voor de harddenkende Rotterdammer

Deze week heeft Vers Beton voor elk wat wils, omdat deze zomer nu eenmaal voor wisselende buien zorgt. Wie zin heeft in een lekker zuur stuk, passend bij de stormachtige week, kan zijn hart ophalen aan de tirade van stuurvrouwe Tara Lewis over de falende maatregel die scooters op de rijbaan probeert te krijgen. Voor de optimisten hebben we ook een zonnige kijk op Rotterdam: Tara verklaart haar onvoorwaardelijke liefde aan de Markthal.

DeBesteStuurlui_Nina_feb2015
De Beste Stuurlui Beeld door: beeld: Nina Fernande

Zo nu en dan moet ik toegeven dat ik geen gelijk heb. Dat doe ik met enorme tegenzin, want dat betekent dat mijn levensmotto ‘ik heb altijd gelijk’ beetje bij beetje afbrokkelt. Maar in dit geval kan ik er niet omheen. Ik snapte echt niet waarom Rotterdam een enorme Markthal nodig had. We hebben een prima markt en een markt hoort buiten. Toch? Niet dus! Waarom zou je je langs rondvliegende plastic zakjes een weg door de kinderwagens wurmen als je onder een dak van gekleurd fruit lekker droog zit? Wind en regen houden deren mij niet meer, want ik heb de Markthal!
En nee, het is niet alleen bolwerk voor toeristen met selfiesticks. Ja, ze zijn er, maar ik zie ook genoeg Rotterdammers die hun fiets neerzetten en even naar binnen wippen voor een boodschapje. Ik doe het de laatste tijd regelmatig, en hoe vaker ik er kom, hoe vaker ik er wil komen.
Het is niet zomaar een verzameling van winkels, maar een uitgekiende representatie van het beste wat Rotterdam te bieden heeft. Mijn kaasboer van de Grote Visserijmarkt in Delfshaven heeft er een zaak, waardoor ik nu wanneer ik maar wil mijn favoriete boerenkaas (Goudse juweel) kan kopen. Ik hoef ook niet meer om te fietsen voor verse vis, want de guitige blonde verkoper van Schmidt is er. Elke dag! En ik ontdek ook dingen, want het zuurdesembrood, wat ik normaal trouw bij Jordy koop, haal ik stiekem steeds vaker bij Le Perron.
Na mijn werk is het de perfecte tussenstop. Even wat rondneuzen in Wah Nam Hong, zonder de verkeersstress van de Kruiskade. De lage suikerspiegel tussen lunch en diner overbrug ik met een haring, in stukjes, met uitjes.  Deze peuzel ik op aan de bar, terwijl ik genoeglijk om me heen kijk.
De sfeer is zo heerlijk gemoedelijk, niemand lijkt haast te hebben. Het ruikt er naar vers geroosterde kruiden en met je ogen dicht is het net Marrakech. De sapverkopers flirten met de meisjes van het brood, een man tuurt over de reling naar beneden. Ik stap weer naar buiten, de wind en regen in, maar heel even was ik op vakantie in mijn eigen stad. Markthal, I love you!

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
Lees één reactie