Human interest2 december 2015

Ziel op Zuid: Tirannie

Column

Ze is ontsnapt aan de vuisten van haar ex-man, om haar dochter hetzelfde pad te zien kiezen. Huisarts en schrijver Nabil Bantal hoort haar verhaal aan. “Heeft ze mij niet horen huilen en smeken?”

Ziel op Zuid: Tirannie Beeld: Willemijn Schellekens

Haar dochter in het buitenland, het doet haar pijn. Ooit was zij zelf gevlucht voor de armoede van het Oostblok. Jarenlang heeft ze geploeterd om er hier wat van te maken. Het kostte haar ruwe zweet en dure tranen. Nu zit haar dochter daar. Waar ze haar niet wilde hebben, is ze toch geëindigd.

“Het doet mij zoveel pijn dokter.”

Haar haren hebben lang geleden een metamorfose doorgemaakt. Van blond naar grijs. Van naïef naar wijs.

“Ik ben ontsnapt aan de armoede. Ik ben ontsnapt aan mijn vent. Ik ben ontsnapt aan mijn lot.”

Haar ex-man had losse handen. De ruzies waren meedogenloos, zijn vuisten troffen haar regelmatig in het gezicht, in haar zwangere buik en daar waar hij nog meer bij kon. Ze deed er jaren over om bij hem weg te komen, om onder zijn tirannie vandaan te komen. Het heeft haar gevormd.

De druppel kwam toen haar dochter het slachtoffer werd van het geweld van haar vader. In een dronken bui had hij haar een litteken voor het leven gegeven.

“Haar man slaat haar ook”, zucht ze.

Vijf jaar geleden is haar dochter teruggegaan naar het land van haar ouders. In armoede voedt ze twee kinderen op. Wat begon als een nieuwe start werd een nieuwe straf. Zij had een tiran getrouwd. Een tiran, net als haar moeder had getroffen.

“Hoe kan het dokter, hoe kan het? Heeft ze mij niet gezien dan? Heeft ze mij niet horen huilen? Heeft ze mij niet tot God horen smeken?”

Dagelijks hangt haar dochter aan de telefoon. Elke dag hoort ze haar dochter huilen, elke dag hoort ze haar dochter strijden. Elke dag sterven ze beiden duizend doden. Haar grootste angst is dat haar dochter op een dag niet meer belt. Dat het litteken niet meer te genezen is.

“Ik hoop dat ze op een dag wakker wordt zonder angst, ik hoop dat ze sneller leert dan ik heb gedaan. Ik gun haar de wereld, ik gun haar veiligheid en de warmte van echte onvoorwaardelijke liefde”, zucht ze. “Is dat gek?”

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:column, huiselijk geweld, nabil bantal en ziel op zuid

Sectie: Human interest

kaart: Boelstraat, Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *