voor de harddenkende Rotterdammer

In de nieuwe rubriek Toerist in Eigen Stad testen onze ras-Rotterdamse redacteuren oude en nieuwe toeristische attracties. Tourist trap of juist ook leuk voor locals? Tara Lewis trapt af met Splashtours, een rit met de knalgele amfibiebus.

Op een opgeklaarde vrijdagmiddag fiets ik richting de Parkhaven. Dit stukje Rotterdam is getransformeerd tot een centrum van plat vermaak. Je kunt er lasergamen, midgetgolfen, naar de Euromast en je dag afsluiten met een dinnershow of een rondvaart op de Beren- of Pannekoekenboot. Leuk voor toeristen, familie- en vrijgezellenfeesten, maar de meeste Rotterdammers (waaronder ik) komen hier eigenlijk alleen om boodschappen te doen op de Chinese boot.
Als ik me aansluit bij de massa voor de gele bus voelt het wat onwennig. Het is nog even wachten op de fotograaf, dus ik sta in mijn eentje tussen twee grote groepen families, drie vriendinnen en twee stelletjes. Als mijn partner in crime eenmaal is gearriveerd, word ik gelukkig niet meer aangestaard. Eenmaal in de bus wordt het al beter: de ‘matroos’ blijkt een tomeloos enthousiaste en goedgebekte Rotterdammert. Het is een en al slechte woordgrappen, kwinkslagen en gezelligheid: ik voel me meteen thuis.

MvD-Splashtours 13
Beeld door: beeld: Max van Dongen

Matroos Ger

Als we vertrekken is er wat gegiechel, aangezien de bus op de hobbelige Parkkade nogal heen en weer slingert. Eenmaal het asfalt op gedraaid, tuffen we echter probleemloos richting Veerhaven. Matroos Ger verzorgt de vocale omlijsting. “U krijgt de informatie in het Engels en plat Rotterdams.” Ik ben aangenaam verrast door het educatieve component van zijn uitleg. Zo leer ik dat de Erasmusbrug ook wel ‘De Harp’ wordt genoemd en kom ik er ein-de-lijk achter wat die doorzichtige bollen in de Rijnhaven doen. Ik dacht altijd dat het voetbalgerelateerd was, maar het blijkt een expositieruimte te zijn. Ook een opsteker: Katendrecht was vroeger een dorp voordat het in 1895 werd geannexeerd door Rotterdam. Daar zouden we vandaag de dag toch zeker moord en brand over schreeuwen? Geen tijd voor geopolitieke overpeinzingen, want dames en heren: het is bijna tijd voor de splash! Aan het einde van het schiereiland is een helling die vanaf de weg schuin richting het water loopt. De ramen gaan dicht, iedereen zit klaar op zijn stoel en de openingsmuziek van ‘2001 A Space Odyssey’ voert de spanning op.

De bus geeft gas en na een stevige plons liggen we in het water. Ik kan niet anders dan toegeven dat dit best awesome is. Mijn affiniteit met matroos Ger wordt alleen maar versterkt als hij omroept dat iedereen de kans moet hebben om voorin te zitten. De kinderen op de bus scoren overigens aangenaam laag op de ‘schreeuwend klein monster’-schaal. Al het water en de spanning zorgen er wel voor dat er eentje moet plassen. Ger begeleidt het mannetje naar de achterkant van de bus, lege plastic fles in de hand.
“Toen de bus zes jaar geleden begon was er niemand die geloofde in het concept, maar nu is het een van de grootste attracties van Rotterdam”, vertelt een glunderende Ger als de passagier is uitgeplast. “Het kostte 1,5 miljoen euro om hem te bouwen. Toen we net begonnen belden mensen 112 en stond de kade vol met brandweerwagens en een duikteam.” In de zomerperiode doet hij zesendertig ritten per week. “Ik heb van mezelf veel energie, dus dit is het perfecte baantje voor mij.”

MvD-Splashtours 12
Beeld door: beeld: Max van Dongen

Hindoestanen-tijd

Splashtours doet het uitermate goed bij Duitsers en Indiërs. Veel Rotterdammers heeft hij niet aan boord. “Behalve Turkse, Marokkaanse en Surinaamse Rotterdammers. Als ze familie op visite hebben, komen ze met de hele familie om vol trots de stad te laten zien. De afgelopen maand was het echt Hindoestanen-tijd.” Ik krijg een dikke knipoog.
We varen door de Nieuwe Maas, hetgeen eigenlijk een dorp in het water is. Passerende boten en schepen groeten elkaar uitbundig. Ger vindt het tijd dat ik even voorin mag zitten, naast kapitein Werner. “Ik ben een van de weinige mensen met een groot rij- en vaarbewijs.” Splashtours is voor hem een bijbaantje. “Zo kan ik me vast een beetje voorbereiden op mijn pensioen.” Terwijl we elkaar ons levensverhaal vertellen, rijden we de kade op en ruilt hij de vaarapparatuur in voor de gewone busgear. Leuk detail: Werner zat vroeger op de Machinistenschool, op een steenworp afstand van de opstapplaats.
Op de Laan op Zuid stopt de bus om een onwel geworden passagier af te zetten. Het is typerend voor de ontspannen en persoonlijke sfeer die Ger en Werner creëren. Dat is dan ook mijn conclusie als ik op de Parkkade uitstap: de splash was leuk, maar het is de warmte en gastvrijheid van deze twee mannen die deze rit onvergetelijk maakt.

Eindoordeel:   BetonmolenBetonmolenBetonmolenBetonmolen

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
388278_2715739898063_705232504_n

Max van Dongen

chef fotografie

Max van Dongen (1991) studeerde documentaire fotografie aan AKV/ St. Joost in Breda (2014). En werkt sindsdien als zelfstandig fotograaf en chef fotografie bij Vers Beton. Vanzelf met kritische en onderzoekende blik.

Profiel-pagina
Nog geen reacties