Vers Beton6 november 2015

Journalistieke treurnis in Rotterdam

En de Persprijs Rotterdam ging naar… In ieder geval níet naar zoiets spannends als een politieke rel of complot. Tara Lewis was erbij, keek ernaar en hoopt op de dag dat de journalistiek weer ontvlamt.

Beeld: http://beeldkanon.nl/illustrator/anniek-tijmes/

Woensdag was de uitreiking van de Persprijs Rotterdam. Een mooi moment voor toute journalistiek Rotterdam om eens gezellig een bitterbal met elkaar te happen. Met een open bar hoef je eigenlijk geen excuus te verzinnen om een zaal vol journalisten te krijgen, maar dat doet de organisatie toch. In een uur dat voelde als een jaar kreeg de zaal de ‘vijf journalistieke hoogtepunten van 2015’ opgelepeld.

Iemand maakte mooie foto’s van gewone mensen. Ondernemers vertelden over hun drijfveren. NRC maakte een bijlage en er was één inhoudelijk verhaal over de tegenprestatie. De winnaar was op uitnodiging van het Rotterdams Philharmonisch Orkest een paar weken met ze op tournee geweest. Hoogtepunt van de avond: “En, hoe is het eigenlijk gesteld met de wifi in de Amerikaanse hotels?” De mannen voor mij zuchtten diep, keken elkaar aan en zeiden tegelijk: “Ik wil nog een drankje.”

Het is geen geheim dat de avond een verkapte Vrije Volk-reünie is. Ik vind al die brommende oudjes heerlijk. Ze steken hun minachting voor mijn generatie niet onder stoelen of banken. Op basis van de nominaties is die volledig terecht. Waar zijn de politieke rellen? De complotten? De wereld is tegenwoordig zogenaamd transparanter, maar in Rotterdam lijkt de journalistiek volledig lamgelegd door het communicatieapparaat van het stadhuis.

Ik wil een redactie die blauw staat, waar de whisky in de la ligt en waar het nieuws gemaakt wordt!

De enige die nog weleens tegen heilige huisjes aan schopt, was woensdag tevens de grote afwezige: Mark Hoogstad. Hij verloor vorig jaar van De Buik van Rotterdam. Waar ik deze week nog deze taalparel las: “Op de drankenkaart staan naast lekkere biertjes en wijnen allerlei limonades en ciders, fijn voor revaliderende studenten.”

Kom op hoor mensen! Dat moet toch beter kunnen! Zelf zit ik óók op het niveau ‘tikgeit’, en als je elke week in je eentje een krant van 44 pagina’s in elkaar draait, kun je niet tegelijkertijd de lokale politiek doorlichten. Maar het is wel mijn journalistieke lijfrecht om vanaf de zijlijn te becommentariëren wat ik zelf niet kan, maar wel wil.

Ik wil vuur, passie en intrige! Een redactie die blauw staat, waar de whisky in de la ligt en waar het nieuws gemaakt wordt! Geen studentikoze tuttebellen die blij worden van vintage meubels.

Vanochtend feliciteerde iedereen braaf Justus Cooiman op Twitter. Ik ben blij voor hem, echt waar. Maar als dit het beste is wat we in Rotterdam op journalistiek vlak te bieden hebben, kunnen we die prijs wat mij betreft beter afschaffen.

Reageer of deel op Social Media

Tags:journalistiek, Justus Cooiman, Mark Hoogstad, Persprijs Rotterdam en rotterdamse persprijs

Sectie: Vers Beton

kaart: Arminius, Museumpark, Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *