voor de harddenkende Rotterdammer

Het Modular-festival van Bird moest voortijdig worden afgebroken, Expedition van Aziz Yagoub moest (van de gemeente Lansingerland) op het allerlaatste moment naar binnen verplaatsen, op website Dichtbij.nl verscheen een massaal gedeeld opiniestuk over ‘festivalterreur’ in Rotterdam. Het is Tara Lewis een doorn in het oog. Volgens haar hebben klagers in Rotterdam te veel macht. 

Roffa mon Amour
Roffa mon Amour Beeld door: beeld: Ossip van Duivenbode

Op papier is Rotterdam tegenwoordig een cultureel bruisend centrum, een heuse metropool. In het weekend moet je kiezen uit drie evenementen waar je eigenlijk heen zou willen, een luxeprobleem wat we jaren niet hebben gehad.
Toch gaat deze ogenschijnlijke bloei aan cultureel ondernemerschap gepaard met frustratie. Terwijl wethouder Visser zijn stralende glimlach overal laat zien en roept hoe goed het gaat, lijken zijn ambtenaren nog niet aan boord van de Rotterdam-succes-trein te zitten. Ze lijken vooral gevoelig voor de grootste vijand van elk evenement: de klager. De klager heeft in Rotterdam de echte macht in handen. Café’s, clubs en festivals bezwijken onder deze macht. Als ik ’s nachts langs een dichte Consul fiets doet mijn hart pijn, en verwens ik de klagende zuurpruim die me mijn stamkroeg heeft ontnomen.

DÂK

Toen een groep vrienden vorig jaar op het dak van de parkeerplaats bij station Hofplein twee weken ‘DÂK’ organiseerde, waar mensen konden barbecueën, drinken en dansen, was er ook één klager. Als mensen op Facebook vrolijk plaatsten dat ze een toffe tijd hadden gehad reageerde de klager met: ‘Ik heb liever dat je wegblijft.’ Hij had last van het licht, want dat scheen nogal hinderlijk zijn slaapkamerraam binnen.
Het is niet dat ik me niet in de klager kan verplaatsen. Toen laatst drie dagen lang de kade voor mijn deur aan de Coolhaven het toneel was van een muzikale wereldreis inclusief brassband die om zaterdagochtend om 10 uur langs kwam trommelen, was mijn zuurtegraad gevaarlijk hoog. Ik koos ervoor om de fiets op te stappen en pas terug te komen als het voorbij was. Natuurlijk is dat niet ideaal, maar je vermant je, denkt: ‘het is maar een paar dagen in het jaar’ en gaat over tot de orde van de dag.

Roffa mon Amour

Je gaat niet net zolang klagen totdat de organisatoren hun vergunning volgend jaar niet krijgen. Jammer genoeg stellen sommige Rotterdammers hun eigenbelang wél voor dat van de gemeenschap. Daarom loopt nu een rechtszaak tegen DÂK, en kan het silent (!) filmfestival Roffa mon Amour, op een nabijgelegen dak, waarschijnlijk niet doorgaan. De twee vrouwelijke organisatoren maakten de laatste maanden geweldige reclame voor Rotterdam in bladen als Elle en Vogue. Hun beloning is een vergunning tot 23 uur, waar het festival niets aan heeft, want films kunnen pas als het donker wordt beginnen. Grote kans dat ook hier de klagers hebben gewonnen, twee jaar lang kregen ze hun vergunning namelijk wel moeiteloos.

Silent Disco

DÂK en Roffa mon Amour zijn niet de enige festivals die moeite hebben met het rondkrijgen van hun vergunning. Tijdens de opening van de Luchtsingel mocht de Silent (!) Disco ook maar tot 23.00 uur duren en het is nog steeds niet duidelijk of de afgegeven vergunning voor het festival Expedition, wat dit weekend plaatsvindt, wordt ingetrokken.
Je kunt als stad je wel op de borst slaan met het succes wat we (inter)nationaal hebben, maar als je op deze manier je eigen bewoners dwarszit doe je toch iets fout. Dit soort evenementen worden georganiseerd vanuit een liefde voor Rotterdam, en het enthousiasme om aan de stad bij te dragen. Door mee te gaan in de complete zurigheid van een handvol klagers hol je het culturele klimaat van binnenuit uit. Wethouder Visser, laat klagers niet het evenementenbeleid van onze stad bepalen. U kunt als wethouder binnen het voor u niet onbekende Stadsontwikkeling toch zeker aansturen op meer flexibiliteit in de uitgave van vergunningen? Als ik drie dagen geterroriseerd mag worden door een steeldrum mogen twee meisjes toch zeker wel een stille film op een dak draaien?
Creativiteit, cultureel ondernemerschap, een stad die durft. Het zijn allemaal holle frases als de angst voor de klager regeert. Sterker door strijd, maar niet tegen het licht wat je kamer binnenvalt, maar voor het enthousiasme en de mogelijkheid om dromen te verwezenlijken, ook als dat tot na 23.00 uur duurt.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
Ossip

Ossip van Duivenbode

Ossip van Duivenbode (1981) is architectuurfotograaf. “Architectuur en stedenbouw zijn volledig in mijn bestaan verwikkeld. Als ik door een stad loop, ben ik continu aan het observeren. Wat is de invloed van een gebouw op de omgeving, wat zijn interessante details, hoe verhouden die zich tot de mensen?”

Profiel-pagina
Lees 68 reacties