voor de harddenkende Rotterdammer

Voor haar afstudeerproject aan de Willem de Kooning Academie liep Justien Beijn maandenlang rond in Spangen. Komt de beeldvorming rondom de wijk overeen met de realiteit? In deze tweedelige serie legt ze haar ervaringen in beeld en tekst vast. Deze keer: voetbal. 

Om me heen trekken mensen hun wenkbrauwen op wanneer ik vertel over het onderwerp van mijn afstudeerproject. Spangen? Je gaat daar toch niet alleen over straat lopen he? Wel dus. Met grote regelmaat slenter ik door de wijk om haar te leren kennen. Om het dagelijks leven vast te leggen. En om te zien of de straten me hetzelfde vertellen als de media, die vaak naar Spangen refereren als achterstandswijk.
Volgens de gemeente Rotterdam is Spangen geen achterstandswijk meer. Met al zeven jaar een voldoende op de Veiligheidsindex lijkt hier niks aan de hand. Toch wordt in de media de roerige tijd die de buurt doormaakte nog vaak aangehaald. In artikelen over voetbal en kluswoningen – onderwerpen waarmee de wijk tegenwoordig de krant haalt – is altijd wel iets te vinden dat ons helpt herinneren aan een tijd waarin ik niet graag alleen door de straten van deze wijk had willen lopen.

woningbilderdijk1

Lees meer

Een wijk als Spangen – Slopen of kopen

Voor haar afstudeerproject aan de Willem de Kooning Academie liep Justien Beijn…

Omgespit

De zon brandt op het open veld, de bewoners van de aangrenzende huizen schuifelen van deur naar deur. Nog net op tijd was ik om de laatste goal in de Busken Huetstraat vast te leggen. Het veld was al geen veld meer, op de middenstip stond een container gevuld met wat ooit de (stenen) grasmat was. Maar er werd gespeeld. Een week later is niet meer te zien vanaf welk punt op het goal geschoten werd. Het voetbalveldje is omgetoverd tot bouwkavel. De aarde omgespit, zand gelijk verdeeld en een bouwvakkerswagentje aan de zijlijn voor de koffie.
Van de acht voetbalvelden die ik in Spangen vond, zijn er nu nog zeven over. Zes kleintjes, één grote. Drie van kunstgras, vier van beton. Over het kunstgras in Het Kasteel wordt flink geklaagd, terwijl ze er op het Genestetplein minder moeite mee lijken te hebben. Wanneer ik aan kom lopen, vindt er een bondige onderhandeling plaats: “Ik scoor alleen daar, jij alleen daar.” “Goed.” Vanaf de middellijn vertrekken ze ieder naar hun eigen helft, met een bal die bij de speler op rechts tot zijn knie reikt. Ik vertrek naar het westen van de wijk, waar ik de velden nog leeg aantref.

voetbalrhijnvisfeith
Een wijk als Spangen Beeld door: beeld: Justien Beijn

Voetbal helpt

‘Voetbal helpt op elk niveau’ kopte een artikel in de Volkskrant vorig jaar. Waarvoor of waartegen is niet duidelijk, maar dat het hier leeft is zeker. Na schooltijd lijkt uit elke deur een jongen met een bal te komen en vullen de velden zich. Jonge kinderen bij het Genestetplein, meisjes bij de Rhijnvis Feithstraat, gespierde pubers naast het Spartastadion en jochies op elke straathoek. “Alleen op het voetbalveld komt alles samen,” zucht een bewoonster.
Menigmaal wordt er naar me geroepen of ik die bal effe terug wil schieten. Ik doe mijn best mijn gebrek aan coördinatie te verhullen. Zonder resultaat: de spelers op het Bellamyplein gniffelen wanneer ik hun kant op loop. Nieuwsgierig informeren ze naar de reden van mijn bezoek. “Voor school, ik wil een foto van elk voetbalveld in Spangen.” De nieuwsgierigheid is in één klap weg. School… pff. Misschien had ik ‘studie’ moeten zeggen en ze de conceptuele versie van het verhaal voor moeten leggen. Iets met zwart-witdenken en beeldvorming in de media.

voetbalBellamy
Een wijk als Spangen Beeld door: beeld: Justien Beijn

Profvoetballers in spe

Door de vraag van de jongens weet ik weer waarom ik hier ben. De reputatie van Spangen, de krantenberichten. Een portret. Ik zou hier jonge criminelen moeten vinden. Kinderen zonder toekomst, maar mét taalachterstand en obesitas. Of misschien een vrolijk kind in een bakfiets en profvoetballers in spe met onwillige ouders. Door de zon en de onverschillige pubers was ik de reden van mijn bezoek even vergeten, en had ik alleen oog voor de mooie schaduwen op het veld en de overgave waarmee het spel werd gespeeld.
Voor ik vertrek vraag ik de weg naar het volgende trapveldje. Mijn vraag wordt uitbundig beantwoord. Gelukkig wees hij er ook bij, want verstaan was onmogelijk. Een blokbeugel, arme ziel. Wanneer ik me omdraai scheert een bal rakelings langs mijn hoofd. Há! Kan ik thuis toch nog vertellen dat het gevaarlijk is in Spangen.
‘Een wijk als Spangen’ van Justien Beijn is – samen met het afstudeerwerk van 300 andere studenten aan de Willem de Kooning Academie – van 8 t/m 12 juli te zien tijdens WDKA Finals in de Hofpoort. 

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Justien Beijn

Justien Beijn

Justien Beijn is vormgever en verhalenmaker. Ze kan niet kiezen tussen tekst, beeld, koffie en keramiek, en maakt het daarom maar allemaal. De straten en hun dagelijks leven zijn vaak het beginpunt van haar projecten, waarbij twijfel en melancholie op de loer liggen.

Profiel-pagina
Nog geen reacties