Human interest30 maart 2016

Ziel op Zuid: Hoop

Column

Huisarts Nabil Bantal houdt Hoop in zijn handen, en ziet haar ouders opgelucht reageren omdat ze, heel even, er niet alleen voor staan.

Hoop in handen Beeld: Willemijn Schellekens

Hoop ligt in mijn handen. Zij ademt iets sneller dan ik van 3-jarigen gewend ben. Zij is dan ook iets anders dan de meeste 3-jarigen die ik zie. Zij moest een reis maken, die geen vakantie genoemd kan worden. Op de vlucht voor een oorlog die al jaren woedt, een oorlog die zij als normaal beschouwt. In de baarmoeder heeft zij de bommen horen vallen. Haar geboorte moest ergens in een kelder plaatsvinden, zonder vroedvrouw, zonder arts, zonder hoop.

Op weg naar een beter leven zit zij nu hier, opeengepakt met lotgenoten. Zij die ook op de vlucht moesten omdat de dood meer aanwezig was dan het leven. Haar mooie, lange, zwarte haren vallen net voor haar ogen. Haar bruine ogen zijn iets ingevallen. Haar adem ruikt licht naar lijm. De tolk gebaart dat ze al een week aan het hoesten is, sinds twee dagen stijgt haar temperatuur.

Ze leeft nog. Samen met haar broer, vader en moeder heeft ze Europa bereikt. Kilometers lang hebben ze moeten vechten tegen uitdroging, honger en de kou. Nu vecht ze tegen een indringer, die haar noodzaakt om in te teren op haar reserves. Reserves die ze bijna niet heeft, want die zijn langzaam op geraakt.
Ik luister naar haar longen, die de indringer huisvesten. Ik hoor hoe het vocht kraakt bij het in- en uitademen.

Ze heet Amal. Haar ouders hebben haar zo genoemd omdat het hoop betekent. Ze hebben altijd hoop gehad. Hoop op een beter leven. Hoop op een nieuwe toekomst. Hoop op een status. Hoop op een leven in Nederland, in Rotterdam. Ze wachten al maanden op een definitief antwoord van de staat. Haar ouders kijken me hoopvol aan, hopend dat ik een antwoord heb op haar lijden. Als ik hen uitleg dat een antibioticakuur nodig is, lijken ze opgelucht. Het kan behandeld worden. We kunnen het genezen. Het is iets dat ze niet meer alleen hoeven te doen.

Hierna staan ze er weer alleen voor. Ze zullen waarschijnlijk met een achterstand opgaan in deze maatschappij, door het vele leed wat verwerkt moet worden. Ik vraag me af of Amal een eerlijke kans krijgt. Ik vraag me af wanneer ze ophoudt een vluchteling te zijn.

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:hoop, huisarts, Tarwewijk en vluchtelingen

Sectie: Human interest

kaart: Bonaventurastraat, Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *