voor de harddenkende Rotterdammer

Vers Beton schrijft iedere maand een column voor de Uitagenda Rotterdam, het gratis culturele uitgaansmagazine. Het herfstige karakter van november is uitermate geschikt voor wat nostalgie en heimwee. In een stad waar meer verandert dan behouden blijft, is dat volgens Tara zo slecht nog niet. 
In september ben ik 29 geworden. Nog veel te jong (vind ik) om het te hebben over ‘vroeger’, of om te verzanden in nostalgische overpeinzingen. Toch betrap ik mezelf erop dat ik regelmatig terugdenk aan ‘die goede oude tijd’. Tien jaar geleden waren er misschien geen 300 festivals per het jaar, maar we hadden wel Waterfront en Nighttown. Waar je elk weekend parels van concerten zag terwijl je er op de bonnefooi heenging. Waar je Amerikaanse bandleden na het concert meenam naar de Spookys om broodjes Filet Americain te eten (“so, this is grinded raw meat?”). Ik mis een plek waar ik heen kan zonder iets af te hoeven spreken, omdat mijn vrienden er toch altijd zijn. Ik voel letterlijk pijn in mijn hart als ik langs het steeds valer wordende bord van Waterfront fiets. Die plekken voelden als huiskamers.
 

spooky
Broodje Spooky is niet meer Beeld door: beeld: Marc Kolle - Ik Rotterdam

Arie van der Krogt heeft een prachtig nummer over Rotterdammers en hun band met de stad. (“Want hij is echt een Rotterdammer/Iemand met heimwee in het bloed/En met de tranen langs z’n wangen/Staart ‘ie de toekomst tegemoet”) Volgens Arie is heimwee hetgeen waardoor ‘nieuwe Rotterdammers’ zich hier al snel thuis voelen. (“Want, het verleden zit niet in gebouwen/Maar in het heimwee dat hier leeft”) Volgens Arie is het niet erg om heimwee te hebben. De emotie is inherent aan Rotterdammer zijn in een stad waar meer verandert dan behouden blijft. Kortom, niks nieuws dus dat gedweep met vroeger, het verlangen ernaar is de enige constante en die moeten we koesteren.
Op 2 november opent het nieuwe poppodium Annabel haar deuren. Ik hoop van harte dat die zaal mij geneest van al dit premature hartenzeer, dat ik daar nieuwe herinneringen ga maken en dan over een decennia of wat langs de Delftse Poort fiets, met heerlijke verse heimwee.
 

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
Nog geen reacties