Human interest5 augustus 2016

Ziel op Zuid: Een tweede kans

Column

Drie jaar geleden strompelde een man de spreekkamer van huisarts Nabil Bantal binnen. Zijn hart was op, terwijl hij nog zoveel te leven had. Toen kwam dat hart van een jonge vrouw.

Beeld: Willemijn Schellekens

Een man van 60 jaren oud strompelt langzaam mijn spreekkamer binnen. Ooit was hij een meubelmaker. Het was zijn passie, het was zijn leven. Hij genoot volop van het leven, soms ging het leven iets te snel. De sigaretten gingen ook te snel en het sporten was bijzaak. Nu raakt hij geen sigaret meer aan. Hij begrijpt ook niet waarom ze überhaupt verkocht worden.

“Het is puur vergif, het eet je langzaam op”, had hij me wel eens ingefluisterd als hij weer iemand voor de praktijk zag roken.

Drie jaar geleden strompelde hij ook. Toen hij binnenkwam, met een druk op zijn borst, die hij niet kon plaatsen.

“Alsof alle olifanten in Blijdorp op mijn borstbeen staan, doc”, had hij toen gezegd. Zijn huid was klam, op zijn hoofd stonden de zweetdruppels in rijen opgesteld. Zijn adem maakte korte teugen en in één oogopslag was te zien dat het niet goed met hem ging.

In de weken die volgden werd langzaam duidelijk dat zijn hart op was. De cardioloog in het ziekenhuis had gezegd dat hij al eerder kleine hartaanvallen had gehad, maar dat zijn al langer falende hart deze laatste hartaanval  niet meer te boven zou komen.

Maanden van onzekerheid volgden. De ene opname na de andere opname.  Soms lag hij op het randje van de dood. Zijn cardioloog had al drie keer gezegd dat hij verbaasd was dat hij nog leefde. Zijn laatste redding was een nieuw hart. Een hart dat hem in leven zou houden. Er was niets mis met de rest van zijn organen. Ja, hij was wat ouder geworden en soms had hij wat pijn in zijn rug. Alles deed het goed, behalve dat ene hart.

Dat hart, waarvan hij niet wist hoeveel slagen er nog in zaten. Dat hart dat hem in de steek had gelaten. Hij was nog niet klaar met leven. Er zat nog zoveel meer in. Zijn kinderen, en zijn eerste kleinkind was op komst. Regelmatig voelde hij zich leeg, voelde hij zich schuldig naar zijn vrouw. Hij had nog de zwaarverdiende arbeid om willen zetten plezier. Hij had nog op willen passen op die kleine en hij had nog zoveel meer willen doen.

En toen kwam dat hart. Van een jonge vrouw, die haar leven niet verder kon leven. Zij wilde dat haar hart door zou slaan, omdat er nog genoeg slagen in zaten. In haar laatste daad schonk zij het leven weer terug aan hem.

Als hij langzaam verder strompelt en op de stoel gaat zitten, vraagt hij zijn vaste vraag.

“Doc, hoeveel slagen zitten er nog in?”

Mijn antwoord is steevast:  “genoeg.”

Nabil Bantal is huisarts en schrijver. Via zijn patiënten en zijn praktijk op Zuid kijkt hij naar de stad. Regelmatig publiceert hij zijn verhalen op Vers Beton.

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:Hart, huisarts en huisarts op zuid

Sectie: Human interest

kaart: Boelstraat, Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *