Rotterdamse Nieuwe23 juni 2016

Dana Cannam: “Leren is niet het doel, maar spelen”

QMod in het R’damse Nieuwe-drieluik over duurzaamheid, deel 3.

In samenwerking met Rdamse Nieuwe portretteert Vers Beton jonge ondernemers in Rotterdam. Wie zijn ze, wat drijft ze, wat zijn hun persoonlijkheden? Vandaag Dana Cannam, een jongeman die plezierige educatie aan duurzame elektriciteit koppelt.

Dana Cannam (35) is samen met Cedric Ceulemans de drijvende kracht achter Qmod. Wat het jonge bedrijf precies doet? Je moet het vooral zien, dan is het op een slag duidelijk. Het komt neer op een bouwpakketje waarmee je elektriciteit kunt ontlenen aan een natuurlijke bron. Je plugt twee kabeltjes, positief en negatief geladen, in bijvoorbeeld een plant of paddenstoelen op compost. De natuur herbergt elektriciteit die op te wekken is.

Waar dat allemaal goed voor is? Dana en Cedric willen de educatiemarkt bestormen. De bovenklas van de bassischool en de brugklassen van het middelbaar onderwijs – daar is het ze om te doen. Qmod vindt het van belang dat energie en techniek niet for granted genomen worden. Dana, een welbespraakte jongen uit Canada, legt het uit.

Wat is Qmod nou exact?

“Het is een kit, een bouwpakketje, dat je online koopt. My Qmod staat erop. Je plugt het centrale gedeelte in op een natuurlijke bron met elektriciteitskabeltjes – zoals via een geleidend plaatje in de voeding van een plant. Als je het goed hebt aangesloten, gaat er een lampje branden. Zo simpel is het. Ons doel is denk ik ook wel duidelijk: spelenderwijs energie en de natuur onder de aandacht brengen van jonge mensen. Na je eerste pakketje kun je meer onderdelen kopen, en zo je eigen Qmod uitbouwen. De vormgeving lijkt wel een beetje op Dr. Bibber, dat spelletje van vroeger. Maar dan zonder batterijen. Dat is de natuur, in dit geval.”

Beeld: Florian Braakman

Waar komt dit idee vandaan?

“In Kaapstad heb ik een aantal dagen workshops gegeven aan basisscholieren in achterstandsbuurten. Ik heb geleidend materiaal gebruikt om met kleine printplaatjes, zogenaamde jumper circuits, energie op te wekken. Veel mensen, laat staan kinderen, weten niet dat alles op de aarde elektriciteit herbergt. Je kunt dat opwekken. Je moet alleen weten hoe. Die school was heftig. Met tralies voor de ramen, een afgesloten hek voor het schoolplein. Ik vroeg de kinderen schroot en ander materiaal mee te nemen om dat te kunnen gebruiken voor de lessen. Dat was, hoe wrang ook, tenminste bereikbaar in die buurt – die lag vol troep, de meeste huizen waren opgetrokken uit golfplaat. Ik zag het enthousiasme groeien.”

Waar kom jij zelf vandaan?

“Ik kom uit Edmonton, Canada. Een speciale stad, die wel wat op Rotterdam lijkt. Er is net zoals tussen Rotterdam en Amsterdam rivaliteit met een andere stad. Calgary is sjiek, Edmonton is een stad die voornamelijk gebouwd is op industrie, op olie. De NHL-ijshockeyclub van Edmonton heet niet voor niks Oilers. En Canada is gek van ijshockey, dus dat zegt best wat. Veel mensen werken er buiten de stad op oil rigs, of in de stad in aanverwante werkvelden. Ik heb er zelf Industrial Design gestudeerd – en ben daarna in de architectuur beland. Dat was aanvankelijk wel cool, maar ik ben dat langzaam gaan haten.”

Haten is een fel begrip.

“Ik ben rond 2005 gaan werken voor een firm. Het was middenin de huizenbubbel, het kon niet op. Edmonton verdiende geld als water aan olie en huizen. Wij ontwierpen een soort prefab-componenten, die snel en geraffineerd te plaatsen waren. Lopendebandwerk, welbeschouwd. Ik noemde het gaandeweg ‘Frankenstein-architectuur’. Ik wilde weg. De economie lag inmiddels ook in the toilet. Aanvankelijk wilde ik een master in New York gaan volgen tot een oud docent me vertelde dat ik naar Eindhoven kon. Ik ben naar de Design Academy gegaan. Het was alles dat ik nodig had.”

Beeld: Florian Braakman

Om bij je eigen Frankenstein-analogie te blijven: dat is een plek vol Mad Professors.

“Right on! Het voelde als thuiskomen. Je mocht er fouten maken – mistakes were cool. Ik kon dingen proberen, gek doen. Dat zit ook erg in Qmod verwerkt. De pakketjes die we verkopen moeten jonge mensen of hun leraren verleiden om te gaan klooien, te gaan spelen met elektriciteit op een duurzame manier.”

Had je Qmod direct juist?

“Nee, zeker niet. Kijk, het is gewoon begonnen met dit.” Dana pakt een jumper circuit, een klein plaatje met bedrading, waarop een cirkelvormig plastic wieltje zit, dat is omspannen met felgekleurde elektriciteitsdraad. “Die noem je een joule thief. Heel vroeger ging dat op voor wat nu hacken is. Een nerd-hobby, haha. Ik heb het eerst zo geprobeerd, tot ik me realiseerde dat het niet visueel genoeg was, niet speels genoeg. Toen heb ik deze variant gemaakt. Hiermee bouw je een soort vriendelijke robot.”

Waar zitten jullie verdiensten?

“Dat is de uitdaging nu, he? Ik denk dat we goud in handen hebben, en dat het snel kan gaan. We praten nu vooral veel met twee werelden die elkaar zouden kunnen aanvullen maar dat niet doen. Ik heb het over energiebedrijven en het onderwijs. De energiebedrijven zie ik bijvoorbeeld een Qmod cadeau doen bij een groenestroomabonnement, en het onderwijs lijkt me pretty obvious. Ze zijn niet gemakkelijk te verbinden alleen. Het onderwijs heeft een vreselijk slecht imago in de zakenwereld. Ze zien het als log, bureaucratisch, arm. Dat frustreert me erg. Maar goed, dan schaken we voorlopig op twee borden.”

Hoe duurzaam wordt Qmod geproduceerd?

“In de toekomst wil ik de onderdelen van Qmod graag zo lokaal mogelijk produceren, maar ik vermoed dat als de orders echt van start gaan, dat we ze dan eerst uit China moeten laten komen. Dus wij moeten ook nog wel stappen maken op het gebied van duurzaamheid hoor.”

We praten nu vooral veel met twee werelden die elkaar zouden kunnen aanvullen maar dat niet doen.

Lees ookEconomieRotterdamse NieuweRamon Knoester: “Als je niets doet in stedelijk gebied, is het dweilen met de kraan open”Recycled park in het R’damse Nieuwe-drieluik over duurzaamheid, deel 2.

Waarom doe je dit nu eigenlijk?

“Omdat het me ergert dat als het over duurzaamheid of schone energie gaat, de wereld direct in dezelfde val trapt als altijd. Neem de cultus rondom Elon Musk, de CEO van Tesla. Dat is dan een goeroe geworden, terwijl zijn elektrische wagens vol met giftige stoffen zitten, en zich richten op een peperdure levensstijl. Het is een symbool, holle marketing. Ik wil zelf geen leidsman zijn, sterker – ik wil kinderen helemaal niets concreet leren, ik wil ze laten spelen. En ze zo zelf nieuwgierig laten worden, laten ontdekken.”

Zoals wat?

“Ik ga nu even helemaal van het pad af, maar: de mogelijkheden zijn eindeloos. Via de elektriciteit zouden we ook een taal kunnen creëren bijvoorbeeld. Dan kun je een boom een vraag stellen! Geef toe: dat zou behoorlijk gaaf zijn, niet?”

Rotterdamse Nieuwe & Vers Beton zijn op zoek!Ken of ben jij iemand uit deze prachtstad die in deze serie past? Of wil je een serie voorstellen?Laat het Marjolein weten.

Reageer of deel op Social Media

Sectie: Rotterdamse Nieuwe

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *