voor de harddenkende Rotterdammer

Grenzeloze Rotterdammers vertelt over de Rotterdamse migratiegeschiedenis. Wie kwamen hier aan en hoe maakten zij van Rotterdam hun thuis? Fotograaf Peter de Krom en journalist Dore van Duivenbode tonen hoe immigranten, repatrianten en vluchtelingen zich in de stad hebben geworteld. Deel 7: Wir sind alle Brüder

Wycieczki.nl (uitstapje.nl) weet wat de Pool wil. ‘Een hostess die Pools spreekt en over de bezienswaardigheden vertelt.’ Soms is er koffie en thee. ‘Niet iedereen heeft daar behoefte aan. Ieder mens is anders.’ Achttien jaar geleden begon de reisorganisatie met het verkopen van busreizen naar Polen. Sinds het land tot de Europese Unie behoort en de werkvergunning is afgeschaft, nam de emigratie van Polen naar Nederland toe en zijn er meer Pools-Nederlanders in Nederland dan toen Wycieczki begon. ‘Zij willen hun omgeving leren kennen.’ Wycieczki wijzigde zijn koers. Nog steeds wordt er iedere zomer naar Polen gereden, maar ook in het weekeinde naar Antwerpen, Brussel, Eurodisney, tijdens Pinksteren naar Londen of met Pasen naar Parijs. Voor honderdzestig euro zat de Rotterdamse Kasia drie dagen in de Franse hoofdstad. In de bus raakte ze aan de praat met drie andere Pools-Nederlandse vrouwen. Eén kwam uit Breda, de ander uit Utrecht, een derde uit Den Haag. Ze namen Kasia onder hun hoede en maakten een WhatsApp-groep aan. Eens in de zoveel tijd spreken de vrouwen af.
‘Iedereen die via Wycieczki boekt, slaapt in hetzelfde hotel. Bij het ontbijt delen we een tafeltje. Dan is het ‘hey, wat leuk, waar kom jij vandaan?’ Veel Polen zijn alleen in Nederland. Voor hen is het gezellig.’

Volgens de reisorganisatie zijn Polen bang om opgelicht te worden en hebben ze lage verwachtingen. ‘Bij ons krijgen ze meer voor minder. Dat klinkt heel gek, maar is echt waar.’ Een goed hotel bijvoorbeeld. Toch is Wycieczki’s businessmodel tanende. ‘Poolse-Nederlanders gaan weliswaar vaker tijdens het weekeinde weg, maar worden ook rijker.’ De groepsvakantie heeft afgedaan. ‘Iedereen heeft een auto.’
Zo gaat ook Kasia tegenwoordig met de auto op pad. Sinds zij kinderen heeft, is geen plek in Nederland ongezien gebleven. Toverland, de Efteling, Diergaarde Blijdorp en de vaste camping in Brabant. Ze zag heel Nederland, maar voelde zich schuldig. ‘Polen kende ik niet. In mijn kinderjaren was er geen geld en geen tijd. Op zaterdagmiddag maakten wij het huis schoon en ’s zondags gingen we naar de kerk.’ Kasia voegde de daad bij het woord en maakte met haar gezin een reis door haar geboorteland. Van noord naar zuid, van de kust naar de bergen. ‘En nog steeds heb ik niet alles gezien.’

Twintiger Paweł is pas een jaar in Nederland. Ook hij is tot de conclusie gekomen dat hij Nederland beter kent dan Polen. ‘Ik heb hier meer tijd. Doordeweeks werk ik via een uitzendbureau in het magazijn van C&A. In de weekeinden wil ik naar buiten. Mijn zus woont hier langer. Ze miste familie om zich heen en heeft mij hiernaartoe gehaald. We zien elkaar iedere twee weken. De laatste keer gingen we wandelen in de Hoge Veluwe. We moesten twintig euro betalen. In Polen is wandelen gratis.’
Het geld dat hij verdient, zet Paweł opzij om te sparen. Een auto heeft de twintiger niet. Om te kunnen reizen, nam hij vanuit Polen zijn oude Gazelle mee. ‘Ik fiets door de duinen en geniet van de schone lucht. In mijn geboortestreek Silezië worden huizen ’s winters met kolen gestookt. Ik moest continu hoesten.’ Een tweede kostenbesparing vond de magazijnmedewerker achter de deur van zijn koelkast in het appartement van zijn uitzendbureau. Onder het stof lag daar een lege cadeauverpakking. Paweł pakte een viltstift, schreef zijn bestemming op en toog naar buiten. Het was zaterdagmiddag. Met één voet in de berm en de ander op de weg hield hij het karton in de lucht. Het was de eerste lift in zijn leven. Hij viel alleszins mee. ‘Nu lift ik vaker. Het langste dat ik heb moeten wachten was vijf minuten. Mensen denken dat ik een Nederlander ben. Wanneer ik begin te praten, kijken ze raar en doen zij hun best dat niet te laten merken. Misschien lift ik een volgende keer naar België. Ik ben een echte Europeaan en kan gaan waar ik wil zonder te stoppen bij grenzen.’

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Dore van Duivenbode

Dore van Duivenbode

Dore van Duivenbode (1985) is freelance journalist voor print media, online en voor televisie.
Zij maakt portretten, reportages en documentaires voor onder meer NRC, Vrij Nederland, VPRO, IFFR en RTV Rijnmond.

Profiel-pagina
_MG_4702_Willem de Kam

Peter de Krom

Peter de Krom (35) is fotograaf en meervoudig Zilveren Camerawinnaar, publiceert regelmatig in NRC, NRC.next en Vrij Nederland. Voor Grenzeloze Rotterdammers gaat hij in eigen stijl met de thema’s en locaties van de afleveringen op pad en maakt een serie foto’s voor publicatie en expositie.

Profiel-pagina
Nog geen reacties