Voor de harddenkende Rotterdammer

Over drie weken kiest een journalistenjury de Rotterdamse Politicus van het Jaar. Peter van Heemst gaat de shortlist na en concludeert: de enige die deze eretitel verdient, staat er niet op.

Uitgelicht_ Peter van Heemst
Beeld door: beeld: Jeroen van de Ruit

De verkiezing van de Rotterdamse politicus van het jaar 2015 komt er aan. Ik vermoed dat negentig procent van de Rotterdammers geen flauw benul heeft van dit evenement. Sterker nog, tachtig procent van de Rotterdammers kan vermoedelijk niet één raadslid bij naam noemen. Toch kijk ik reikhalzend uit naar dit eerbetoon aan de lokale politiek. Ik ben een fan. Een grote zelfs. Omdat deze verkiezing mensen in het zonnetje zet, die vier jaar druk in de weer zijn Rotterdam een beetje beter achter te laten dan hoe ze de stad aantroffen. Want dat is wat iedereen in de Rotterdamse politiek en bestuur op zijn manier probeert te bereiken. Of we het nu van harte met hun plannen en verhalen eens zijn of juist absoluut niet, er wordt aan de Coolsingel hard gewerkt, vaak keihard, om er wat goeds van te maken. Alle hoon, afkeuring en cynisme die de politiek soms over zich heen krijgt ten spijt.
De jury, bestaande uit een aantal Rotterdamse journalisten, heeft drie gemeenteraadsleden genomineerd. En op 24 november krijgen we te horen wie de winnaar wordt. De kandidaten zijn keurig verspreid over coalitie en oppositie, over oudgedienden en nieuwkomers, hoewel opmerkelijk genoeg vrouwen ontbreken op de shortlist.
Wie staan er wel op? Nourdin el Ouali, de spraakmakende politieke voorman van NIDA. Jeroen van der Lee van de Partij voor de Dieren, een vasthoudend volksvertegenwoordiger die zijn werk met (zegt de jury) “zelfspot” doet. En Sven de Langen (CDA), bron van rust in een roerige raad.
Ahmed Aboutaleb ontbreekt. Ik weet het, een politicus in de strikte zin van het woord is hij niet. Maar als wethouders in de prijzen kunnen vallen (zoals CDA-wethouder Hugo de Jonge in 2014) dan zou dat, al was het maar bij wijze van uitzondering, ook voor de burgemeester moeten gelden. Want als in 2015 íemand met kop en schouders boven de rest van de Rotterdamse bestuurders en politici uitstak, dan was hij het wel. Hij was hét gezicht van de stad. Nationaal en internationaal. In een jaar van grote en groeiende onzekerheid groeide hij uit tot een baken. Ik ga niet al zijn opmerkelijke verrichtingen en spraakmakende optredens opdreunen. Dat gaat de komende maanden tot vervelens toe gebeuren. Het volstaat te zeggen dat veel Rotterdammers het afgelopen jaar op veel momenten apetrots waren op hun burgemeester. Wat een gemiste kans hem niet met stip op 1 te zetten. Hij en niemand anders verdient deze eretitel dit jaar.

De faux pas van de jury kunnen wij als gewone Rotterdammers niet meer rechtzetten. Wat we wel kunnen doen is – u raadt het – “meepraten op Twitter”. Over de vraag: “Wat vinden we belangrijk aan een goed politicus?”
Ik waag een poging. Voor mij springen er drie eigenschappen uit. De eerste is dat hij (of zij) ergens voor staat. Hij heeft ideeën, opvattingen, gelooft ergens in. Een politicus die weet wat hij wil, zie ik graag.
Daarnaast houd ik van vechtlust. Van energie. Van de drive om resultaat te bereiken. Daar is slimheid voor nodig, feitenkennis en vasthoudendheid. En tot slot is niets zo belangrijk als klare taal. Aan mompelende volksvertegenwoordigers heb ik een broertje dood. Aan politici die verzanden in bureaucratische taal nog meer.
Dat Rotterdamse politici af en toe in de landelijke media opduiken, lijkt gewoon, maar blijft bijzonder. Raadsleden uit Amsterdam of Den Haag krijgen dat zelden of nooit voor elkaar. Op de een of andere manier zijn onze volksvertegenwoordigers goed gebekt en in staat een stevig debat te voeren. Of de bekendheid wat verder reikt dan de stadsgrenzen weegt bij mij ook een beetje mee. Op de shortlist van de jury staat maar één naam die aan mijn criteria voldoet: Nourdin el Ouali. U vermoedde het al. Ik gun hem de prijs van harte. Maar eerlijk is eerlijk. Als hij op 24 november Rotterdams Politicus van het Jaar 2015 wordt, heb ik het liefst dat hij de volgende ochtend de beker plus oorkonde inlevert bij de echte winnaar: Ahmed Aboutaleb.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

peter-van-heemst

Peter van Heemst

Peter van Heemst was Staten-, Tweede Kamer-, gemeenteraadslid en in 2006 lijsttrekker van de PvdA in Rotterdam. Tegenwoordig is hij onder meer politiek analist van Vers Beton.

Profiel-pagina
Jeroen van de Ruit kopie

Jeroen Van de Ruit

Illustrator

Profiel-pagina
Lees 6 reacties
  1. Profielbeeld van Henk
    Henk

    ‘Want hij [Aboutaleb] was het gezicht van de stad’…

    Dat staat toch gewoon in de functieomschrijving van een burgemeester? Gaan we daar naast een (riant) salaris nu ook al prijzen voor geven?

    En dit: “De jury, bestaande uit een aantal Rotterdamse journalisten”…

    Hebben die hier nou OOK al verstand van? Kunnen ze niet eens een keertje .. euh .. journalistiek gaan bedrijven of zo?

  2. Profielbeeld van R.Sörensen
    R.Sörensen

    Het is drie dagen eerder.

    Over prijzen gesproken.
    Normaal wordt een prijs genoemd naar iemand die iets uitzonderlijks heeft verricht en die negen van de tien keer is overleden. Het dankbare nageslacht eert zo’n bijzonder iemand door een prijs naar hem of haar te vernoemen.

    Ooit heb ik een prijs gewonnen. Ingesteld door iemand die zo tevreden met zijn eigen optreden is, dat hij een prijs heeft ingesteld en die naar zichzelf heeft vernoemd. Bescheidenheid troef! Zo’n beetje van: Een ieder die mijn briljantie een beetje benadert, kan hem winnen.

    Tijdens een vergadering van de provinciale staten werd ik verzocht na de sluiting nog even te blijven zitten. En nog voor ik de gelegenheid had hem te weigeren, kreeg ik met nog twee anderen tot mijn verbijstering bovengenoemde prijs, die mij onder homerisch gelach van mijn collega’s werd overhandigd.

    Hangt nu op de enige plek die ik er voor in aanmerking vind komen.

  3. Profielbeeld van Karin
    Karin

    Eens over Aboutaleb. Om redenen/eigenschappen die, hoe ironisch, bij Van Heemst in zijn politieke loopbaan ontbraken: slimheid, beschaving en vooral moed. Er zijn er die voor minder om zeep zijn geholpen.

    De auteur maakt zichzelf in het slot belachelijk. Opnieuw (zie ook http://versbeton.nl/2014/11/nida-en-de-kansen-van-een-landelijke-moslimpartij/) prijst hij de politicus met een vrijwel exclusief Marokkaanse achterban die op slinkse wijze het gedachtengoed van het Moslim Broederschap of gelijkgestemden de democratische rechtstaat in probeert te fietsen, overgoten met een bedrieglijk sausje van ‘verbinden’. Met al het -niet bijster intelligente en veelal factfree- gejammer over ‘racisme’, ‘discriminatie’, ‘xenofobie’ en gemene Joden dat daar kennelijk bij hoort.

    Fijne vriend.

  4. Profielbeeld van Paul
    Paul

    Een burgemeester voert geen politiek dus daarom kan hij het niet worden. Iemand die geen consequenties hoeft te dragen, kan van alles roepen en zeggen, die wordt er politiek niet op afgerekend, want je kan niet op iemand anders stemmen.

    Ik vind Ab een grote populist en het bizarre is dat iedereen het slikt, reden is zijn achtergrond. Ab is de Ali B van de politiek geworden. Iedereen wilt met hem knuffelen en aanraken. Ab spreekt ferme taal, taal die iedereen wilt horen, maar niet iedereen wilt het horen van iedereen. Hypocriete politieke landschap. Op naar burgermeesterloze steden!

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.