voor de harddenkende Rotterdammer

Huisarts Nabil Bantal houdt Hoop in zijn handen, en ziet haar ouders opgelucht reageren omdat ze, heel even, er niet alleen voor staan.

Hoop
Hoop in handen Beeld door: beeld: Willemijn Schellekens

Hoop ligt in mijn handen. Zij ademt iets sneller dan ik van 3-jarigen gewend ben. Zij is dan ook iets anders dan de meeste 3-jarigen die ik zie. Zij moest een reis maken, die geen vakantie genoemd kan worden. Op de vlucht voor een oorlog die al jaren woedt, een oorlog die zij als normaal beschouwt. In de baarmoeder heeft zij de bommen horen vallen. Haar geboorte moest ergens in een kelder plaatsvinden, zonder vroedvrouw, zonder arts, zonder hoop.
Op weg naar een beter leven zit zij nu hier, opeengepakt met lotgenoten. Zij die ook op de vlucht moesten omdat de dood meer aanwezig was dan het leven. Haar mooie, lange, zwarte haren vallen net voor haar ogen. Haar bruine ogen zijn iets ingevallen. Haar adem ruikt licht naar lijm. De tolk gebaart dat ze al een week aan het hoesten is, sinds twee dagen stijgt haar temperatuur.
Ze leeft nog. Samen met haar broer, vader en moeder heeft ze Europa bereikt. Kilometers lang hebben ze moeten vechten tegen uitdroging, honger en de kou. Nu vecht ze tegen een indringer, die haar noodzaakt om in te teren op haar reserves. Reserves die ze bijna niet heeft, want die zijn langzaam op geraakt.
Ik luister naar haar longen, die de indringer huisvesten. Ik hoor hoe het vocht kraakt bij het in- en uitademen.
Ze heet Amal. Haar ouders hebben haar zo genoemd omdat het hoop betekent. Ze hebben altijd hoop gehad. Hoop op een beter leven. Hoop op een nieuwe toekomst. Hoop op een status. Hoop op een leven in Nederland, in Rotterdam. Ze wachten al maanden op een definitief antwoord van de staat. Haar ouders kijken me hoopvol aan, hopend dat ik een antwoord heb op haar lijden. Als ik hen uitleg dat een antibioticakuur nodig is, lijken ze opgelucht. Het kan behandeld worden. We kunnen het genezen. Het is iets dat ze niet meer alleen hoeven te doen.
Hierna staan ze er weer alleen voor. Ze zullen waarschijnlijk met een achterstand opgaan in deze maatschappij, door het vele leed wat verwerkt moet worden. Ik vraag me af of Amal een eerlijke kans krijgt. Ik vraag me af wanneer ze ophoudt een vluchteling te zijn.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Nabil Bantal

Nabil Bantal

Nabil Bantal (1979) verhuisde in 2001 naar Rotterdam om daar geneeskunde te studeren. Hij werkt als huisarts en leert Rotterdam elke dag beter kennen door de verhalen van patiënten. Zijn interesses liggen, niet zo verwonderlijk, op het gebied van gezondheidszorg, communicatie en culturele diversiteit.

Profiel-pagina
Willemijn Schellekens

Willemijn Schellekens

Willemijn Schellekens (1980) studeerde Grafisch Ontwerpen aan de Willem de Kooning Academie Rotterdam en haalde haar Master Graphic Design aan Post-st.Joost in Breda. Ze werkt alleen of in samenwerking met andere ontwerpers en kunstenaars voor en met opdrachtgevers, andere ontwerpbureau’s, scholen, bedrijven, gemeenten en initieert eigen projecten, installaties en voorstellingen die “gewoon gemaakt moeten worden”.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Advertentie

Wildlife-film-festival-rotterdam-2018-Adv-Versbeton