Kunst & Cultuur25 juni 2015

Klagende Rotterdammers maken cultureel klimaat onmogelijk

Oproep aan over geluidsoverlast klagende stadsbewoners: verman je!

Het Modular-festival van Bird moest voortijdig worden afgebroken, Expedition van Aziz Yagoub moest (van de gemeente Lansingerland) op het allerlaatste moment naar binnen verplaatsen, op website Dichtbij.nl verscheen een massaal gedeeld opiniestuk over ‘festivalterreur’ in Rotterdam. Het is Tara Lewis een doorn in het oog. Volgens haar hebben klagers in Rotterdam te veel macht. 

Roffa mon Amour Beeld: Ossip van Duivenbode

Op papier is Rotterdam tegenwoordig een cultureel bruisend centrum, een heuse metropool. In het weekend moet je kiezen uit drie evenementen waar je eigenlijk heen zou willen, een luxeprobleem wat we jaren niet hebben gehad.

Toch gaat deze ogenschijnlijke bloei aan cultureel ondernemerschap gepaard met frustratie. Terwijl wethouder Visser zijn stralende glimlach overal laat zien en roept hoe goed het gaat, lijken zijn ambtenaren nog niet aan boord van de Rotterdam-succes-trein te zitten. Ze lijken vooral gevoelig voor de grootste vijand van elk evenement: de klager. De klager heeft in Rotterdam de echte macht in handen. Café’s, clubs en festivals bezwijken onder deze macht. Als ik ’s nachts langs een dichte Consul fiets doet mijn hart pijn, en verwens ik de klagende zuurpruim die me mijn stamkroeg heeft ontnomen.

Lees meer:

DÂK

Toen een groep vrienden vorig jaar op het dak van de parkeerplaats bij station Hofplein twee weken ‘DÂK’ organiseerde, waar mensen konden barbecueën, drinken en dansen, was er ook één klager. Als mensen op Facebook vrolijk plaatsten dat ze een toffe tijd hadden gehad reageerde de klager met: ‘Ik heb liever dat je wegblijft.’ Hij had last van het licht, want dat scheen nogal hinderlijk zijn slaapkamerraam binnen.

Het is niet dat ik me niet in de klager kan verplaatsen. Toen laatst drie dagen lang de kade voor mijn deur aan de Coolhaven het toneel was van een muzikale wereldreis inclusief brassband die om zaterdagochtend om 10 uur langs kwam trommelen, was mijn zuurtegraad gevaarlijk hoog. Ik koos ervoor om de fiets op te stappen en pas terug te komen als het voorbij was. Natuurlijk is dat niet ideaal, maar je vermant je, denkt: ‘het is maar een paar dagen in het jaar’ en gaat over tot de orde van de dag.

Ik heb liever dat je weg blijft

Roffa mon Amour

Je gaat niet net zolang klagen totdat de organisatoren hun vergunning volgend jaar niet krijgen. Jammer genoeg stellen sommige Rotterdammers hun eigenbelang wél voor dat van de gemeenschap. Daarom loopt nu een rechtszaak tegen DÂK, en kan het silent (!) filmfestival Roffa mon Amour, op een nabijgelegen dak, waarschijnlijk niet doorgaan. De twee vrouwelijke organisatoren maakten de laatste maanden geweldige reclame voor Rotterdam in bladen als Elle en Vogue. Hun beloning is een vergunning tot 23 uur, waar het festival niets aan heeft, want films kunnen pas als het donker wordt beginnen. Grote kans dat ook hier de klagers hebben gewonnen, twee jaar lang kregen ze hun vergunning namelijk wel moeiteloos.

Lees meer:

Silent Disco

DÂK en Roffa mon Amour zijn niet de enige festivals die moeite hebben met het rondkrijgen van hun vergunning. Tijdens de opening van de Luchtsingel mocht de Silent (!) Disco ook maar tot 23.00 uur duren en het is nog steeds niet duidelijk of de afgegeven vergunning voor het festival Expedition, wat dit weekend plaatsvindt, wordt ingetrokken.

Je kunt als stad je wel op de borst slaan met het succes wat we (inter)nationaal hebben, maar als je op deze manier je eigen bewoners dwarszit doe je toch iets fout. Dit soort evenementen worden georganiseerd vanuit een liefde voor Rotterdam, en het enthousiasme om aan de stad bij te dragen. Door mee te gaan in de complete zurigheid van een handvol klagers hol je het culturele klimaat van binnenuit uit. Wethouder Visser, laat klagers niet het evenementenbeleid van onze stad bepalen. U kunt als wethouder binnen het voor u niet onbekende Stadsontwikkeling toch zeker aansturen op meer flexibiliteit in de uitgave van vergunningen? Als ik drie dagen geterroriseerd mag worden door een steeldrum mogen twee meisjes toch zeker wel een stille film op een dak draaien?

Creativiteit, cultureel ondernemerschap, een stad die durft. Het zijn allemaal holle frases als de angst voor de klager regeert. Sterker door strijd, maar niet tegen het licht wat je kamer binnenvalt, maar voor het enthousiasme en de mogelijkheid om dromen te verwezenlijken, ook als dat tot na 23.00 uur duurt.

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:aziz yagoub, Bird, Dak, expedition, geluidsoverlast en modular

Sectie: Kunst & Cultuur

kaart: Bergse Bos, Lansingerland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *