Politiek17 maart 2016

Nieuwe fractievoorzitter D66 Rotterdam: “Het is natuurlijk een hondenklus”

Sinds het vertrek van Salima Belhaj, is Samuel Schampers de nieuwe fractievoorzitter van D66 Rotterdam. Zijn voorganger, volgens velen spraakmakend en herkenbaar, was een belangrijke schakel in de (soms instabiele) coalitie. Benieuwd naar hoe hij nu die rol gaat invullen, gingen wij met de verse fractievoorzitter in gesprek over de uitdagingen voor zijn partij en Rotterdam.

Beeld: Max van Dongen

Schampers (33) verkoos als Bossche student in spé, het “gemêleerde en stadsere” Rotterdam boven “de perfect gesegregeerde samenleving” Amsterdam. Hij studeerde (maar rondde nooit af) economie aan de Erasmus Universiteit. Na zijn studie belandde hij in het politieke circuit toen hij op borrels en congressen langsging bij de VVD (‘wat stijver’), de PvdA (‘wat afstandelijker’) en D66. Bij die laatste partij voelde hij zich uiteindelijk het meest thuis. “D66 Rotterdam is erg ‘down to earth’, meer van de straat en veel minder elitair dan het landelijke beeld dat over D66 bestaat”, aldus de nieuwe fractievoorzitter.

De keuze voor D66 is primair dus niet op inhoudelijke gronden gebaseerd?

“Ook op inhoudelijke gronden. D66 is een non-dogmatische partij waar geen idealistische waarden worden nagestreefd. Behalve dat iedereen het recht heeft zelf keuzes te maken. Dat sprak me erg aan.”

Met betrekking tot jouw relatief korte periode als raadslid, waar kijk je met trots op terug?

“Het coalitieakkoord. Ik denk dat het totaal wat daar uit is gekomen een supergoed programma is, en dat het de coalitie bindt op pragmatische gronden. Ondanks dat het zo’n onwaarschijnlijke combinatie is – dat roept iedereen in relatie tot Leefbaar. Ik vind dat overigens helemaal niet zo. Je zou hetzelfde kunnen zeggen over D66 en CDA waarmee we op liberale waarden, als de zondagsopening en het bestaan van coffeeshops, verschillen. Met Leefbaar botsen we meer op terrein van diversiteit.”

Daarover straks meer. Wat heeft D66 Rotterdam sinds jouw aanwezigheid in de fractie minder goed gedaan?

“Ik denk dat wij ons meer hadden mogen laten horen op dossiers zoals integratie. Als politiek hebben wij – en dus ook Wilders – invloed op de cohesie in de samenleving. Ik hoop ook daarom dat Wilders wegblijft uit Rotterdam omdat hij met z’n agressieve en pleitende optreden, de stad decennia terugwerpt. Terwijl de diversiteit in Rotterdam, met vallen en opstaan, werkt. Er is geen stad in Nederland waar ‘de ander’ zo weinig wordt gedefinieerd als ‘de ander’. We voelen ons in Rotterdam verbonden omdat we Rotterdammers zijn. Maar als je, zoals Wilders, blijft roepen allochtoon, zwarten, blanken, zij en wij, dan duw je die cohesie uit elkaar.”

‘We motten hem hier niet’ en dat zou dus een enorm gezichtsverlies zijn voor die 'allochtoon uit Venlo’

Het gerucht is inderdaad dat de PVV naar Rotterdam komt. Zou die realiteit ervoor zorgen dat er iets moet veranderen aan jullie houding in dit debat?

“Ik kan mij niet voorstellen dat hij écht komt, omdat hij hier niet gaat winnen. Uit een onderzoek van jullie blijkt dat de PVV in Rotterdam een potentie van maximaal zes à zeven zetels heeft. Terugkomend op je vraag: nee, het verhaal van inclusie wordt almaar sterker. Wilders staat hoger dan ooit in de peilingen maar ‘de rest’ heeft het steeds meer gehad met zijn taal, uitspraken, negativiteit en uitsluiting. Binnen onze fractie hoeft er dus niet iets te veranderen; het verhaal van Salima was al van ons allemaal. In de raadsdebatten zal Nils Berndsen het overnemen, die heeft daar een uitstekend verhaal over.”

Over Nils Berndsen gesproken. Ik heb begrepen dat onder andere Berndsen, een logische opvolger van Salima Belhaj, heeft bedankt voor het voorzitterschap. Klopt dit?

“Hij heeft zich inderdaad niet kandidaat gesteld. Maar laten we wel wezen: het is natuurlijk een hondenklus, een ondankbare taak. Ik moet ervoor zorgen dat de anderen naar hun beste vermogen kunnen presteren en dat we dit in relatieve rust kunnen doen. Er is geen groot en bezielend leider die de rest overschaduwt en die dat verhaal voor iedereen op elk vlak houdt. Tijdens discussies ben ik gewoon een van de zes fractieleden. Alleen op het moment dat de fractie er niet uitkomt, moet ik de doorslag geven. Ik ben voorman maar dat betekent; zorgen dat het goed komt met z’n allen.”

Waarom ben jij het uiteindelijk wél geworden?

“Omdat ik het meeste draagvlak heb binnen de fractie.”

En waarom is dat?

“Omdat ik Salima lang heb ondersteund, aan de onderhandelingstafel heb gezeten en er – denk ik – het vertrouwen is dat ik ons verhaal goed kan vertellen.”

Beeld: Max van Dongen

Wat ga jij veranderen nu je een nieuwe rol binnen de fractie bekleedt, ga je andere accenten aanbrengen?

“Natuurlijk. Salima en ik hebben een andere achtergrond en we zijn andere mensen. In haar strijd sta ik echter net zo emotioneel, maar dan vanuit een bevoorrechte positie. En niet per se ten opzichte van Salima, maar ik vind – vanuit vertrouwen – dat alles wat andere fractieleden kunnen doen: ga het lekker doen. Ik vind het prettig als iedereen goed in zijn vel zit en zijn punten kan halen op zijn dossiers. Dan is het misschien niet honderd procent zoals ik het zou willen, maar het gaat ook niet om mijn mening.”

Voordat je tot fractievoorzitter werd gekozen is er kritiek geuit op jouw mate van aanwezigheid in het stadhuis en gebrek aan inhoudelijke kennis.

“Het gebrek aan inhoudelijke kennis spitste zich toe op het dossier A13/A16. Dat ik dat uit mijn handen heb laten glippen is volstrekte onzin. Ik had daar niet zoveel anders moeten doen. Bovendien was ik juist toen meer dan ooit op het stadhuis omdat het zo’n belangrijk onderwerp was en ook de begroting speelde.”

“Daarna, rond de tijd dat ik mijn bedrijf (fysiotherapiepraktijk)kocht, was ik er inderdaad vaker niet. Mijn werk en D66 zijn communicerende vaten. Als de begroting speelt besteed ik amper aandacht aan het bedrijf. Als het in mijn bedrijf crisis is, besteed ik daar natuurlijk meer aandacht aan. Dit is ook de uitleg die ik aan de fractie heb moeten geven.”

Dat institutioneel racisme, die verwijdering door het benoemen van ‘de ander’ en kleur. Dat vormt de grote opgave van ons allemaal

In het NRC ben je ambtelijk en terughoudend genoemd

“Ja, bizar.”

Jij herkent je daar dus niet in?

Ik kan het me enigszins voorstellen omdat dit mijn rol was. Ik liep als vicefractievoorzitter gaatjes dicht en ik was dienend. De zichtbaarheid was aan Salima. In mijn nieuwe rol wil ik dienend blijven, maar ben ik automatisch meer zichtbaar. Tegelijkertijd hoef ik niet persoonlijk credits voor doelstellingen die we halen, zoals schonere lucht en de milieuzone. Het gaat erom dat wij dat behaald hebben. Dat is misschien de terughoudendheid waarop werd gedoeld.”

Die kwalificaties stroken in ieder geval niet met de gevraagde kwaliteiten van een fractievoorzitter, waar toch een meer visionaire blik van wordt gevraagd. Hoe zie jij dit?

“Mijn rol is nu anders. Ik kan en mag dat visionaire verhaal vaker vertellen. Bijvoorbeeld dat ik geboft heb dat ik in een super welvarend land geboren ben, wit en man ben, een gezond stel hersens heb, m’n gymnasium af heb kunnen maken en kon gaan studeren.”

“Wanneer ik als Mohammed met een kleurtje in Nederland was geboren, had ik minder kans gehad op een baan, was ik nagewezen, continu beschimpt en was ik ‘de ander’ en degene die hier niet hoort. Dit institutioneel racisme, die verwijdering door het benoemen van ‘de ander’ en kleur, dat vormt de grote opgave van ons allemaal. Dat is ook waarom ik zoveel afschuw heb voor die blonde uit Venlo.”

Toch heeft Leefbaar, jullie coalitiepartner, ook dit gedrag vertoond

“Ja, maar toch.. Leefbaar is uiteindelijk gewoon een lokale partij, en lokale partijen zijn meestal wat conservatiever, minder mondiaal en hebben het dus meer over de eigen achtertuin. Ik begrijp het verhaal dat de gematigde tak binnen Leefbaar verkondigt; een verhaal dat sterk gevoeld wordt in IJsselmonde en Charlois.”

“Onze vorige wethouder, Korrie Louwes, heeft onderzoek gedaan naar het verdriet van Zuid. Het verdriet is niet dat de zogenaamde allochtone Nederlander – Marokkaans of Turks – de wijk inkwam en de wijk van kleur deed veranderen. Het verdriet is de sociale immobiliteit van de autochtone Nederlander, terwijl de allochtone Nederlander ook weer uit de wijk vertrok richting bijvoorbeeld Barendrecht omdat het daar veiliger is.”

Hoe zou je het verschil tussen D66 en Leefbaar in het integratiedebat dan wél omschrijven?

“D66 staat voor een inclusief Rotterdam waar iedereen, ongeacht afkomst, gelijke kansen en behandeling kent. Het betekent ook dat we er voor de Syriërs moeten zijn. Leefbaar vindt dat we onze eigen problemen hebben en de Syriërs het zelf op mogen lossen.”

“Onze samenwerking met Leefbaar kan wél omdat Pim Fortuyn al riep: ‘Het zijn kut Marokkanen, maar wel onze kut Marokkanen’. Het zijn Rotterdammers en ze zijn net zo Nederlands als jij en ik. Dat verhaal moeten we continu laten horen.”

Salima heeft over Leefbaar in het verleden weleens gezegd: “frustratie mag nooit een vergoelijking zijn van racisme of xenofobie”.

“Absoluut, een ijzersterke quote. De frustratie, de boosheid van de witte Nederlander over de sociale immobiliteit van de autochtone Nederlander begrijp ik. De consequentie mag echter nooit zijn dat we de ander omlaag halen. Ik geloof in overtuiging, en je overtuigt Leefbaar in dit geval door de dialoog aan te gaan. Dit is de basis en de reden dat we met Leefbaar willen samenwerken en dat het is gelukt. Ik ben ervan overtuigd dat zij het beste willen voor de Rotterdammer.”

Eerder heb je gezegd er te willen zijn ‘voor alle Rotterdammers’. Hoe heb jij zelf contact met bijvoorbeeld Marokkaanse, Turkse Nederlanders?

“Mijn bedrijf zit op Zuid; er werken meer mensen die in Paramaribo zijn geboren dan in Rotterdam. De mensen waarover je spreekt zijn mijn patiënten. Ik zie de problemen elke dag; het isolement, niet beheersen van de taal en  werkloosheid. Ik spreek hen zolang we dezelfde taal spreken. ‘Er voor hun zijn’ doe je door de gevoelde problemen op de agenda te zetten en het gesprek aan te gaan. Het is makkelijk om te zeggen dat er haat wordt gezaaid door haatimams, maar het is veel lastiger consequent het gesprek met hen aan te gaan.”

Tot slot: welke uitdagingen zie jij voor Rotterdam?

“De uitdagingen voor onze fractie zijn die voor de hele coalitie en raad. Werkloosheid is nog steeds een enorm probleem. Integratie blijft een heikel punt én we kunnen meer doen om discriminatie op de werkvloer en arbeidsmarkt tegen te gaan.”

“Als stad moeten we  ons herdefiniëren. We zien onszelf als een grote stad maar dat zijn we niet met dit centrum. Straten zouden anders ingericht moeten worden; meer fietsers en minder auto’s. De stad moet verlevendigd worden, daarvoor – kan ik mij voorstellen – gaan we de APV ter hand nemen en de helft eruit scheuren. Ook voor ondernemers moeten er minder regels gelden.”

 

Achtergrond

Samuel Schampers zit sinds maart 2014 in de Rotterdamse raad. Voor zijn benoeming tot fractievoorzitter, was hij woordvoerder op de portefeuilles financiën, organisatie, duurzaamheid en mobiliteit. Tussen 2010 en 2014 was hij deelraadslid voor D66 in Kralingen-Crooswijk. Tevens is hij directeur van Fysiotherapie Rotterdam.

Reageer of deel op Social Media

Tags:Coolsingel, fractievoorzitter, politiek, Samuel Schampers en wethouder

Sectie: Politiek

Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *