EconomieRotterdamse Nieuwe9 juni 2016

Ramon Knoester: “Als je niets doet in stedelijk gebied, is het dweilen met de kraan open”

Recycled park in het R’damse Nieuwe-drieluik over duurzaamheid, deel 2.

Ramon Knoester is de man achter Whim Architects. Ramon zoekt, met de zijnen, een oplossing voor al het plastic dat vanuit onze huizen terecht komt in de plastic soup – de drijvende vuilnisbelt ter grootte van Texas in de Stille Oceaan. De oceaan is hem echter te ver van huis, liever pakt Ramon de wortels van het probleem aan in onze eigen Maas. Een gesprek over crises overwinnen, koppigheid en hoe drijvend plastic altijd de buitenbocht zal nemen.

We beginnen met de meest existentiële vraag: wie ís Ramon Knoester?

Ramon Knoester: “Goh, jeetje. Nou, ik ben architect. Althans, opgeleid als bouwkundige, en toen ik al aan het werk was ben ik gaan doorstuderen. Whim Architects is mijn bureau. We doen een mix van opdrachten, maar onze grootste drijfveer is het mede via architectuur oplossen van drijvend plastic, dat een grote vervuiling van deze aarde is. Ik heb dit bureau rond mijn dertigste opgericht, toen ik…

Beeld: Florian Braakman

... toen je in een voor mannen zo gebruikelijke ‘help ik word dertig!’-crisis zat?

Ramon lacht hard. “Ha! Nou, een mens begint dan wel na te denken over hoe het verder moet he? Ik zeker. Ik was na mijn opleiding direct aangenomen bij een groot bureau. Daarna volgde een tweede werkgever, en dan weer een derde, en… ik werd dertig en ik dacht ‘en nu? Een vierde en dan een vijfde?’. Dat wilde ik niet. Dus ben ik voor mezelf begonnen. Cold turkey, overigens – ik had geen klanten, niets. Toen ben ik gaan opbouwen. En vrijwel direct kwam de crisis.”

En die was belabberd voor de architectuur...

“Ja. Ik heb na mijn studie wel de goede tijd nog even meegemaakt, maar daarna was de geest uit de fles. Je deed nog wel iets – plannen maken, vooral – maar er kwam nog maar heel weinig van de grond. Toen ben ik om me heen gaan kijken. Er waren drie opties naar mijn mening. Eén. Opgeven. Nou, dat doe je niet. Twee. Solliciteren, maar dat deed het merendeel, met minder posities. Drie. Iets nieuws bedenken. Dat werd hem dus. Ik kwam tot de conclusie om me te gaan specialiseren, in hergebruik en de vervuiling van het water door drijvend plastic.”

Daar heb je meteen business uit weten te halen?

“Oh nee! Zeker niet. In die tijd kwamen de grote verhalen over de plastic soup wel op. Maar daar bleef het bij. Ik ben vooral gaan investeren. Gaan onderzoeken hoe het nu eigenlijk precies zit, met plastic. Wat belangrijk is, is je te realiseren dat het plastic in de Stille Oceaan natuurlijk niet uit het niks komt. Dat komt uit onze steden. Rotterdam met zijn haven en vele inwoners speelt daar ook een grote rol in.”

"Opgeven. Nou, dat doe je niet"

Je project heet Recycled Park. Waarom?

“Het is ontsproten uit de gedachte om de plasticvervuiling dicht bij huis aan te pakken. Je hebt natuurlijk die gozer uit Delft, die ook een idee heeft voor de soup. Maar ook hij – en velen met hem – komen tot de conclusie dat als er niets gedaan wordt in stedelijk en industrieel gebied, dat het dweilen met de kraan open is. Wij schatten in dat het sowieso nog minstens een decennium duurt voor de vervuiling van plastic gaat afnemen. Je moet daarom nu vooral in eigen stad iets betekenen. Wij doen dat door het plastic op te vangen, te sorteren, te recyclen en er vervolgens nieuwe waarde aan toe te kennen. Dat laatste komt neer op ze verwerken tot drijvende parken, waar je bijvoorbeeld groen of woonhuizen op kunt bouwen.”

Lees ookRotterdamse NieuweLaura Rosen Jacobson: “Blijven hergebruiken is de enige optie”Buurman in het R’damse Nieuwe-drieluik over duurzaamheid, deel 1.

In Rotterdam moet er groen op komen toch?

“Na vier jaar hard bikkelen hebben we eindelijk de gemeente als partner weten te binden. Dat was hard nodig hoor – er komt een punt dat het niet meer gaat, je kunt niet blijven herinvesteren. Ik heb ook een gezin. Hoe dan ook: de gemeente wil er groenvoorzieningen van maken, en dat is een perfecte inrichting van een Recycled Park. We leveren de eerste op tegen het einde van dit jaar. Groen is duurzamer dan huizen bouwen – die gaan natuurlijk ook weer vervuilen.”

Hoe vang ik plastic uit de Nieuwe Maas? Met een groot net?

Ramon peinst, en kijkt me spottend aan. “Zeker geen bèta he? Nee, het probleem van een net is natuurlijk dat het niet kan: in de breedte moet je altijd een opening creëren. Wij gebruiken de locatie waar het plastic gevangen moet worden in de lengte. Zo sluit je de deur geleidelijk. In de Nieuwe Maas plannen we negen winning platforms. Die plaatsen we grotendeels in de buitenbochten van de rivier. Plastic heeft namelijk de eigenschap om altijd de buitenbocht te nemen. Zo vissen we per punt het materiaal uit het water. Dat wordt ook per locatie steeds minder. Wat er na punt 9 nog doorstroomt, dat kun je verwaarloosbaar noemen.”

"Na vier jaar hard bikkelen hebben we eindelijk de gemeente als partner weten te binden"

Waarom is niemand ooit nog op dit idee gekomen?

“Nou, niemand weet ik niet, maar wij zijn in elk geval de eersten in Europa die een wijze hebben gevonden om het plastic dat in het water terechtkomt te sorteren – dat is de reden dat het tot dusver zo problematisch was. Veel mensen dachten dat drijvend plastic niet meer van elkaar te scheiden zou zijn. Ik heb dat nooit geloofd en ben gaan naar partners gaan zoeken om het te bewerkstelligen. Als ondernemer moet je dan slim zijn: je moet het belang van de partij benadrukken. Voor de ene is het goed als zijn sorteermachine dit toch kan doen, voor de ander is het goed om zich te profileren als duurzaam.”

Beeld: Florian Braakman

Wat gebeurt er nou met het plastic als het uit het water komt?

“Nadat het gesorteerd is, wordt het gereycled. Wij maken daar kunststof platen van, die weer als een soort bouwblokken worden toegepast. Dat is de basis voor het drijvende park. Het is licht genoeg om te drijven, en sterk genoeg om massa te dragen.

Is je koppigheid als ondernemer je sterkste kant geweest?

“Dat is zeker belangrijk, maar ik denk dat mijn beste zet was om geen termijn te plakken op het einddoel. Anders maak je jezelf helemaal gek. Ik wilde het graag voor elkaar boksen, en daar heb ik veel voor gegeven. Dat zou ik niet direct iedereen aanraden. Als je lekker centjes wil verdienen kun je sowieso beter wat anders aan doen. Tegen mij zeiden ze ook nog wel eens bij een barbecue: joh, ga lekker dakkapellen tekenen, haha.”

Is je toekomstdroom dat er over heel de wereld Recycled Parks komen?

“Ja natuurlijk. Maar we bekijken het project per project. Al is er zeker internationale interesse: we praten nu met partijen in Jakarta. Ik vertelde daar dat er in Rotterdam ongeveer 400.000 kilo plastic per jaar door de rivier stroomt. Daar lachen ze daarom – dat zien zij in een week passeren.” Ramon glimlacht. “Er is nog wel wat werk aan de winkel dus.”

Vers Beton en R'damse Nieuwe zoeken nieuwe!Ken of ben jij iemand uit deze prachtstad die in deze serie past? Of wil je een serie voorstellen?Laat het Marjolein weten!

Reageer of deel op Social Media

Tags:duurzaamheid, Nieuwe Maas en plastic soup

Secties: Economie en Rotterdamse Nieuwe

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *