voor de harddenkende Rotterdammer

Voor het magazine dat Vers Beton maakte over het project Veerkracht Carnisse schreef Suna Floret deze column. 

Carnisse wijk
Carnisse wijk Beeld door: beeld: Rachel Sender

Het gebouw waar ik ben geboren staat er niet meer, maar als ik langs de nieuwe woningen loop, voel ik nog steeds een hechte band. Zo ook met de stoeptegels, waar ik jarenlang met krijt op heb getekend. Ook deze tegels zijn vervangen, maar ik weet nog precies in welk hoekje ik bijna altijd verloor met knikkeren en waar ik touwtje heb gesprongen. Waar ik ben gevallen met mijn fiets en ook nog waar deze gestolen is. Mijn grootouders, ooms en tantes hebben ook altijd op loopafstand gewoond, dus ik had altijd toegang tot meerdere huizen. Al kon ik nog niet bij de bel, de buren wisten wie ik was als ik weer eens schreeuwend moest vragen of ze deur wilden openmaken.
Het schoolpleintje van mijn basisschool De Wilhelmina lijkt nu veel kleiner dan toen ik daar rondhuppelde, maar foto’s van mijn klas hangen daar nog steeds in de gang. Mijn middelbare school, de Maarten Luther, is in aantal leerlingen gehalveerd, maar ik moet nog altijd giechelen als ik oud-docenten tegenkom op weg naar hun werk. De meeste Carnissers van mijn generatie zijn ergens anders gaan wonen. Op zoek naar meer groen, veiligheid, rust, betere basisscholen, ruimte en vriendelijkheid. Ik neem het ze niet kwalijk, maar ik ben er nog niet aan toe. Voor mij zitten alle hoofdstukken in één boek en dat is de Carnisse, dat is Charlois.
Want het heeft zijn charme om een klasgenote van de basisschool tegen te komen en herinneringen op te halen. Het heeft ook zijn charme om zelfs de hangjongeren te kennen. Voor de buitenstaander zijn ze een bedreiging. Als mij iets zou overkomen op straat, zijn het dezelfde hangjongeren die mij zouden helpen. De buren kunnen elkaar irriteren, maar komen ook voor elkaar op. Het is niet alleen maar een wijk waar ik een parkeervergunning aanvraag. Ik spreek het accentje, weet op welke dagen de molen draait en tarwe verkoopt, weet waar de ganzen en zwanen zich verzamelen en ik breng mijn zoontje naar dezelfde peuterspeelzaal waar ik ook heb gespeeld.
En ik ben nog steeds niet klaar; Carnisse blijft verrassen met zijn mooie aspecten. De wijk staat sterk op zijn benen met zijn mondige, diverse jeugd en verrassende creativiteit. Tuurlijk zijn er mooiere, gezelligere, groenere wijken. Misschien dat ik ooit elders een ander hoofdstuk schrijf. Maar voor nu is Carnisse nog steeds mijn thuis.

Het magazine over Carnisse wordt dinsdag 29 september om 17:00 gepresenteerd in de Carnissetuin, gelegen aan de Carnissesingel, nummer 208, te Rotterdam-Zuid. Je bent van harte uitgenodigd.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
suna_floret

Suna Floret

Journalist en docent Suna Floret is columnist bij het Algemeen Dagblad.

Profiel-pagina
sender

Rachel Sender

Rachel Sender (illustrator) is nieuwsgierig naar mensen. Wat doen ze, waarom en hoe? Maar ook wil ze weten hoe wij als mensen ons gedragen in een stedelijke omgeving. Haar werk concentreert zich op die vragen. Dat maakt haar illustraties geschikt voor redactionele toepassingen. Door haar ervaring als grafisch ontwerper gaat ze vrij om met ruimte, verhouding en kleur. Het is fleurig en speels en maakt de kijker op slag medeplichtig.

Profiel-pagina
Nog geen reacties