voor de harddenkende Rotterdammer

Vers Beton schrijft iedere maand een column voor de Uitagenda Rotterdam. In de oktobereditie verzet Tara zich tegen de guilty pleasure. Waarom zou je niet oprecht fan mogen zijn van Jan Smit?

meliefb_1280
Beeld door: beeld: ikRotterdam

Dertig jaar geleden werd ik geboren in het Eudokiaziekenhuis, op een steenworp afstand van mijn ouderlijk huis. Regelmatig vraag ik me af of ik misschien de reïncarnatie ben van een Rotterdams opaatje dat ergens anders in het ziekenhuis het leven liet. In ieder geval heb ik een aangeboren passie voor Feyenoord, jenever en Nederlandstalige muziek.
De eerste concerten die ik als dertienjarige bezocht, waren van Doe Maar en Boudewijn de Groot. Prima, zullen de meeste lezers nog denken. Maar met de komst van radiozender 100% NL bleek mijn passie voor het levenslied behoorlijk grenzeloos. Ik ontdekte gretig de Palingsound, Gerard Joling, Gordon, Wolter Kroes en – uiteraard – André Hazes. Zijn de wenkbrauwen al gefronst? Het schijnt namelijk nog steeds doodnormaal te zijn om sommige muziek als ‘goed’ en andere als ‘slecht’ te bestempelen. De term guilty pleasure zegt het al: slechte muziek is prima, zolang je je er maar wel voor schaamt. Oprecht fan zijn van Jan Smit, dat is in mijn beperkte kring van hoogopgeleide snobs een eenzame bezigheid.

In Café Aan Zet in Delfshaven vond ik eindelijk medestanders. Hier worden nummers als ‘Daar Sta Je Dan’ van René Froger door de hele kroeg meegezongen en debuteerde ik ooit op de karaoke-avond met Henk Wijngaard (‘Met de Vlam in de Pijp’). Alsof ik na jaren thuiskwam.
Onlangs vroeg een meisje op het toilet van Aan Zet of ik ook bij de ‘hipster incrowd’ hoorde. In normaal Nederlands: hoorde ik bij de stamgasten, of bij haar, het clubje ironische bezoekers? Ik antwoordde: “Ik kom hier elke vrijdag”, en vluchtte de wc uit.
Oktober is een mooie maand in Rotterdam voor Nederlandse muziek. Hennie Vrienten en Boudewijn de Groot staan met Golden Earring’s George Kooymans in het Luxor. Er is Hollandse Kost met Eefje Visser en Lucky Fonz III, en in Walhalla staat Stephanie Struijk (Stevie Ann). Van al deze concerten verheug ik me het meeste op Jan Smit in Ahoy. Daar heb ik al een jaar lang kaartjes voor en daar weiger is me pertinent voor te schamen. Snobisme is echt zó 2015!

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
Lees 2 reacties