voor de harddenkende Rotterdammer

Grenzeloze Rotterdammers vertelt over de Rotterdamse migratiegeschiedenis. Wie kwamen hier aan en hoe maakten zij van Rotterdam hun thuis? Fotograaf Peter de Krom en journalist Dore van Duivenbode tonen hoe immigranten, repatrianten en vluchtelingen zich in de stad hebben geworteld. Deel 5: Een hoorbare stem

‘Honderd euro.’
Het biljet gaat in een doos. De rij schuifelt naar voren. Nog een keer honderd euro, twee keer vijftig, een dichte envelop en drie armbanden. Er wordt geklapt, iemand roept iets, een lach golft door de zaal, over de dansvloer, ronde tafels en rode loper, tot bovenaan de trap waar de rij begint. Na ieder omgeroepen bedrag schuiven de gasten een stukje op. Wanneer de grootouders hun cadeau geven, wordt er wederom geklapt. Geld en gouden armbanden. De grootmoeder staat op haar tenen, de kleinzoon bukt en geeft haar een kus.

‘Mijn bruiloft was in ons dorp in Turkije,’ vertelt de grootmoeder terwijl ze aanschuift bij de familietafel. Haar jas hangt over haar stoel, haar handtas houdt ze vast. Het plafondlicht knippert roze, paars en weer roze. ‘Ik kreeg ook armbanden. Het was drie dagen feest. Alles was buiten. Hier zijn we binnen. Altijd werken. Mijn man bij Shell in Pernis, ik bij een visfabriek, een bakkerij en wasserette. We hadden nooit tijd voor iets anders.’ Ze speelt met het hengsel van haar tas en vouwt een servet dubbel. ‘Sorry dat ik slecht Nederlands spreek. Mijn kinderen spreken het goed. We hebben vijf kinderen en zeven kleinkinderen. Zij krijgen allemaal goud en geld voor hun trouwen.’
Wanneer de laatste gift is gegeven, gaan de jongeren de dansvloer op. Ze joelen, dansen, zingen en klappen. Een kleinzoon doet zijn colbert uit en hangt het naast zijn grootmoeders jas. Terug op de dansvloer stroopt hij de mouwen van zijn overhemd op. Paillettenjurken zwaaien voorbij. Naaldhakken tikken. De bandleden zweten.

Grenzeloze Rotterdammers: Een hoorbare stem
Hoofdingang Het Paleis Beeld door: beeld: Peter de Krom

In Het Paleis in de Spaanse Polder wordt drie keer per week getrouwd. Het bedrijventerrein aan de rand van Rotterdam was de enige locatie waar een bruidszaal kon worden gerealiseerd van deze grootte, met voldoende ruimte om te parkeren en dichtbij de snelweg gelegen. Bij iedere bruiloft vinden zo’n zevenhonderd gasten hun weg naar Het Paleis. Volgens de algemeen-directeur zijn Turkse-Nederlanders niet anders gewend dan bruiloften op bedrijventerreinen. Het klimaat is te wisselvallig om, zoals in Turkije, in de openlucht te trouwen.
‘Ik vind de Nederlandse cultuur goed,’ vertelt de grootmoeder terwijl ze naar haar dansende kleinkinderen kijkt. ‘Hard werken, maar ook vakantie. In Turkije heeft niemand vakantie. Iedereen moet sparen. Wij hebben nooit geld voor iets anders. Alles is voor de familie.’
Een zus houdt de bruidsjurk omhoog. Armbanden rinkelen. Muntstukken wiebelen om de bruid haar middel. Een groep vrienden gaat roken. Soms wordt er alcohol gedronken, vertelt de beveiliger wanneer hij de jongens naar buiten ziet gaan. ‘Stiekem, in auto’s op het bedrijventerrein.’ Ook gaat de bruid er weleens met de bruidsschat vandoor. ‘Het gebeurt in de beste families.’

Grenzeloze Rotterdammers: Een hoorbare stem
Bruiloft in Het Paleis in Spaanse Polder Beeld door: beeld: Peter de Krom

Het broertje van de bruid spaart sinds zijn achttiende voor dit feest. De twintiger werkt als pizzabezorger in Rotterdam-Zuid. Iedere maand legt hij geld opzij. In Turkije kocht hij vijf gouden munten. Samen met de andere giften betaalt zijn zus de bruiloft ermee. Bij zijn eigen huwelijk krijgt hij vijf munten terug. ‘Het is een renteloze lening. Zo kunnen we feesten zonder in één keer veel geld uit te geven en betaal ik bij ieder huwelijk eigenlijk voor mijn eigen bruiloft.’ Hij wil dezelfde als zijn zus, in het voor drie miljoen euro verbouwde paleis van de Spaanse Polder. Met luxe nootjes in plaats van borrelnoten, Fanta uit glazen karaffen en een onderhoudsploeg die ervoor zorgt dat alles blijft glimmen, aldus de algemeen-directeur. Met porseleinen servies en handgeknoopt tafellinnen. ‘Uit Turkije natuurlijk.’ Ook aanwezig: 42 kroonluchters, zeventig kandelaars, verchroomd bestek, veertig schilderijen van duizend euro per stuk en ornamenten aan de muren. Allemaal handgemaakt. Behalve de beamers, die komen uit een fabriek. ‘Vijftigduizend euro, bioscoopkwaliteit.’ Binnenkort worden zij aangesloten op een glasvezelkabel zodat familie in Turkije kan meekijken.
Het broertje van de bruid wil terug. ‘Zo zie ik dat. Terwijl ik in Nederland ben geboren en daar trots op ben. Dit land zorgt goed voor onze ouders, maar ons eigen land mogen wij niet vergeten. Het heeft de meeste eer. Alles in mijn leven is Turks.’ Intussen blijft hij sparen voor de bruiloften van zijn familie. Zodat hij ooit zelf in Het Paleis kan trouwen. ‘Met een Turks meisje, anders worden mijn ouders boos.’ Zijn grootmoeder is al getrouwd, maar spaart nog steeds iedere dag. ‘Voor familie zorg je jouw hele leven.’

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Dore van Duivenbode

Dore van Duivenbode

Dore van Duivenbode (1985) is freelance journalist voor print media, online en voor televisie.
Zij maakt portretten, reportages en documentaires voor onder meer NRC, Vrij Nederland, VPRO, IFFR en RTV Rijnmond.

Profiel-pagina
_MG_4702_Willem de Kam

Peter de Krom

Peter de Krom (35) is fotograaf en meervoudig Zilveren Camerawinnaar, publiceert regelmatig in NRC, NRC.next en Vrij Nederland. Voor Grenzeloze Rotterdammers gaat hij in eigen stijl met de thema’s en locaties van de afleveringen op pad en maakt een serie foto’s voor publicatie en expositie.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Advertentie

Wildlife-film-festival-rotterdam-2018-Adv-Versbeton