Kunst & Cultuur16 november 2015

In Memoriam: Hans ‘Kuikenhaar’ Holtrop

Het onverstoorbare gezicht van het Rotterdamse nachtleven

Hij moet direct of indirect betrokken zijn geweest bij duizenden Rotterdamse katers: de flamboyante barman Hans ‘Kuikenhaar’ Holtrop. Nog geen jaar nadat café Will’ns en Wetens de deuren voorgoed sloot, werd bekend dat Hans uit het leven is gestapt. Twee van zijn voormalige bargasten, Tara Lewis en Jelle Simons, blikken terug op zijn rol in het Rotterdamse nachtleven en zijn tragische lot.

Hans Holtrop Beeld: Martijn Berlage

Met Hans achter de bar voelde je je thuis

Mijn eerste herinnering aan Hans is dat hij in de nacht dat het rookverbod inging keihard een ijsblokje naar mijn hoofd smeet in Café Iez. Jezus, wat deed dat pijn! Ik was laaiend, klaagde steen en been, maar hij keek me lachend aan. “Moet je maar niet roken schat.” Ik wist dat hij gelijk had. Dat ik de boel had lopen traineren door onnozelheid te veinzen, daar prikte Hans vrij snel doorheen. Zo herinner ik me hem, lachend maar onverzettelijk.

Hans was het onverstoorbare gezicht van het Rotterdamse nachtleven, eerst in de Witte Aap en Iez, daarna in Willn’s en Wetens. De roemruchte nachtkroeg kreeg met Hans en zijn vrolijke krullen de sfeer van een huiskamer. Druk of niet druk, hij groette je als je binnenkwam, had altijd een moment voor een praatje, en je voelde je thuis. Hans wist dat ik op sommige avonden wel ijs in mijn Rutte 5 wilde, maar soms ook niet.

Een man die we ons allemaal als goedlachs herinneren, kende blijkbaar momenten van grote duisternis

Zoals Hans een bar bestierde, kon er maar één. Die bomvolle, te warme kroeg, die op een zaterdag vaak vol stond met tamelijk dronken mensen, had geen uitsmijter nodig. De meeste nachten verliepen relatief probleemloos, omdat Hans als dat nodig was ook ineens zijn veren kon opzetten en dan in mum van tijd de lastpost in kwestie de deur uit werkte. Zo’n interventie duurde hooguit 20 seconden, waarna alles rustig verder draaide.

Dat we eerst de Will’ns moesten verliezen was onverkwikkelijk. Dat Hans ons verlaten heeft is onvoorstelbaar verdrietig. Honderden mensen zijn kapot van het nieuws van zijn dood. Hans kende iedereen, iedereen kende Hans, maar toch was hij onopgemerkt een aantal weken dood in zijn huis. Een man die we ons allemaal als goedlachs en vrolijk herinneren, kende blijkbaar momenten van grote duisternis. Ik drink vanavond een borrel op Hans.

Door Tara Lewis

De hele stad kent je, maar weinigen kennen je echt

Hans was mijn bar- en buurman: ik werkte in Le Vagabond, hij in de naastgelegen Will’ns en Wetens. Voor zijn dienst dronk hij een Spa rood aan mijn bar, na mijn dienst dronk ik een bier bij hem. Wanneer ik een nieuwe medewerker inwerkte, stuurde ik die traditiegetrouw naar Hans met de kansloze missie een zak met ‘Ierse koffiebonen’ te lenen. Wanneer de goedgelovige barman in spe zich bij Hans meldde, speelde deze het spelletje feilloos mee. Er werden wat kastjes geopend en in wat laatjes gerommeld, waarna het antwoord steevast luidde: “Sorry, de Ierse koffiebonnen zijn net op, misschien moet je even bij het volgende café gaan kijken, die hebben vast nog wel wat.” Terwijl het slachtoffer zijn kansloze zoektocht vervolgde, belde Hans mij. “Die zie je voorlopig niet terug,” lachte hij dan. Horecahumor in optima forma.

Hans was nogal een opmerkelijke verschijning. Zijn opvallende kapsel, door zijn gasten liefkozend ‘kuikenhaar’ genoemd, zijn rare brilletje en zijn aanstekelijke glimlach zal menigeen zich met plezier herinneren. Geflankeerd door een team stoere barvrouwen en een hond runde hij een ruige nachtkroeg. En dat deed hij met verve. Hij beheerde de sfeer en beslechtte geschillen. Zijn shotjes waren even lekker als gevaarlijk. Ik heb nog steeds geen idee wat hij er allemaal in gooide; dat geheim neemt hij mee in zijn graf.

Met zijn dood is het Rotterdamse nachtleven een kleurrijk en markant figuur kwijtgeraakt

Ik kan alleen maar gissen naar de beweegredenen die hem ertoe brachten zelfmoord te plegen. Echt goed kende ik Hans dan ook niet. Dat is inherent aan het bestaan van een barman. De hele stad kent je, maar weinigen kennen je echt. Met je sores loop je niet te koop; gasten komen met hun problemen bij jou, en niet andersom.

Wat ik wel weet, is dat de sluiting van Will’ns en Wetens Hans erg aan het hart ging. Hij verloor hierdoor niet alleen zijn werk, maar ook zijn kroegfamilie. Hans verdween van de radar en liet zich niet meer zien in het nachtleven. Als zijn voormalige collega’s hadden geweten dat hij zo met zichzelf worstelde, dan hadden ze hem aan zijn kuikenhaar uit zijn huis gesleept om hem te helpen. Dat weet ik zeker.

Met zijn dood is het Rotterdamse nachtleven een kleurrijk en markant figuur kwijtgeraakt. Een barman die zijn vak verstond en zijn gasten begreep. Hele volksstammen heeft hij van drank en gezelligheid voorzien. Velen hadden tot in de lengte der dagen van zijn diensten gebruik willen maken. Het is erg jammer dat hij daar zelf anders over dacht.

Door Jelle Simons

Reageer of deel op Social Media

Tags:Café Iez, De Witte Aap, Hans Holtrop, Kuikenhaar en Will'ns en Wetens

Sectie: Kunst & Cultuur

kaart: Nieuwe Binnenweg 111, Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *