Nachtwerk6 september 2015

“Mensen wanen zich onzichtbaar in de nacht, het is een manier om te verdwijnen”

Terwijl in slaapsteden de tijd ’s nachts stilstaat, gaat het leven in een stad als Rotterdam onbevreesd door. Taxi’s rijden, beats knallen, ambulances redden, broden rijzen, telefoons rinkelen en tuinen leven. Vers Beton laat die verhalen graag zien aan de hand van ‘De Nacht’, een magazine van hulpdienst Sensoor voor en door de mens in de donkere uren. Aflevering 2: ambulancechauffeur Reinier van der Lingen van de GGD.

‘s Nachts bestaat er een wereld waar je geen weet van hebt als je overdag op kantoor zit. Als het donker is, gelden andere regels, zie je andere mensen en ervaar je de wereld anders dan in het daglicht. Vaak heb ik ook het gevoel dat mensen zich anoniem wanen. Of nee, het is meer dan ‘anoniem’. Ik denk zelfs dat ze zich onzichtbaar voelen.

In al die jaren dat ik ’s nachts werk, heb ik daar al heel veel voorbeelden van gezien. Mensen die op een openbaar bankje, zomaar open en bloot, van alles met elkaar uitspoken, dingen die echt thuishoren in een slaapkamer en waarbij ik denk: “hé, zoek een hotelkamer joh, ik kan je zíen!”

Mooiste uren

Ik vraag me af waarom mensen zich zo gedragen op het moment dat het laatste zonnestraaltje verdwijnt. Misschien komt het door de vreemde sfeer die je ’s nachts voelt, de vreemde stilte, de onbestemde geuren en de nachtmensen, zoals ik ze noem. Mensen die alleen ’s nachts tot hun recht komen. Ze gedijen niet alleen beter tijdens de nacht, ze máken de nacht. Alsof de nacht is wat het is vanwege die mensen, en niet andersom.

De nacht werkt soms als een deken, een manier om als het ware te verdwijnen. Even weg van alles, alleen zijn met je gedachten en wachten op de dag. Dat vind ik trouwens de mooiste uren van de nacht, net voordat het weer dag wordt. Je ziet de wereld langzaam ontwaken.

"Ik wilde meer halen uit mijn leven, meer betekenen voor de wereld"

Toen ik nog als vrachtwagenchauffeur bloemen reed naar Frankrijk, had ik dat gevoel ook. Je bent op weg, de lege snelweg heeft altijd iets magisch, en je gedachten dwalen af. Naar plekken waar je overdag de tijd niet voor hebt omdat je altijd alert moet zijn en altijd reageert op je omgeving. Als je alleen bent, is er rust. Misschien is dat het magische van de nacht.

Het waren mooie jaren als vrachtwagenchauffeur. Ik heb het tien jaar gedaan, maar op een gegeven moment vroeg ik me af of dat het nou was. Het leven, bedoel ik dan. Wil ik de rest van mijn leven bloemen rijden naar Parijs? Ik kwam tot de conclusie dat het antwoord op die vraag ‘nee’ was. Nee, dat wilde ik absoluut niet. Ik wilde meer halen uit mijn leven, meer betekenen voor de wereld.

Toen ik ergens las dat de GGD op zoek was naar een ambulancechauffeur, heb ik eigenlijk geen moment getwijfeld. Oké, dacht ik, ik heb nog niet de juiste papieren, maar daar kan ik voor leren. En rijden, tsja, dat kan ik als geen ander. Ik solliciteerde en werd aangenomen.

Inmiddels zijn er al vijftien jaar verstreken…vijftien jaar! Het is harder gegaan dan ik dacht. De nacht heeft na al die jaren nachtdiensten geen verrassingen meer voor me. Ik verbaas me niet zo snel meer, wil ik eigenlijk zeggen.

Lees ookNachtwerk“Iedere nacht als ik de bakkerij inloop, voelt het alsof ik thuiskom”Nachtwerk in Rotterdam: Marcel Lexmond is bakker

Gaten in hoofden

Als mijn collega en ik ’s nachts een oproep krijgen, weten we vaak bij voorbaat al wat we zullen aantreffen. Het draait dan om locatie en tijdstip. Als het een melding is op een stapavond in het uitgaansgebied van de stad, weten we bijna zeker dat het een drankgerelateerde melding is. Iemand die te veel gedronken heeft en niet meer aanspreekbaar is bijvoorbeeld. Of vechtpartijen die begonnen zijn doordat mensen te diep in het glaasje hebben gekeken.

Gaten in hoofden, dat zien we ook veel. Dan heeft iemand zo ontzettend veel gedronken dat hij niet meer rechtop kan lopen en op straat ligt met een bloedend hoofd, zonder dat hij dat door heeft. Meestal lappen we ze ter plaatse op en kunnen ze zelf weer verder, maar soms nemen we ze mee naar het ziekenhuis. Dan blijven ze daar een nachtje om in de gaten te worden gehouden. Jongeren onder de achttien jaar moeten we sinds de nieuwe drankwetgeving naar de alcoholpoli van dokter Van der Lely (Polikliniek Jeugd en Alcohol in Delft, red.) brengen. Laten we zeggen dat Van der Lely het druk heeft tegenwoordig.

"Dat zijn dingen...daar zijn geen woorden voor"

Door mijn werk heb ik misschien het leven leren relativeren. Soms maak je zulke indrukwekkende dingen mee, die draag je de rest van je leven mee. Er is een incident geweest dat ik nooit meer zal vergeten. We kregen een melding van een ongeluk op de snelweg. Nog voordat we arriveerden, wisten we al dat het een groot ongeluk was. Brandweer, politie en andere ambulances waren er en een aantal inzittenden kon worden gered, maar de brandweer kreeg de bestuurder niet op tijd uit de auto. Die stond in brand en wij als hulpverleners konden niets doen om hem te redden. Hij verbrandde voor onze ogen en wij stonden erbij en keken ernaar. Dat zijn dingen…daar zijn geen woorden voor.

Terwijl de andere ambulances de gewonden naar het ziekenhuis snelden, moesten mijn collega en ik wachten totdat de brandweer het verkoolde lichaam van de bestuurder uit de auto haalde. Vreemd hoe ik niet zozeer de béélden van dat ongeluk nog altijd voor me zie, maar de geur. De geur van iemand, een mens, die verbrandt. Dat is vreselijk en af en toe ruik ik het nog steeds.

Kwetsbare foto's

Gelukkig ben je als ambulancemedewerker vooral bezig mensen wél te helpen. Dan kom je ergens aan en zie je de opluchting bij de omstanders. Opluchting omdat er hulpverleners aanwezig zijn en ze het slachtoffer kunnen overdragen aan professionals. Dan doe je wat je kunt en weet je weer waarom je ooit voor dit vak gekozen hebt. Je kunt iets betekenen op de momenten waarop het er écht toe doet. En dat geeft voldoening, dat is mooi.

Ik ben nog steeds zoekende en weet niet of ik nog heel lang op de ambulance wil blijven rijden. Ik ben onlangs afgestudeerd op de kunstacademie en daar heb ik in de fotografie mijn passie gevonden. Mijn vrouw kreeg acht jaar geleden borstkanker en ik wilde met dat onderwerp aan de slag. Voor mijn afstudeerproject heb ik een vrouw die net te horen had gekregen dat zij borstkanker had, een tijdlang gevolgd en geportretteerd. Het zijn kwetsbare en confronterende foto’s geworden. Vol verbijstering, ongeloof, verdriet, liefde en zonder opsmuk. Zoals het leven eigenlijk.

Dit verhaal is afkomstig uit De Nacht, een magazine dat in Rotterdam en omstreken te vinden is. In dit blad laat de Rotterdamse vestiging van hulpdienst Sensoor, die ook ’s nachts bereikbaar is, zien welke verhalen verteld worden tijdens de uren van eenzaamheid en duisternis. Herkenbaar? Sensoor is 24 uur per dag bereikbaar voor een luisterend oor, per telefoon, chat en e-mail. Meehelpen, ook ’s nachts, kan via de website van Sensoor.

Reageer of deel op Social Media

Tags:alcohol, ambulance, GGD, nachtwerk en Sensoor

Sectie: Nachtwerk

kaart: Schiedamsedijk 95, Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *