Anders nog iets?EconomieHuman interest7 maart 2016

Addy Seuren: “Die winkel is mijn huiskamer”

Vers Beton werkt Samen met Anders Nog Iets?, een project over Rotterdamse ondernemers die de stad verrijken met hun passie en hun ambacht. Ditmaal bezoeken we de Witte de Withstraat, waar voormalig danser, deejay en modeontwerper Addy Seuren al zestien jaar de ballet- en danswinkel Paraddy runt.

Addy Seuren in zijn balletwinkel Paraddy Beeld: Joke Schot

We zitten op een antieke stationsbank uit 1910. Past goed bij de rest van het interieur, dat nostalgie ádemt. Addy, charmant en spraakzaam, haalt koffie en blijft intussen doorpraten. “Ik kwam bij toeval in aanraking met dans. Op het internaat waar ik opgroeide volgde ik muziekles, eerst piano maar dat lag me niet zo. Later accordeon. In die tijd hadden ze nog geen kleine instrumenten, het was loodzwaar. Uit elkaar trekken ging nog wel, maar om dat bakbeest weer terug te duwen met die iele zevenjarige kinderarmpjes. Ik kreeg er nachtmerries van, begon te klieren en werd uit de les gestuurd. Aan de overkant van het plein was een danslokaal. Als ik op mijn tenen stond kon ik net door het raam kijken. Prachtig vond ik het. De dansdocent merkte me op en ik mocht meedoen.”

Een danscarrière zat er uiteindelijk niet in, Addy wilde iets máken en werd modeontwerper. Van confectie tot haute couture en danskleding. Dat ging goed en in 1979 opende hij naast zijn atelier in Den Bosch een ballet- en danswinkel. Hij had grote plannen met zijn geliefde, samen zouden ze een keten van winkels opzetten. Maar het lot bepaalde anders, zij werd ziek en overleed. “Toen hoorde ik over het Witte de With-project en ging kijken in Rotterdam. Het project moest de Witte de Withstraat, die op dat moment bekend stond om zijn ruige nachtleven, louche cafés en illegale gokhuizen, een totale make-over geven. Het leek me mooi om als ondernemer actief mee te werken aan de ontwikkeling van die straat, bovendien drukten de herinneringen in Den Bosch zwaarder dan ik had voorzien. Daarom vertrok ik naar Rotterdam.”

Mede door een aangepast vergunningenbeleid veranderde de Witte de Withstraat in de jaren negentig langzaam in de levendige culturele as die het Museumpark en het Maritiem Museum met elkaar verbindt. Addy: “Eén ding is heel bepalend geweest voor het verloop van mijn leven. Door mijn achtergrond is een eigen plek mijn belangrijkste doel. Toen ik uit het internaat kwam kon ik kiezen; zwerven of zorgen voor een dak boven mijn hoofd. Ik koos voor het laatste. Dus ook hier in Rotterdam koos ik ervoor om aan te pakken. In mijn eentje begon ik met het verbouwen van de winkel, maar al snel kwamen mensen meehelpen. Dat vond ik bijzonder, die openheid en hartelijkheid kende ik niet. Ik voelde mij hier snel thuis.”

Addy Seuren Beeld: Joke Schot

Inspiratie van de straat

Typerend voor de etalage zijn  de donkerblauwe gordijnen, als coulissen op het toneel. De ruimte staat vol met rekken ballet- en danskleding, dansschoenen, posters, foto’s en accessoires. Addy heeft een voorkeur voor natuurlijke materialen, comfortabele stoffen en originele details.

Hoe hij de toekomst ziet? Een van zijn medewerkers heeft interesse in de winkel, maar dat heeft geen haast. De winkel verveelt hem nog niet. Hij krijgt de hele dag mensen over de vloer. “De winkel is als mijn huiskamer. Ik ben er graag en ontvang er mijn klanten. Het is mijn eigen ontwerp, alles heb ik zelf gebouwd. Bovendien ontwerp ik sinds een paar jaar weer balletkleding, een basiscollectie voor klassiek balletonderwijs. Inspiratie haal ik van de straat, van wat ik zie dat mensen aanhebben.”

“Paraddy is een begrip en daar ben ik trots op. Mijn klanten komen voor zeventig procent van buiten de stad, soms van heel ver.” Ze prijzen hem om zijn kennis over dans, producten, eerlijk advies en de manier waarop hij hen benadert: “Wie hier als heks binnenloopt gaat als prinses naar buiten. Ik houd van mijn werk, maar waar ik niet tegen kan is als mensen gehaast zijn, met de telefoon aan hun oor door de rekken gaan. En míj verontwaardigd aan kijken, wijzend naar hun telefoon, als ik ze aanspreek. Dat pik ik niet. En als ik het ergens niet mee eens ben, zeg ik dat. Ook als een moeder tegen mij zegt: ‘Doe maar een zwart pakje, dat kleedt wat meer af’, terwijl dat meisje een roze balletpakje wil. Dan kies ik altijd voor het kind.”

‘Each day is the first day of my life’, Addy’s lijfspreuk. Drie jaar geleden kreeg hij een lichte hartaanval. “‘Zie het als een waarschuwing’, zei mijn omgeving. Een les. Hoezo? Het heeft mij niet veranderd. Ik vond de gebeurtenis niet dramatisch. Het leven zélf is dramatisch. Ik heb mijn les al jong geleerd: doe de dingen waar je achter staat. Redeneer vanuit je hart. Geloof me, alles waar je van droomt komt uit.”

Anders Nog Iets? is een project van Annemarie Mosterd over ondernemers die de stad verrijken met hun passie en hun ambacht. Als consument betuigen wij vaak de liefde voor de buurtwinkel of ondernemer, maar met de voeten óf de wielen kiezen we vaak anders. Op www.andersnogiets010.nl worden de markante, sociaal betrokken ondernemers die er nog zijn, in het daglicht gezet. Volg ze ook op Facebook.

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:Andersnogiets, Ondernemen en Witte de Withstraat

Secties: Anders nog iets?, Economie en Human interest

kaart: Witte de Withstraat, Rotterdam, Nederland

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *