Politiek27 september 2016

Turkse Rotterdammers over de nasleep van de mislukte coup

2 persoonlijke columns

Twee maanden ná de mislukte staatsgreep in Turkije, beïnvloedt de nasleep van deze gebeurtenis nog steeds het dagelijks leven van veel Nederlanders. Vers Beton vroeg twee Turkse Rotterdammers om hun ervaringen te beschrijven. Feyza Albayrak voelt zich langs twee kanten in de hoek gedrukt. Een andere auteur wil enkel anoniem reageren.

‘Mijn baan in Nederland verloren door de coup in Turkije’

De auteur van dit artikel wenst anoniem te blijven. Zijn naam is bekend op de redactie. 

Het was rond 21.50 uur toen ik op de radio hoorde dat er een coup bezig was in Turkije. Ademloos volgde ik de berichtgeving uit Turkije, in de hoop grip te krijgen op wat er gebeurde. Ik hield mijn hart vast voor de gedachte dat er doden konden vallen. Rond twee uur in de nacht kwam het aangrijpende bericht dat vijftig politieagenten van de speciale eenheid waren gesneuveld. Uiteindelijk ging ik niet naar bed totdat ik hoorde dat de couppoging was neergeslagen.

Als Gülen-sympathisant voelde ik aan dat een nieuwe werkelijkheid op mij stond te wachten. Vlak nadat de coup was gestart, spraken de Turkse president en premier duidelijke taal: FETÖ (Fethullahistische terreur organisatie) zat achter de coup. Dit etiket wordt sinds 2016 door de Turkse regering op Fethullah Gülen en diens beweging geplakt. In eerste instantie was er veel weerstand tegen die benaming, omdat Gülen en de beweging gekenmerkt werd als voor vrede en tegen geweld. Desondanks besefte ik dat mensen zoals ik, die werken voor een Gülen-gelieerde organisatie, direct op deze couppoging aangesproken zouden worden. Ik had helaas gelijk.

Vlak na de couppoging werden tienduizenden mensen in Turkije opgepakt en bereikte de haatcampagne tegen Gülen en zijn sympathisanten een ongekende hoogte. Ook mijn oom, die journalist is, werd opgepakt. Zijn krant en tv-station werden gesloten en zijn banktegoeden werden bevroren. Aanleiding? In zijn berichtgeving had hij het niet over FETÖ als brein achter de coup.

"Ik had nooit kunnen bedenken dat de nasleep van de couppoging in Turkije zo dichtbij zou kunnen komen"

Monddood
De eerste weken kreeg ik bijna dagelijks telefoontjes van familieleden. Zij vonden dat ik op sociale media niets meer moest schrijven over de Gülenbeweging. Daarmee zou ik mijn oom in Turkije in gevaar brengen. Want wij dragen nou eenmaal dezelfde achternaam, was hun gedachtegang. Ik gaf toe aan hun wens, maar voelde mij tegelijkertijd monddood gemaakt door mijn eigen familie. Om toch een tussenweg te vinden schrijf ik dit stuk anoniem.

Helaas was dat niet het zwaarste wat ik te verduren zou krijgen. De grootste klap viel toen ik afscheid moest nemen van mijn baan. Dat kwam door de zwarte lijsten die rondgingen van Turkse-Nederlandse ondernemers die banden zouden hebben met de Gülenbeweging. Men werd opgeroepen om deze zakenlieden te boycotten. Daardoor liep de sponsoring bij mijn organisatie drastisch terug, waardoor ik na tien jaar mijn baan moest opgeven. Ik had nooit kunnen bedenken dat de nasleep van de couppoging in Turkije zo dichtbij zou kunnen komen.

Gelukkig heb ik vlak na de couppoging veel hartverwarmende reacties gekregen van mijn niet-Turkse werkcontacten. Nu, twee maanden later, krijg ik nog steeds steunmails en telefoontjes van mijn vrienden. Met mijn Turkse contacten probeer ik integendeel zo min mogelijk hierover te praten. Want de sfeer is eenmaal gespannen en een gezond, kritisch debat is ver te zoeken in mijn sociale omgeving. Niettemin blijf ik wekelijks preken van mijn familieleden ontvangen dat ik afstand moet nemen van FETÖ. Zij zien mij niet als een terrorist, wél als een dwaas die de waarheid niet ziet.

Ver-van-mijn-bed-show
In de Nederlandse politiek proefde ik kort na de couppoging dat de nasleep ervan in Nederland, inclusief alle vernielingen en doodsbedreigingen, een ver-van-mijn-bed-show was voor het kabinet. Tegelijkertijd grepen de rechts-populisten in de media weer hun kans om te zeggen dat de integratie onder de Turkse Nederlanders is mislukt. Ondertussen trokken veel Turkse-Nederlanders de kritiek op Erdogan na de coup gelijk met Turkenhaat en islamofobie. Het westen zou niet gebaat zijn bij een sterk Turkije en daarom zou de Nederlandse media en politiek hun pijlen richten op Turkije. Deze standpunten maken een gezond debat in ons land over Turkse spanningen onmogelijk. Juist terwijl wij dat nu meer dan ooit nodig hebben.

De Nederlandse media schildert Gülen en Erdogan af als bondgenoten die een knallende ruzie hebben gekregen om de macht in Turkije. Niets is minder waar. De media praat elkaar na wat dit punt betreft, maar niemand die met onderbouwing komt. Iets meer nuance en verdieping in dit probleem zou niet verkeerd zijn. Ik ken de Gülenbeweging ruim twintig jaar en heb in die tijd duizenden Gülen-sympathisanten ontmoet en honderden activiteiten bijgewoond. Tijdens al die contactmomenten heb ik niemand geweld horen verheerlijken, noch iets waargenomen die tegen democratische waarden indruist. Integendeel.

‘Ik ben allochtoon, vrouw en Turk: straks kom helemaal niet meer aan een baan!’

Door Feyza Albayrak. Albayrak is voorzitter van Vereniging DSB.

“Wat vind je er nu van?” Ik ben vast niet de enige die deze vraag heeft gehad op werk, de eerste paar dagen na de mislukte coup. Of ik vóór of tegen ben, was dan de volgende vraag.

Het staat buiten kijf dat ik tegen een coup ben, omdat dit uitermate slechte gevolgen heeft voor alle inwoners van het land. Veel mensen hoopten dat het een eind zou maken aan het bewind van president Erdogan. Maar dit is niet de manier. Er zijn nog steeds horrorverhalen over wat er met mensen is gebeurd ná de coup van de jaren tachtig.

"Ben je vóór of ben je tegen?"

In Turkije zijn tijdens de coup veel mensen omgekomen of gewond geraakt, de bevolking is erg geschrokken. Turkse Nederlanders werden tot rust werden gemaand en schoten in de verdediging. Ik kan mij voorstellen dat veel Turkse Rotterdammers wilden reageren op de gebeurtenissen. En ik begrijp ook het gevoel dat geen enkele politicus hier op de juiste wijze heeft gereageerd. Iedereen heeft het recht om te demonstreren. Bedreigingen, haat zaaien en het toebrengen van schade aan een ander, valt natuurlijk nooit goed te praten.

Onbegrip en dubbele signalen
Sinds anderhalf jaar ben ik voorzitter van Vereniging DSB een vrijwilligersorganisatie in hartje Afrikaanderwijk, met wekelijks meer dan 200 cursisten en activiteiten waarbij persoonlijke ontwikkeling centraal staat. Ná de coup heeft de vereniging een schriftelijk standpunt verkondigd. Wij zijn van mening dat er binnen de Turkse gemeenschap ook een ander geluid is. Namelijk dat van mensen die Rotterdam wél als hun thuis beschouwen. De inzet van seculieren binnen de Turkse gemeenschap wordt onvoldoende gezien en gewaardeerd door de overheid!

De relatie tussen de gemeente en Turkse Rotterdammers is dubbelzinnig. De Afrikaanderwijk bestaat voor zesendertig procent uit Turkse Rotterdammers. Als vereniging krijgen wij constant het verwijt dat we te Turks zijn, omdat we aangeven dat wij wél weten hoe we met deze gemeenschap moeten spreken.

De huidige coalitie is tegen het apart aanspreken van groepen, maar schroomt niet om Turkse moskeeën te ronselen om het Nationaal Programma Rotterdam Zuid te ondersteunen door middel van een convenant. En zo heb ik nog wel een aantal voorbeelden. Je mag dus niet Turks zijn als organisatie, maar er kan wel een beroep op je gedaan worden als er een ‘Turks’ probleem is? Hoe dan!?

Deze dubbele signalen en het onbegrip in de Nederlandse samenleving werken nationalisme, en vooral verharding binnen de (islamitische) groeperingen in de Turkse gemeenschap in de hand.

Het ‘Turkenprobleem’?
Het is zorgelijk dat je in de Turkse gemeenschap moet kiezen voor het ene of het andere kamp, ook in Nederland. Je mag niet zeggen dat je niet wilt kiezen en er is geen plek voor nuance. Je mag niet van je vaderland houden en tegelijkertijd geen mening hebben. Want de één verdedigt land, vlag en eer, en de ander is slachtoffer.

We moeten erkennen dat de groep Turkse Rotterdammers erg divers is. De ruziemakende kampen zijn geen vertegenwoordiging van de Turkse Rotterdammers. Ik kan het mij goed voorstellen dat Turkse jongeren zich niet begrepen voelen. Onlangs zei een kennis: “Als Nederland niet voor ons opkomt, dan komt Erdogan voor ons op. We horen er toch niet bij”.

"Etnisch profilering, achterstandswijken en glazen plafonds, zorgen voor veel frustraties. Ook bij hoogopgeleide Turkse Rotterdammers"

Inmiddels maak ik mij dus zorgen over de situatie voor Turkse-Nederlanders, en hoe er naar ons wordt gekeken. Wie herinnert zich het Marokkanenprobleem nog? We hebben nu een ‘Turkenprobleem’. Van ondernemers naar tuig! Ja, er zitten herrieschoppers bij, maar dat is geen etnisch kenmerk. Moet ik mij hierover nu ook constant uitspreken of mijzelf verdedigen? Not in my name?

Ik ben geen aanhanger van Erdogan of Gülen, maar waarom moet ik steeds uitleggen dat ik een Turkse achtergrond heb? Gaat mij dit straks ook tegenwerken op de arbeidsmarkt? Ik ben allochtoon, vrouw en Turk: straks kom ik helemaal niet meer aan een baan!

De politiek en gemeente hebben de collectieve identiteit van Turken gesteund en now it’s back to bite them in the ass. Collectieve identiteit kan mooi zijn, maar de individuele identiteit moet niet achterblijven. In Nederland moeten we leren dat de ander geen aanslag is op de eigen identiteit.

Debat

Dinsdag 27 september om 20:00 u vindt er in debatcentrum Arminius een debat plaats over de spanningen onder Turkse Rotterdammers.

Klik hier voor meer informatie

Reageer of deel op Social Media

Tags:Turkije, Turkse coup, Turkse gemeenschap, Turkse-Nederlanders en Turkse-Rotterdammers

Sectie: Politiek

Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *