voor de harddenkende Rotterdammer

Sara Wiersma kijkt iedere maand naar buitenkunst voor Vers Beton. Wat betekent het en wat vinden de mensen ervan? Deze keer: een weird tafereeltje aan het Weena.
Op het Weena loop je makkelijk verloren tussen de hoogbouw, tot je op een groen geverfd tafereeltje stuit. Temidden van enorme stenen pijlers zit een jongetje op een scheidsrechtersstoel. Zijn enorm lange neus verbindt hem met een reuzenpaddenstoel. Hij lijkt behoorlijk op Pinocchio, zit voorovergebogen en bekijkt op zijn gemak de drukte beneden hem. Blijkbaar heeft hij net gelogen want zijn neus is dwars door het dak van de paddenstoel gegroeid. Toch lijkt hij zich nergens zorgen over te maken, zijn kin rust lichtjes in zijn hand. Midden in het centrum van een grote stad lijkt het alsof je even in een sprookje of attractie bent beland. Het is The Idler’s Playground van Cosima von Bonin.

Idlers_Playground_Rotterdam_Rosanne_Dubbeld-3268723
‘The Idler’s Playground’ van Cosima von Bonin. Beeld door: beeld: Rosanne Dubbeld

Vrolijk en bevreemdend

De internationaal vermaarde kunstenares Cosima von Bonin (Kenia, 1962) is Duits. Ze deed onder andere mee aan de Documenta in Kassel en in 2010 toonde Kunsthaus Bregenz een overzichtstentoonstelling van haar werk. Hierna was dit werk te zien in Witte de With, centrum voor hedendaagse kunst in Rotterdam. Von Bonin werkt vooral conceptueel, zoals ook The Idler’s Playground is te typeren.
Von Bonin staat bekend om haar figuren, dieren en knuffelbeesten die in kleurrijke en imaginaire taferelen liggen uit te rusten of lui zijn en zo een voorbeeld vormen van sloth. Zoals een andere Pinocchio met een enorme spin, bungelend aan zijn neus. Sloth is een van de zeven hoofdzonden, en betekent ‘traagheid’, wat je in die context het best kunt vertalen naar luiheid. “Ik wil niemand uitsluiten”, zegt zij zelf. Iedereen moet haar werk leuk kunnen vinden. Dat blijkt dan ook uit de vele tentoonstellingen waarbij museumzalen lijken te zijn omgetoverd tot enorme kinderkamers. Het is toegankelijk, vrolijk en vaak bevreemdend. Net als onze eigen Pinocchio, die sinds oktober 2010 in Rotterdam staat.
The Idler’s Playground stond eerst voor het Hilton, aan de kant van het Hofplein. Het beeld verbond daar twee perkjes met elkaar. Pinocchio op zijn hoge stoel stond op het ene stuk gras en zijn neus helde over naar de paddenstoel op het andere stuk gras. Voorbijgangers liepen hierdoor onder de neus door als ze het voetpad volgden. Het beeld stond temidden van bomen en gras waardoor het met zijn groene kleur enigszins wegviel. Vervolgens werd het verplaatst, naar een compleet andere plek: tussen de hoogbouw van het Weena.
Op het Weena is het contrast tussen kunstwerk en omgeving groot, waardoor de installatie goed opvalt. Dat wil zeggen: alleen als je erbij in de buurt komt, want door de hoge gebouwen die er omheen staan is het van veraf niet goed te zien. De groene oase blijkt een verleidelijke rustplaats temidden van winkels, kantoren en verkeer. Dat veel voorbijgangers hier even neerstrijken, blijkt uit het weggesleten gras onder het bankje van de paddenstoel. Even tot rust komen, je onttrekken aan de dagelijkse beslommeringen of simpelweg schuilen voor de regen onder het dak: dit beeld wordt gebruikt waarvoor het is bedoeld.

Idlers_Playground_Rotterdam_Rosanne_Dubbeld-3268722
‘Een plek om te onthaasten’ Beeld door: beeld: Rosanne Dubbeld

Beetje kleur tussen het grijs

Op het Weena zoek ik naar passanten. Alex (27) zit op het bankje onder de paddenstoel. Hij kijkt op als ik hem vraag wat hij van het beeld vindt: “Ik zit hier even te wachten. Het is een gekke plek, maar wel met een bankje.” Een moeder met twee kinderen aan de arm stopt bij het groene beeld. De twee rennen onmiddellijk naar Pinocchio en staren omhoog. Ze kunnen er bij lange na niet bij, maar de oudste reikt toch met zijn arm naar de neus, die een beetje gebogen is door iemand die de het misschien als rekstok probeerde te gebruiken.
Gea (56) houdt een rookpauze. “Ik heb eigenlijk geen idee wat het is, maar ik sta hier best vaak. Het is ongeveer het enige rustige stukje op het Weena. En een beetje kleur zien tussen al het grijs, is ook niet verkeerd.”
De speeltuin van de flierefluiter. Het is een titel die volledig de lading dekt van het beeld met het jongetje dat een beetje zit te suffen terwijl zijn neus groeit. Luiheid. Een ‘gekke plek’ om te zitten óf een beeld dat voorbijgangers aanspoort om even te onthaasten in een stad waar dat in het dagelijkse leven moeilijk kan zijn. Een stad waar het verkeer non-stop doordendert en waar de mensenstroom zich onophoudelijk voortbeweegt. In die stad, met zijn drukte en snelheid, is er een klein, groen tafereeltje te vinden, tussen de hoogbouw. Een tafereel waar mensen even kunnen zitten, even lui mogen zijn. Een plek waar mensen even kunnen wegdromen en flierefluiten.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Sara Wiersma

Sara Wiersma

Sara Wiersma (1984) maakte een paar jaar geleden de drastische beslissing om van Amsterdam naar Rotterdam te verhuizen. Nu wil ze er nooit meer weg. Sara is kunsthistorica en komt uit de galeriewereld van Amsterdam en Den Haag. Werkt freelance voor kunstenaars en organisaties die actief zijn in de kunst- en cultuursector.

Profiel-pagina
Rosanne Dubbeld

Rosanne Dubbeld

Rosanne Dubbeld (1987) is psycholoog en fotograaf, en combineert die twee identiteiten graag in haar werk en privéleven. Denk aan het fotograferen van ‘mens en gedrag’, of series als ‘hoe kijken verschillende mensen naar hetzelfde kunstwerk?’ Momenteel maakt ze buiten Vers Beton websites voor mensen met autisme. Verder kun je haar verblijden met spannende kunst en pure chocola.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Advertentie

Wildlife-film-festival-rotterdam-2018-Adv-Versbeton