Kunst & Cultuur24 juni 2016

Skatecrew Bombaklats: “Westblaak is dope, maar de straat is waar het echte werk gebeurt”

Drie jaar na hun eerste film is de Rotterdamse skatecrew Bombaklats terug met deel 2. Vers Beton sprak met filmers en drijvende krachten Sami El Hassani en Jan Maarten Sneep over de Rotterdamse skatescene. 

Sami El Hassani (l) en Jan Maarten Sneep Beeld: Salih Kilic

Bombaklats is een Rotterdamse skatecrew. Althans, zo noemen Sami El Hassani en Jan Maarten Sneep het voor het gemak. Feit is dat de skaters in het collectief uit alle hoeken van het land komen. Sneep: “Maar Sami en ik wonen in Rotterdam, dus als we willen filmen, spreken we toch het vaakst hier af.”

Sneep en El Hassani zetten Bombaklats in 2013 definitief op de kaart met de eerste skatefilm van de crew. 46 minuten, 23 skaters, ontelbaar veel tricks op trappen, relingen en stadsbankjes. Drie jaar later is er een opvolger, die aanstaande zaterdag in première gaat in BAR.

Meer dan vijftien skaters maken deel uit van de Bombaklats-crew. Hoe komt zo'n skatecollectief eigenlijk tot stand?

Sneep: “Toen ik rond mijn negentiende vanuit Oud-Beijerland in Rotterdam kwam wonen, leerde ik vrij snel veel andere skaters kennen.”

El Hassani: “Zo gaat dat hier: iedereen trekt met elkaar op en er is veel wederzijds respect.”

Sneep: “Ik filmde toen al met een groepje skaters en Sami maakte ook video’s met een groepje andere gasten.”

El Hassani: “Sneep had net zijn eerste skatevideo gemaakt (Katslauw, red.) en ik was bezig met mijn eigen eerste film. We zagen in dat we veel meer konden als we onze krachten bundelden. Dat werd uiteindelijk Bombaklats.”

"Wie weet raken we wat fans kwijt, maar ik heb de afgelopen jaren vier oude camera’s kapotgemaakt.”

Sami El Hassani

En nu is er een vervolg.

Sneep: “Ja, dat is heel geleidelijk ontstaan. Na het uitbrengen van de eerste film zijn we vrij snel weer gaan filmen. We hadden toen nog helemaal geen tweede film in gedachten. Pas toen we een heleboel materiaal hadden liggen, besloten we er weer voor te gaan. In totaal hebben we zo’n drie jaar gefilmd.”

El Hassani: “De eerste film schoten we met oude VX 1000 camera’s. Deze keer hebben we de parts in HD gefilmd. Dat zijn veel mensen niet gewend, skatefilms moeten vaak een oude, rauwe look hebben. Wie weet raken we wat fans kwijt, maar ik heb afgelopen jaren vier oude camera’s kapotgemaakt. Het was echt tijd voor iets nieuws.”

Beeld: Salih Kilic

Ook in deze film zitten weer heel wat Nederlandse topskaters - Tim Zom, Nassim Guammaz. Hoe krijg je als skater een eigen part in een Bombaklats-film?

Sneep: “Bombaklats is niet per se een vaste, selecte groep. Het draait meer om een algeheel groepsgevoel. Natuurlijk zijn er een aantal bekende namen die er vanaf het begin af aan al bij zaten, maar als je met ons gaat skaten, hoor je er eigenlijk gewoon bij. Film je genoeg goeie tricks, dan verdien je op die manier een part.”

El Hassani: “We kennen veel goede skaters, maar niet iedereen is gemotiveerd genoeg om een hele part te filmen. Je bent soms urenlang bezig voor 3 seconden materiaal.”

Is de film volledig geschoten in Rotterdam?

El Hassani: “Nee, wel grotendeels. Maar we hebben ook veel door Nederland getourd. Groningen, Den Haag, zelfs op de Afsluitdijk hebben we gefilmd.”

Sneep: “We zijn daarnaast met 17 man naar Zaragoza geweest. Maar ook naar Marokko en Barcelona.”

Klinkt prijzig. Wie betaalt dat allemaal?

Sneep: “Alles komt uit eigen zak. Elke skater die meeging, heeft zijn eigen reis betaald.”

El Hassani: “Dat heeft een groot voordeel: iedereen wil alles uit zo’n tour halen. Kijk, als je voor een groot merk skate, heb je een reisbudget. Je kunt dan gaan en staan waar je wilt – alles wordt betaald. Een teammanager moet je dan constant pushen om productief te blijven. Maar als je het allemaal zelf moet betalen, heb je veel meer een eigen drive. Dat is zóveel meer waard.”

Beeld: Salih Kilic

Terug naar Rotterdam. Westblaak is na jaren van gesteggel zo goed als af, hoe vinden jullie het geworden?

El Hassani: “Heel dope! Ik vermaak me er wel.”

Sneep: “Vooral als je het vergelijkt met het oude park is het zoveel moderner. Ik had het nog wel wat meer als een verlengde van de straat gezien, het is wel echt een park geworden.”

El Hassani: “Klopt, het is vooral leuk voor de kids. Zo’n skatepark is er vooral om te oefenen, andere skaters te ontmoeten en van elkaar te leren. De straat is voor ons waar je verder groeit en waar het echte werk gebeurt. Rotterdam is daar de ideale stad voor: er komen constant nieuwe gebouwen bij, en daarmee dus ook nieuwe skatespots.”

Worden jullie op straat niet vaak tegengewerkt door politie en stadsbewoners?

Sneep: “Dat valt nu reuze mee. Je merkt wel dat architecten de laatste tijd hebben uitgevonden hoe ze een object zo onaantrekkelijk mogelijk moeten maken voor skaters. Tegelijkertijd zijn er ook plekken die het juist opzettelijk mogelijk maken om er te skaten, zoals het pleintje bij het Grafisch Lyceum. Daar hebben ze ijzeren strips op de randen gedaan om rekening met skaters te houden én het pleintje heel te houden.”

El Hassani: “Je wordt nog wel eens weggestuurd door de politie, maar echt een stuk minder dan vroeger. Een paar jaar geleden hadden we soms aanvaringen met bewoners, maar tegenwoordig reageren voorbijgangers vaak heel positief. Dat komt ook wel omdat mensen bekender zijn met skaten dan vroeger.”

"Architecten hebben uitgevonden hoe ze een object zo onaantrekkelijk mogelijk moeten maken voor skaters"

Jan Maarten Sneep

Dat was twintig jaar geleden inderdaad wel anders. Toch wist één Rotterdams-Amsterdamse skatecrew een bijna legendarische status te krijgen.

El Hassani onderbreekt: “De Fret Click! Ja, misschien kan je zeggen dat zij destijds door de scene geaccepteerd werden zoals Bombaklats nu. Iedereen kende Fret Click, en nu kent iedereen Bombaklats. Al waren zij wel echt een boegbeeld hoor. Ze hebben zelfs een eigen Nike-schoen gekregen, een collectors item. Dat gaan wij niet redden.”

Beeld: Salih Kilic

Hoezo niet?

Sneep: “Dat was echt een andere tijd, zo’n hechte skatecrew was nog uniek. En ze legden wat ze deden ook heel goed vast. Nu is er veel meer content, online magazines, Instagram, video’s. Het is stukken lastiger om je te onderscheiden.”

El Hassani: “Tegenwoordig worden kids gesponsord, puur omdat ze het goed doen op Instagram. Je moet constant bezig zijn om relevant te blijven.”

Bombaklats lukt dat aardig. Hoe pakken jullie het aan?

El Hassani: “Tja, met die nieuwe film staan we weer volop in de spotlights. Maar je hebt kans dat iedereen een week na première weer met andere dingen bezig is.” Lachend: “En daar hebben we dan drie jaar naartoe gewerkt.”

Sneep: “Het is heel vet dat Bombaklats naam heeft weten te maken, maar dat is niet het belangrijkste. Je steekt niet voor de aandacht zoveel vrijwillige uren in het maken van een film. Uiteindelijk doe je het voor het skateboarden. Was die passie voor skaten er niet geweest, dan was Bombaklats er nooit gekomen.”

Reageer of deel op Social Media

Tags:bombaklats, jan maarten sneep, sami el hassani, skateboarden, Skateboarders, skaten en westblaak

Sectie: Kunst & Cultuur

Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *