voor de harddenkende Rotterdammer

Nu we de deur in het boosaardige gezicht van 2016 kunnen smijten, richten we ons graag op een rooskleurige toekomst. 2017, we rekenen op je! Het jaar waarin (wellicht) Aboutaleb vertrekt naar Den Haag, Feyenoord het gaat doen, Rotterdam de haven is ontgroeid, groener wordt en meteen effe stopt met megalomaan bouwen.

MATZWART_2017_VERSBETON_WEB
Beeld door: beeld: Matzwart

Kap met bouwen

Een stedenbouwkundige balans, daar kijk ik naar uit in 2017. Rust in de toko. Even geen nieuwe kantoortorens of winkelwalhalla’s. De stad deint nog na op de schokgolven die de Markthal veroorzaakte. Ze heeft tijd nodig om zich voor te bereiden op (en vragen te stellen bij) monstrueuze projecten als het Collectiegebouw of Forum Rotterdam. De stad begint een uitvergrote versie van het Weena te lijken: de boulevard die leeggelaten werd in de jaren vijftig om door toekomstige generaties bebouwd te worden, maar uiteindelijk in korte tijd werd volgeplempt met glanzende hoogbouw.
Een onophoudelijke stroom aan nieuwe gebouwen vergroot bovendien het risico dat er twee, drie, of misschien wel tien daarvan over een paar jaar uit de mode zijn. Zelfs Rem Koolhaas heeft daar last van. In zijn 1.344 pagina’s tellende S,M,L,XL ― een groot overzicht van OMA-projecten ― besteedt hij bijvoorbeeld maar één pagina aan het woongebouw Byzantium aan de Stadhouderskade in Amsterdam-West (en geef toe: dat is inderdaad een vrij ongemakkelijk postmodern gebouw). Dus laat Rotterdam alsjeblieft niet vol komen te staan met Byzantia.
Onlangs kreeg ik van drie vriendinnen uit Amsterdam – oké, waarvan één uit Schiedam – een getekende print van de stad. Ze hadden ‘m bij Groos gekocht. De poster is bijna 120 centimeter breed en laat in groot detail een horizontaal Rotterdam zien. Ik hoop van ganser harte dat ik niet binnen afzienbare tijd met een achterhaald kunstwerkje kom te zitten. Alleen daarom al smeek ik voor 2017: Rotterdam, tranquillo!
Lindy Kuit

Een groene stad zonder greenwashing

Een handvol zonnepanelen op daken, circulair gekweekte paddenstoelen, minder dieselmotoren in auto’s, een dakakker op het Schieblock, één hele windmolen bij de Brienenoordbrug: je kan je mailbox niet openen of Pex Langenberg heeft wel een nieuw jubelbericht over de ‘groene revolutie’ in onze stad. Rotterdam is episch goed in greenwashing van zijn imago.
Gelukkig gebeurt er in 2017 écht iets. Een consortium van de gemeente, het Havenbedrijf, de Europese Unie en – jawel – Shell besluit eindelijk serieus geld bij elkaar te leggen voor een 1 miljard euro kostende fabriek voor bioraffinage, midden in het chemiecluster van de Botlek. Hop, spade de grond in en gaan.
En da’s episch kicke. Zo’n fabriek gebruikt namelijk suikerbieten, veevoeders en groen restafval om biobased chemicaliën te maken. Die zijn identiek aan hun fossiele equivalent, maar zonder dat er olie bij komt kijken. En omdat de chemische industrie in Rotterdam uitstekend intern verknoopt is, kan opeens een hele sector de overstap maken.
Dat is niet alleen goed voor Rotterdam, maar ook cruciaal om de rest van het land, het continent en de wereld te laten zien dat de overstap van fossiel naar groen écht kan, mits overheden en bedrijfsleven durven samen te werken en financiële risico’s durven te nemen. Doen we eindelijk de kleuren van onze stadsvlag eer aan.
Inge Janse

Feyenoord wordt kampioen

26 april 1999. Het is een drukte van jewelste op de kraamkamers van de Rotterdamse ziekenhuizen. Een nieuwe lichting stadgenoten ziet die dag het eerste levenslicht. In de jaren die volgen, worden zij stap voor stap ingewijd in het Rotterdammerschap. Leren spreken met de rollende R, een tochtje met de Spido, een beklimming van de Euromast, een dagje Blijdorp. Oftewel: de essentiële handelingen die elke rechtgeaarde Rotterdammer een keer gedaan moet hebben.
We zijn ondertussen bijna 17 jaar verder. De baby’s van toen zijn de jongvolwassenen van nu. Ze maken zich op voor hun eerste rijlessen en mogen bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen hun stem uitbrengen. Het zijn Rotterdammers in hart en nieren geworden.
Maar toch ontbreekt er iets. Het laatste stukje DNA dat hun Rotterdamse identiteit compleet maakt. De missing link, zogezegd. Want de kinderen van 26 april 1999 en zij die na hen kwamen, zagen Feyenoord nog nooit kampioen worden. Dit is een schandvlek op de ziel van onze stad. Gotspe is het juiste woord. Gelukkig gaat daar dit jaar verandering in komen.
Come on Feyenoord. Make it happen.
Jelle Simons

Het jaar dat Rotterdam loskwam van de haven

Het Rotterdams patriottisme begint en eindigt met de haven. Onze wereldhaven. Op Zuidplein is er een pilaar van de metroviaduct bedekt met de krantenkop van weleer: “Rotterdam de grootste van de wereld”.
Dit is al een tijdje niet meer zo. Aziatische havens zijn veel groter, andere Europese havens, vooral die in Oost-Europa, groeien harder en de petrochemische industrie kent sombere vooruitzichten. Gelukkig ziet het Havenbedrijf dit in en investeert het daarom in groene start-ups. Maar het gaat niet kunnen voorkomen dat de haven economisch van kleiner belang wordt. En daar kunnen we heel goed mee leven.
Rotterdam beleeft de afgelopen jaren een economische en culturele opleving. Ik durf te stellen: wij zijn als stad inmiddels de haven ontgroeid. Waar we ooit een haven waren met een stad, zijn we op dit moment de stad met een haven. In 2017 wordt deze omslag een feit.
Awais Hassan

ABOU, BEDANKT

Kijk eens aan. Rotterdam moet in 2017 onverwacht op zoek naar een nieuwe burgemeester. Zijn halsoverkop-vertrek wordt voor mij hét moment van het komende jaar.
De Maasstad rouwt. Maar diep in het hart zijn bijna alle Rotterdammers apetrots. Nederland juicht. Aan een kabinetsformatie die zeven maanden duurde, komt op 22 oktober abrupt een eind. Een soort progressief zakenkabinet is de verrassende ontknoping. Een reeks informateurs heeft de tanden stuk gebeten op de politieke impasse die na de verkiezingen ontstond. Maar de vondst van het zoveelste duo, Femke Halsema en Ruud Lubbers, bleek wonder boven wonder de lang verwachte doorbraak op te leveren.
Groen Links, de grote winnaar van de verkiezingen, gaat samen met de PvdA, ChristenUnie en D66 aan de bak. Het CDA en de SP hebben na een weekend non-stop onderhandelen toegezegd het kabinet, in de woorden van Haersma Buma, “welwillend tegemoet te treden.” En guess what? Alle voormannen van de vier coalitiepartijen hebben zich verplicht vanuit de Tweede Kamer actief steun te leveren aan dit unieke experiment.
Voor het premierschap komt maar één man in aanmerking. Tandenknarsend legt Asscher zich neer bij de spijkerharde eis van Pechtold en Klaver: aan het roer van dit uitzonderlijke kabinet komt premier Aboutaleb te staan. Hij is de enige politicus die van links tot rechts, van Den Helder tot Maastricht, kan rekenen op brede steun.
22 oktober 2017. Het vertrek van Aboutaleb gaat zo razendsnel dat voor een uitgebreid afscheid geen tijd is. Daarom doe ik het nu alvast: Abou, bedankt.
Peter van Heemst

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Inge

Inge Janse

Inge Janse (1981) is geboren en getogen in Nieuw-Lekkerland, studeerde Nederlands & taalwetenschap en woont in Delfshaven. Hij werkt als freelance journalist, redacteur en presentator.

Profiel-pagina
Awais

Awais Hassan

Awais Hassan (1984) is geboren, getogen en gewoon gebleven op Zuid. Leest graag de open gezichten van de stad. Hij is econoom en werkt als consultant bij een groot Nederlands bedrijf.

Profiel-pagina
LMK

Lindy Kuit

schrijver/eindredacteur

Lindy Kuit (1992) studeerde kunst- en architectuurgeschiedenis. In Amsterdam, dat wel. Schrijft niet alleen voor Vers Beton, maar ook voor Metropolis M, ArchiNed en voor verschillende culturele instellingen in en om Rotterdam.

Profiel-pagina
peter-van-heemst

Peter van Heemst

Peter van Heemst was Staten-, Tweede Kamer-, gemeenteraadslid en in 2006 lijsttrekker van de PvdA in Rotterdam. Tegenwoordig is hij onder meer politiek analist van Vers Beton.

Profiel-pagina
Jelle Simons

Jelle Simons

Jelle Simons (1979) groeide op in de moeder aller slaapsteden: Capelle aan den IJssel. Deze traumatische ervaring probeert hij nu al 11 jaar te verwerken op de Nieuwe Binnenweg. Studeerde militaire geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Denkt graag na over voetbal en oorlog.

Profiel-pagina
MATZWART_LOGO

Matzwart

Matzwart studeerde in 2012 af aan de Willem de Kooning Academie en werkt nu als allround ontwerper met een voorliefde voor illustratie. Hij werkt overal waar hij aan WiFi kan komen.

Profiel-pagina
Lees 2 reacties