Vers Beton11 november 2016

Trump in Rotterdam

Column

De Amerikaanse verkiezingen. Daar gaat dit over. Dat was niet de bedoeling, toen ik afgelopen week interessante onderwerpen op een rij zette. Maar waar het hart vol van is, loopt de laptop van over. Dus wordt het Trump in Rotterdam.

Peter van Heemst Beeld: Jeroen van de Ruit

Ik bevind me in goed gezelschap. Leefbaar Rotterdam liftte al uitgelaten mee op het spectaculaire succes van de Republikeinse presidentskandidaat. “Mensen laten zich niet meer besodemieteren, de arrogantie van de zittende macht is genadeloos afgestraft”, legde oud- PVV-senator Ronald Sörensen op het vijftiende verjaardagsfeestje van Leefbaar Rotterdam geduldig uit aan het AD Rotterdams Dagblad. Want wie wint, heeft opeens vrienden, rijen, slierten hele goede vrienden. Wereldwijd. Herman Brood zong er al over. Dus ook ik kaap Trump.

Goed. Wat viel mij op? Waarom moest ik ook een paar keer aan Rotterdam denken op de avond van de verkiezingsuitslagen in de VS? Het eerste dat me te binnen schoot, was een hypothetische verkiezing voor een nieuwe burgemeester voor Rotterdam, na het vertrek van Aboutaleb naar de Raad van State. Een verkiezing waaraan alle kiesgerechtigde Rotterdammers mogen meedoen. Hoe mooi zou dat zijn. Een strijd tussen Geert Wilders en Wouter Bos. Een strijd tussen twee inhoudelijke programma’s. Wilders wil alle moskeeën sluiten, een aparte wijk voor moslims aanwijzen, een lokale kopvoddentaks gaan heffen, een verbod invoeren op het spreken van een andere taal dan Nederlands thuis én op straat. Als klap op de vuurpijl komt er een Rotterdams paspoort, zodat de gemeente scherp kan controleren wie de stad in- en uitgaan.

“Een juichende menigte maakt onder aanvoering van Sörensen en Eerdmans een overwinningsmars over de Coolsingel”

Wouter Bos wil verder gaan waar Aboutaleb ophield. Vrijheid van meningsuiting koesteren dus. Gastvrij zijn voor echte vluchtelingen. Religieuze tolerantie bewaken en behouden. Onderscheid op basis van huidskleur en religie bestrijden. Zorgen dat niemand, inclusief de uitgeprocedeerde asielzoeker, op straat of onder een brug hoeft te slapen. De strijd tegen armoede wil hij opvoeren en oude, slechte huurwoningen worden opgeknapt in plaats van gesloopt.

Op de dag van de verkiezingen gebeurt het volkomen onverwachte: Geert Wilders haalt de meeste stemmen. Nipt. 326 meer dan Bos. Maar ook een fotofinish is goed voor goud. Een juichende menigte maakt onder aanvoering van Sörensen en Eerdmans een overwinningsmars over de Coolsingel. In de weken en maanden die volgen, blijkt Rotterdam ineens te zijn opgescheept met burgemeester Bos. Die doet precies het tegenovergestelde van wat Wilders, winnaar van de verkiezingen, van plan was. Ra, ra, hoe kan dat? Wat ging er mis? Fraude? Geknoei? Of andere manipulaties? Nee. Ik was vergeten te vertellen dat Rotterdammers via 45 districten moesten stemmen en dus niet direct op de burgemeester. En wie in een district won, die kreeg alle kiesmannen uit dat district. Wie de meeste kiesmannen had, werd burgemeester. En ja, Wilders had weliswaar (net als Hillary Clinton) de meeste kiezers op de been gebracht. Maar helaas voor hem had Wouter Bos (net als Donald Trump) de meeste kiesmannen achter zich weten te krijgen.

“Of je nu een tweeverdiener bent uit Delfshaven of een bijstandsmoeder uit Kralingen, je stem telt even zwaar”

Wat een raar systeem is dat daar in de VS. Zo’n districtenstelsel met the winner takes it all geeft nooit de werkelijke voorkeur van de kiezers nauwkeurig weer. Hoe mooi is het dat in Rotterdam een evenredige vertegenwoordiging bestaat. De stad is als het ware één kiesdistrict. Of je nu een tweeverdiener bent uit Delfshaven of een bijstandsmoeder uit Kralingen, je stem telt even zwaar.

Nog iets anders viel me op. Zijn de VS afgelopen dinsdag ineens van een redelijk liberaal land veranderd in een bastion van rechts-populistische burgers? Wie kijkt naar de samenstelling van de Senaat en het Huis van Afgevaardigden (met royale meerderheden voor president Trump) zou dat wellicht kunnen denken. De werkelijkheid is dat er op de dag van de presidentsverkiezingen in heel veel staten ook heel veel referenda zijn gehouden, die vaak een behoorlijk progressief-liberale uitkomst laten zien. Kiezers stemden voor een striktere wapenwetgeving, een hoger minimumloon en legalisering van marihuanagebruik.

Rotterdammers hebben helaas zelden of nooit de kans zich via een lokaal referendum uit te spreken over kwesties die ze raken. In 1995 was er zo’n kwestie: Rotterdam zou opgaan in een stadsprovincie. 86 procent van de Rotterdammers wees dat plan van burgemeester Peper af. Wat een stadsprovincie was, wisten de meesten niet. De posters bevatten een foto van Peper en daaronder de tekst: “Deze man wil de stad opheffen”. Die boodschap begrepen ze donders goed. De Tweede Kamer maakten daarna korte metten met het wetsvoorstel om de stadsprovincie in te stellen.

Binnenkort, 21 jaar later, kunnen we voor de tweede keer naar de stembus voor een belangrijke Rotterdamse kwestie: de Woonvisie dit keer. Het plan van Leefbaar Rotterdam om 20.000 goedkope huurwoningen van de aardbodem te laten verdwijnen. Om ze af te pakken van Rotterdammers met een laag inkomen. (Zo zou ik het tenminste geduldig aan het Rotterdams Dagblad uitleggen.) Ga op woensdag 30 november stemmen, zeg ik nu alvast. “Want mensen laten zich niet besodemieteren.”

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:Donald Trump en woonreferendum

Sectie: Vers Beton

kaart: coolsingel 40
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • draag inhoudelijk bij aan de discussie (en ja, humor mag, graag zelfs!)
  • blijf on-topic
  • speel op de bal, niet op de man

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *