voor de harddenkende Rotterdammer

En de Persprijs Rotterdam ging naar… In ieder geval níet naar zoiets spannends als een politieke rel of complot. Tara Lewis was erbij, keek ernaar en hoopt op de dag dat de journalistiek weer ontvlamt.

Charlie Hebdo_AnniekTijmes
Beeld door: beeld: Anniek Tijmes voor Beeldkanon

Woensdag was de uitreiking van de Persprijs Rotterdam. Een mooi moment voor toute journalistiek Rotterdam om eens gezellig een bitterbal met elkaar te happen. Met een open bar hoef je eigenlijk geen excuus te verzinnen om een zaal vol journalisten te krijgen, maar dat doet de organisatie toch. In een uur dat voelde als een jaar kreeg de zaal de ‘vijf journalistieke hoogtepunten van 2015’ opgelepeld.
Iemand maakte mooie foto’s van gewone mensen. Ondernemers vertelden over hun drijfveren. NRC maakte een bijlage en er was één inhoudelijk verhaal over de tegenprestatie. De winnaar was op uitnodiging van het Rotterdams Philharmonisch Orkest een paar weken met ze op tournee geweest. Hoogtepunt van de avond: “En, hoe is het eigenlijk gesteld met de wifi in de Amerikaanse hotels?” De mannen voor mij zuchtten diep, keken elkaar aan en zeiden tegelijk: “Ik wil nog een drankje.”
Het is geen geheim dat de avond een verkapte Vrije Volk-reünie is. Ik vind al die brommende oudjes heerlijk. Ze steken hun minachting voor mijn generatie niet onder stoelen of banken. Op basis van de nominaties is die volledig terecht. Waar zijn de politieke rellen? De complotten? De wereld is tegenwoordig zogenaamd transparanter, maar in Rotterdam lijkt de journalistiek volledig lamgelegd door het communicatieapparaat van het stadhuis.

De enige die nog weleens tegen heilige huisjes aan schopt, was woensdag tevens de grote afwezige: Mark Hoogstad. Hij verloor vorig jaar van De Buik van Rotterdam. Waar ik deze week nog deze taalparel las: “Op de drankenkaart staan naast lekkere biertjes en wijnen allerlei limonades en ciders, fijn voor revaliderende studenten.”
Kom op hoor mensen! Dat moet toch beter kunnen! Zelf zit ik óók op het niveau ‘tikgeit’, en als je elke week in je eentje een krant van 44 pagina’s in elkaar draait, kun je niet tegelijkertijd de lokale politiek doorlichten. Maar het is wel mijn journalistieke lijfrecht om vanaf de zijlijn te becommentariëren wat ik zelf niet kan, maar wel wil.
Ik wil vuur, passie en intrige! Een redactie die blauw staat, waar de whisky in de la ligt en waar het nieuws gemaakt wordt! Geen studentikoze tuttebellen die blij worden van vintage meubels.
Vanochtend feliciteerde iedereen braaf Justus Cooiman op Twitter. Ik ben blij voor hem, echt waar. Maar als dit het beste is wat we in Rotterdam op journalistiek vlak te bieden hebben, kunnen we die prijs wat mij betreft beter afschaffen.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
Anniek Tijmes

Anniek Tijmes

Anniek Tijmes (1985) is illustrator. Ze analyseert gebeurtenissen in de maatschappij en onderzoekt de openbare ruimte. Met zwarte inkt tekent zij hiervan een grafisch, conceptueel beeld.

Profiel-pagina
Lees 33 reacties