Vers Beton30 december 2016

Hier kijken wij naar uit in 2017

Nu we de deur in het boosaardige gezicht van 2016 kunnen smijten, richten we ons graag op een rooskleurige toekomst. 2017, we rekenen op je! Het jaar waarin (wellicht) Aboutaleb vertrekt naar Den Haag, Feyenoord het gaat doen, Rotterdam de haven is ontgroeid, groener wordt en meteen effe stopt met megalomaan bouwen.

Beeld: Mat Zwart

Kap met bouwen

Een stedenbouwkundige balans, daar kijk ik naar uit in 2017. Rust in de toko. Even geen nieuwe kantoortorens of winkelwalhalla’s. De stad deint nog na op de schokgolven die de Markthal veroorzaakte. Ze heeft tijd nodig om zich voor te bereiden op (en vragen te stellen bij) monstrueuze projecten als het Collectiegebouw of Forum Rotterdam. De stad begint een uitvergrote versie van het Weena te lijken: de boulevard die leeggelaten werd in de jaren vijftig om door toekomstige generaties bebouwd te worden, maar uiteindelijk in korte tijd werd volgeplempt met glanzende hoogbouw.

Een onophoudelijke stroom aan nieuwe gebouwen vergroot bovendien het risico dat er twee, drie, of misschien wel tien daarvan over een paar jaar uit de mode zijn. Zelfs Rem Koolhaas heeft daar last van. In zijn 1.344 pagina’s tellende S,M,L,XL ― een groot overzicht van OMA-projecten ― besteedt hij bijvoorbeeld maar één pagina aan het woongebouw Byzantium aan de Stadhouderskade in Amsterdam-West (en geef toe: dat is inderdaad een vrij ongemakkelijk postmodern gebouw). Dus laat Rotterdam alsjeblieft niet vol komen te staan met Byzantia.

Onlangs kreeg ik van drie vriendinnen uit Amsterdam – oké, waarvan één uit Schiedam – een getekende print van de stad. Ze hadden ‘m bij Groos gekocht. De poster is bijna 120 centimeter breed en laat in groot detail een horizontaal Rotterdam zien. Ik hoop van ganser harte dat ik niet binnen afzienbare tijd met een achterhaald kunstwerkje kom te zitten. Alleen daarom al smeek ik voor 2017: Rotterdam, tranquillo!

Lindy Kuit

Een groene stad zonder greenwashing

Een handvol zonnepanelen op daken, circulair gekweekte paddenstoelen, minder dieselmotoren in auto’s, een dakakker op het Schieblock, één hele windmolen bij de Brienenoordbrug: je kan je mailbox niet openen of Pex Langenberg heeft wel een nieuw jubelbericht over de ‘groene revolutie’ in onze stad. Rotterdam is episch goed in greenwashing van zijn imago.

Gelukkig gebeurt er in 2017 écht iets. Een consortium van de gemeente, het Havenbedrijf, de Europese Unie en – jawel – Shell besluit eindelijk serieus geld bij elkaar te leggen voor een 1 miljard euro kostende fabriek voor bioraffinage, midden in het chemiecluster van de Botlek. Hop, spade de grond in en gaan.

En da’s episch kicke. Zo’n fabriek gebruikt namelijk suikerbieten, veevoeders en groen restafval om biobased chemicaliën te maken. Die zijn identiek aan hun fossiele equivalent, maar zonder dat er olie bij komt kijken. En omdat de chemische industrie in Rotterdam uitstekend intern verknoopt is, kan opeens een hele sector de overstap maken.

Dat is niet alleen goed voor Rotterdam, maar ook cruciaal om de rest van het land, het continent en de wereld te laten zien dat de overstap van fossiel naar groen écht kan, mits overheden en bedrijfsleven durven samen te werken en financiële risico’s durven te nemen. Doen we eindelijk de kleuren van onze stadsvlag eer aan.

Inge Janse

Feyenoord wordt kampioen

26 april 1999. Het is een drukte van jewelste op de kraamkamers van de Rotterdamse ziekenhuizen. Een nieuwe lichting stadgenoten ziet die dag het eerste levenslicht. In de jaren die volgen, worden zij stap voor stap ingewijd in het Rotterdammerschap. Leren spreken met de rollende R, een tochtje met de Spido, een beklimming van de Euromast, een dagje Blijdorp. Oftewel: de essentiële handelingen die elke rechtgeaarde Rotterdammer een keer gedaan moet hebben.

We zijn ondertussen bijna 17 jaar verder. De baby’s van toen zijn de jongvolwassenen van nu. Ze maken zich op voor hun eerste rijlessen en mogen bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen hun stem uitbrengen. Het zijn Rotterdammers in hart en nieren geworden.

Maar toch ontbreekt er iets. Het laatste stukje DNA dat hun Rotterdamse identiteit compleet maakt. De missing link, zogezegd. Want de kinderen van 26 april 1999 en zij die na hen kwamen, zagen Feyenoord nog nooit kampioen worden. Dit is een schandvlek op de ziel van onze stad. Gotspe is het juiste woord. Gelukkig gaat daar dit jaar verandering in komen.

Come on Feyenoord. Make it happen.

Jelle Simons

Het jaar dat Rotterdam loskwam van de haven

Het Rotterdams patriottisme begint en eindigt met de haven. Onze wereldhaven. Op Zuidplein is er een pilaar van de metroviaduct bedekt met de krantenkop van weleer: “Rotterdam de grootste van de wereld”.

Dit is al een tijdje niet meer zo. Aziatische havens zijn veel groter, andere Europese havens, vooral die in Oost-Europa, groeien harder en de petrochemische industrie kent sombere vooruitzichten. Gelukkig ziet het Havenbedrijf dit in en investeert het daarom in groene start-ups. Maar het gaat niet kunnen voorkomen dat de haven economisch van kleiner belang wordt. En daar kunnen we heel goed mee leven.

Rotterdam beleeft de afgelopen jaren een economische en culturele opleving. Ik durf te stellen: wij zijn als stad inmiddels de haven ontgroeid. Waar we ooit een haven waren met een stad, zijn we op dit moment de stad met een haven. In 2017 wordt deze omslag een feit.

Awais Hassan

ABOU, BEDANKT

Kijk eens aan. Rotterdam moet in 2017 onverwacht op zoek naar een nieuwe burgemeester. Zijn halsoverkop-vertrek wordt voor mij hét moment van het komende jaar.

De Maasstad rouwt. Maar diep in het hart zijn bijna alle Rotterdammers apetrots. Nederland juicht. Aan een kabinetsformatie die zeven maanden duurde, komt op 22 oktober abrupt een eind. Een soort progressief zakenkabinet is de verrassende ontknoping. Een reeks informateurs heeft de tanden stuk gebeten op de politieke impasse die na de verkiezingen ontstond. Maar de vondst van het zoveelste duo, Femke Halsema en Ruud Lubbers, bleek wonder boven wonder de lang verwachte doorbraak op te leveren.

Groen Links, de grote winnaar van de verkiezingen, gaat samen met de PvdA, ChristenUnie en D66 aan de bak. Het CDA en de SP hebben na een weekend non-stop onderhandelen toegezegd het kabinet, in de woorden van Haersma Buma, “welwillend tegemoet te treden.” En guess what? Alle voormannen van de vier coalitiepartijen hebben zich verplicht vanuit de Tweede Kamer actief steun te leveren aan dit unieke experiment.

Voor het premierschap komt maar één man in aanmerking. Tandenknarsend legt Asscher zich neer bij de spijkerharde eis van Pechtold en Klaver: aan het roer van dit uitzonderlijke kabinet komt premier Aboutaleb te staan. Hij is de enige politicus die van links tot rechts, van Den Helder tot Maastricht, kan rekenen op brede steun.

22 oktober 2017. Het vertrek van Aboutaleb gaat zo razendsnel dat voor een uitgebreid afscheid geen tijd is. Daarom doe ik het nu alvast: Abou, bedankt.

Peter van Heemst

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:Ahmed Aboutaleb, architectuur, Greenwashing en havenbedrijf rotterdam

Sectie: Vers Beton

Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *