rotterdam stoepranden gespeeld. Straten, scholen, speeltuinen en sportverenigingen spelen dan de voorrondes van het Open Rotterdams Kampioenschap Stoepranden, met de finale op 1 juli.

Er bruist wat in de stad. In de buurten voel je dat er iets gaande is. Er wordt enthousiast geoefend in de straten en binnen no time ontstaan discussies over hoe het stoepranden vroeger werd gespeeld en uiteraard over de spelregels. Terwijl de kinderen ambitieus en geconcentreerd elkaars stoeprand proberen te raken, staan de ouders heftig en met de handen gebarend, elkaar te overtuigen van hun eigen gelijk. Maar wel met een grote glimlach.

Het leuke is dat iedereen het spel kan spelen en kan meedoen. Jong en oud, man en vrouw, Marokkaanse of Kralingse. Initiatiefnemer Peter Steenbergen van Thuis Op Straat noemt het stoepranden zelfs een alternatief voor de bakfietswijk. Ik bedacht me, hoe leuk een simpel straatspel kan zijn en dat de stad nóg leuker en gezelliger kan zijn als dit vaker gespeeld zou worden. Omdat het stoepranden verbindt. En je kunt het altijd blijven spelen, ook na het kampioenschap.”

Ik geef hem daar gelijk in. Behalve het verbinden is buiten spelen ook nog eens gezond en belangrijk voor opgroeiende kinderen. Er gaat een nieuwe wereld voor je open en tijdens het spelen leg je een goede basis voor later. Buiten spelen lijkt vanzelfsprekend, maar helaas is dat het niet. Van buiten spelen wordt je vrolijk en blij. En nog belangrijker: je gebruikt dan  je fantasie en het is goed voor je sociale vaardigheden, gezondheid en motorische ontwikkeling.

Juist in een tijd waarin vele kinderen niet genoeg bewegen en veel speelomgevingen zijn verwaarloosd of weg bezuinigd, moeten we er met z’n allen weer aandacht aan geven. En daarom kijk ik reikhalzend uit naar de komende weken. Ik neem mijn 3-jarig zoontje achterop de fiets mee (nee, geen bakfiets) en zoek de straten op waar het stoepranden al is ingezet.

Als ik in de verte kinderen en ouders Auto! hoor schreeuwen, stop ik even en zal ik het gesprek aangaan. En ik hoop dat mijn zoontje dan ondertussen al heeft gevraagd: Mag ik meedoen?

Reageer of deel op Social Media

Tags:jeugd, spelletjes en Thuis op Straat

Sectie: Human interest

kaart: Westerbeekstraat 34-52, 3074 Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *