Nachtwerk13 december 2015

“’s Nachts verhoud je je niet meer tot iemand anders, enkel tot jezelf”

Regisseur Jasper Bruijns hoeft geen rol meer te spelen als het donker is.

Terwijl in slaapsteden de tijd ’s nachts stilstaat, gaat het leven in een stad als Rotterdam onbevreesd door. Taxi’s rijden, beats knallen, ambulances redden, broden rijzen, telefoons rinkelen en tuinen leven. Vers Beton laat die verhalen graag zien aan de hand van ‘De Nacht’, een magazine van hulpdienst Sensoor voor en door de mens in de donkere uren. Aflevering 5: filmregisseur Jasper Bruijns legde het nachtleven van Rotterdam vast als ware het pictures from life’s other side.

“Samen maar toch alleen is typisch voor grote steden, ook voor Rotterdam”, schijnt Jasper Bruijns gezegd te hebben tijdens een interview over zijn film ‘Welterusten’. De 25-­jarige regisseur won de Tent Academie Award, de prijs voor het beste afstudeerproject van alle kunstacademies, met zijn film over Rotterdam. Of specifieker: de nacht in Rotterdam. Vooral de eenzaamheid en het desolate gevoel dat grote steden soms bij toevallige passanten kunnen oproepen. Jasper heeft altijd al een fascinatie gehad voor de nacht en hoe de mens zich hiertoe verhoudt. Voor zijn afstudeerfilm hoefde hij dus niet lang te denken over het onderwerp.

Kwetsbaar en menselijk

“Ik voel me aangetrokken tot de nacht en ik weet nog niet precies waarom dat zo is. Maar het heeft te maken met het ongrijpbare van de nacht en de manier waarop mensen hiermee omgaan. Of, beter gezegd: hoe de nacht mensen verandert. Voor ‘Welterusten’ heb ik mensen gevolgd die overdag werken in het zakelijke hart van Rotter­dam. Overdag zijn ze handelaar, bankier, zaken­man of spelen ze een andere rol. ’s Nachts hoef je geen rol te spelen. Je bent dan vaak alleen en je hoeft je niet te verhouden tot een ander. Je legt als het ware je ‘rol’ neer. Zo kun je zijn wie je bent en voelen wat je echt voelt.”

“In mijn film kwam vooral de eenzaamheid naar boven. Men­sen die overdag druk zijn op kantoor, doorrennen naar een zakenlunch en ’s avonds een handels­contract moeten bezegelen. Maar ’s nachts, in hun gehuurde chique appartementen aan het Churchillplein, overmand worden door een zeke­re eenzaamheid. Ik vind die transitie erg interes­sant. Het maakt ons kwetsbaar en menselijk.”

Lees ookNachtwerk“Een verademing om even alleen te zijn met mijn gedachten”Steffanie Ruiter is taxichaffeur in Rotterdam en omstreken. ’s Nachts vindt ze eindelijk rust.

“‘Welterusten’ is daarom ook een zoektocht te noemen. Waar komt die eenzaamheid vandaan en wat doet het met mensen? Niet zelden kwam ik in mijn zoektocht mensen tegen die spelen met de gedachten een einde te maken aan hun leven. Dat gevoel overmant ze vooral in de eenzaamheid van de nacht, want overdag is dat gevoel weer ver­dwenen. Dan worden ze meegezogen in de waan van de dag en de hectiek van het leven. De rol die ze in dat ‘overdag’­-leven spelen, is tegelijker­tijd dus ook hun redding.”

Allerliefst alleen

‘Welterusten’ vertoont opvallende gelijkenissen met ‘Lost in Translation’, de debuutfilm van Sofia Coppola uit 2003. Jasper zat toen op nog op de basisschool. “En toch denk ik dat ik onbewust veel inspiratie heb gehaald uit die film”, reflecteert hij nu. “Ik zag pas achteraf dat mijn project gelijke­nissen vertoonde. Niet zozeer in het verhaal, maar in de sfeer en de minimale middelen die gebruikt worden om de sfeer neer te zetten. Ik heb alle scènes zelf gefilmd en liet de nacht zelf het werk doen.”

“Mijn grootste zorg was mensen vinden die ook door mij gefilmd wilden worden. Juist in die uren van de nacht waarin je het allerliefst alleen bent, zou ik daar dan zijn. Met mijn camera. Dan vraag je wat van mensen, dus daar ben ik me heel bewust van geweest.”

"Maar dat het zo tastbaar en breekbaar kon zijn, begin ik me nu pas te realiseren."

Eén scène in ‘Welterusten’ blijft bijna alle kij­kers bij. Als Jasper op bezoek is bij Sensoor,­ de telefonische hulpdienst in Rotterdam,­ om een anonieme medewerker te interviewen, komt er een telefoontje binnen van een wanhopige Rotterdammer. Het perspectief van de kijker verandert en we kijken met de regisseur over de schouder van de Sensoor-medewerker mee.

De eenzaamheid van de beller is bijna voelbaar, een effect dat versterkt wordt door de stilte in de kamer en de stille camera. Jasper: “Dat moment heeft zo’n indruk op me gemaakt. Ik wist dat ik mogelijk een goed onderwerp voor een film te pakken had op het moment dat ik aan mijn pro­ject begon. Maar dat het zo tastbaar en breekbaar kon zijn, begin ik me nu pas te realiseren.”

Dit verhaal is afkomstig uit De Nacht, een magazine dat in Rotterdam en omstreken te vinden is. In dit blad laat de Rotterdamse vestiging van hulpdienst Sensoor, die ook ’s nachts bereikbaar is, zien welke verhalen verteld worden tijdens de uren van eenzaamheid en duisternis. Herkenbaar? Sensoor is 24 uur per dag bereikbaar voor een luisterend oor, per telefoon, chat en e-mail. Meehelpen, ook ’s nachts, kan via de website van Sensoor.

Reageer of deel op Social Media

Tags:eenzaamheid, Jasper Bruijns, nacht, Sensoor en welterusten

Sectie: Nachtwerk

kaart: Churchillplein, Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *