voor de harddenkende Rotterdammer

Inwoner van de Afrikaanderwijk Romana Vrede vond de reportage van Nieuwsuur over haar buurt niet representatief.  In navolging van burgemeester Aboutaleb gaat ze de confrontatie aan met de ogenschijnlijk xenofobe clientèle van buurtcafé Bloemfontein. 

Angst in de Afrikaanderwijk
Beeld door: beeld: Krzysztof Soroka

Beste Aboutaleb,
Ik ben trots op u.
Uw geduld en respectvolle houding grenzen aan het absurde.
Ik heb de buurtvergadering met u en de bewoners van Beverwaard gezien over de komst van een nieuw asielzoekerscentrum. Het was, hoe pijnlijk ook, zeer goed: zij spraken hun ongezouten mening en u liet dat toe. Zij hoefden niet politiek correct te zijn. U droeg het volgende uit: ‘Laten we het erover eens zijn dat we van mening verschillen.’
De bewoners klaagden en waren boos. Boos op alles: op de huur, de hypotheek, de politie, maar vooral op de politiek. Ze zijn gefrustreerd. Alle ellende die ze in hun dagelijks leven ervaren, gooien ze op één hoop en het ligt allemaal aan u en de uwen. Ze houden de regering/de ambtenaren/de politie/de hele politieke ‘klotuhzooi’ verantwoordelijk.

Kletspraat

Wanneer u tijdens de buurtvergadering antwoord gaf, werd dat door de bewoners afgedaan met: “Ik hoor alleen maar politieke kletspraat.” Zij konden u simpelweg niet volgen. U en zij spraken niet dezelfde taal. Het was verbazingwekkend, ontluisterend en inspirerend om te zien dat het u er niet van weerhield in gesprek te blijven.
Uw diplomatieke rust verdient lof en navolging.
Ik woon sinds 2012 in de Afrikaanderwijk op de Bloemfonteinstraat en ik ben na de uitzending van Nieuwsuur over mijn wijk in de war. De reportage vond ik niet representatief. Wat een beeldvorming en wat een manipulatie.
De Afrikaanderwijk is in mijn visie een mooie buurt. Het gaat de goede kant op. We hebben een populaire markt, allerlei winkeltjes, cafeetjes, toko’s en de Maas om de hoek. Als je hier langs de woonhuizen wandelt, tref je willekeur en de geur van heerlijk eten: Hindoestaanse roti, Surinaamse bami, Marokkaanse worstjes, Turkse taartjes en Hollandse stamppot

Ik had nooit gedacht dat in mijn buurt, mijn supergemêleerde buurt, mijn hyperdiverse buurt een vreemdeling vreemd zou kunnen zijn, want iedereen is hier anders, komt ergens anders vandaan (vrij naar Vroegindeweij). Natuurlijk, de PVV is de grootste partij in Rotterdam, maar toch niet in de Afrikaanderwijk? Zo naïef wilde ik zijn.
De boze teksten van de bezoekers van café Bloemfontein over mij en mijn buren gaf mij reden tot hysterische paniek. Dus vroeg ik mij af: “What would Ahmed do?”

Racisme

Mijn vriendin Nanda wist het direct: “Ik ga wel even met ze praten.” Afgelopen zaterdag ging ze bij café Bloemfontein een kopje koffie drinken. Wat blijkt: de clientèle van café Bloemfontein woont hier niet! Nanda kwam er in het gesprek achter dat ze allemaal verhuisd zijn of hier nooit hebben gewoond. Hun ongerief is niet gebaseerd op hun contact met ‘de buitenlander’.
Er is ‘gewoon’ onwetendheid en onzorgvuldigheid bij het formuleren van dit ongerief. Er blijkt geen sprake van hardvochtig racisme maar van diepgewortelde frustratie.

Onderhuids

Mijn vriendin vroeg: “Waarom moeten deze buitenlanders, deze allochtonen opkankeren?” Waarop de clientèle en barjuffrouw reageerden met een hoofdschuddend: “Nee, zo bedoelen we het niet, zo moet je dat niet zien. Degene die dat in dat filmpje heeft gezegd, dat is gewoon Joop. Die praat met alles en alles wat Joop zegt is met het K-woord”.
Hieruit kan ik concluderen: óf de soep wordt niet zo heet gegeten als ze wordt opgediend óf racisme tiert onderhuids.
In de Afrikaanderwijk wil ik niet bang zijn voor deze ogenschijnlijke xenofobie van mijn blanke medelander. Ik dorstte niet mee naar café Bloemfontein. Angstig voor de angst van de ander jegens mij, is mijn angst een zelfvoorzienend monster geworden. De enige manier om dit monster te tackelen is hem recht in de ogen te kijken. Dus aanstaande zaterdag zal ik, uw voorbeeld volgend, samen met Nanda en mijn zoontje ook naar café Bloemfontein gaan voor een kopje koffie.
Ik houd u op de hoogte.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Romana Vrede

Romana Vrede

Mijn naam is Romana Vrede. Ik ben een allochtone actrice met vriendin, moeder van een gehandicapt kind en ik woon ‘op Zuid’.

Profiel-pagina
ksoroka_300x300

Krzysztof Soroka

Krzysztof Soroka (1987) is een Nederlands-Pools visueel artiest. Afgestudeerd aan de Willem de Kooning academie en werkzaam in Rotterdam.

Profiel-pagina
Lees 14 reacties