Kunst & Cultuur7 december 2016

Column: Kinderkoor

“Ik wil dóóóód!” gilde een vrouw in het publiek.  In de decembereditie van de Uitagenda blikt Ferrie terug op een even hilarisch als rampzalig optreden in een bejaardentehuis. 

Beeld: ikRotterdam

In de jaren tachtig was kerst nog leuk. Rotterdam was een troosteloze stad waar het wemelde van de junks en ander gespuis, waar massa’s dode vissen je treurig aanstaarden vanuit de Maas en de chemische industrielucht je longen verschroeide. In dit apocalyptische oord bood de decembermaand een welkome afwisseling van warmte en genegenheid.

Wij, de zangertjes van het Delfshavens Kinderkoor, hadden in deze periode een verantwoordelijke taak. Onze onbezoedelde keeltjes moesten een sprankje hoop bieden in de werkloze gribusbende. Bewust van onze heilige missie draafden wij door de Maasstad en regio. Onze stemmetjes galmden door zieltogende winkelcentra, door rokerige zaaltjes in aftandse buurthuizen en over naargeestige, met sneeuwblubberhondenpoepdrab bedekte pleintjes.

De dankbaarste optredens waren natuurlijk in de seniorencomplexen. Die noemden we toen nog gewoon bejaardenhuizen. Ze zaten bomvol, want palliatieve sedatie bestond nog niet. Hier zongen we extra mooi, want de bejaarden waren superzielig. Ze hadden zich het schompes gewerkt om de stad na de oorlog op te bouwen, en nu moesten ze meemaken dat hun trotse wereldhaven afgleed tot haveloze poel van verderf.

Terwijl enkele jammerende bejaarden werden afgevoerd, vielen twee kleine kinderkoormeisjes flauw

Gelukkig leken de meeste oudjes weinig mee te krijgen van de erbarmelijke staat waarin de stad verkeerde. Helaas kregen ze ook weinig mee van onze zoete kerstliedjes. Vanuit de muffe recreatieruimte keken ze ons glazig aan. Dit was onze eer te na, dus haalden we bovenaards uit bij Gloria in excelsis Deo. Een verkeerde tactiek, zo bleek. “Ik wil dóóóód!” gilde een vrouw in het publiek. “Moeder! Kom me toch halen!” vulde een andere toeschouwer aan. Onze dirigent siste “doorzingen jongens!” en wiste het zweet van zijn voorhoofd. Terwijl enkele jammerende bejaarden werden afgevoerd, vielen twee kleine kinderkoormeisjes flauw.

Het was ook veel te warm in de zaal, zei de recreatiecoördinator na afloop. Gelukkig smaakte de chocomelk oké. Ik keek uit het raam over de stad en besefte: ooit komt het goed met Rotterdam.

Vers Beton schrijft iedere maand een column voor de Uitagenda Rotterdam.

Reageer of deel op Social Media

Tags:column, Delfshavens Kinderkoor, kerst en uitagenda

Sectie: Kunst & Cultuur

Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *