Politiek27 december 2016

Hoe Rotterdam het jaar uitluidt: Geen woorden en geen daden

In de onvermijdbare terugblikken ontbreekt ook de visie van politiek commentator Willem Sonneveld niet. Hoe de gemeente Rotterdam volgens hem allesbehalve ronkende slogans over de werkstad waar maakt. Nauwelijks opzienbarende plannen of prestaties en waar zijn de grote politieke talenten of schokkende onthullingen?

Beeld: Athena Gronti

Het einde van het jaar nadert. De lijstjes en de balans worden her en der opgemaakt. Ik ga geen dingen opsommen, maar zal proberen de dagelijkse gang van zaken, de ‘boel’ en het gekrakeel een beetje te overstijgen. IJsselmonde, Beverwaard, Aboutaleb, Waterfront en Joost Eerdmans, de gebiedscommissies. Het zal wel.

Goed om te weten is dat ik het glas halfleeg zie.

Brexit, de banken, Trump, Europa, het klimaat, Aleppo, Parijs en Berlijn. Ze drukken zwaar op ons gemoed. 2016 was het jaar van de geslagenen. Sommigen stapten op een boot op weg naar een beloofd land. Anderen pleegden aanslagen. Weer anderen zadelden de ‘elites’ in Washington, Brussel, Londen en Parijs op met stevige bestuurlijke migraine.

De boze witte man brengt rechtse populisten aan de macht. Laten we geen geruststellende woorden spreken. In Rotterdam deed populistisch rechts met Leefbaar in 2002 ook zijn intrede. Sinds 2014 zit ‘Trump’ zelfs weer in het college.

Laat u niks wijs maken. De problemen blijven even groot en ook van Leefbaarbeleid merk je als burger hoegenaamd niets. Heeft Schneider ‘integratie’ opgelost? En Struijvenberg werkloosheid soms? Eerdmans de ‘verloedering’ dan?

Leefbaar en de werkelijkheid

Leefbaar leert ons dat de werkelijkheid niet met zich laat sollen. Problemen zijn stug, stroperig en zeker niet met goedkope oneliners in een handomdraai op te lossen. Het blijft, levend in Leviathan, behelpen.

Stond de wereld in de brand, in politiek Rotterdam gebeurde weinig opzienbarends. ‘Politiek’ was in 2016 een populair gezelschapsspelletje dat op het stadhuis met verve werd gespeeld. Buiten de kaasstolp aan de Coolsingel leeft het niet, maar dan ook totaal niet. Drie symptomen ondersteunen deze diagnose:

  1. Rotterdammers hebben schijt. Houd de straat schoon, de lokale lasten laag en hang een paar camera’s op alsjeblieft. Verder interesseert de politiek ons niet. Ook als het over het slopen van 20.000 goedkope huizen gaat en er een volksraadpleging wordt georganiseerd. We bleven thuis. Het woonreferendum was een democratisch dieptepunt en illustreerde opnieuw het ravijn tussen burger en bestuur.
  1. Talent heeft schijt. Terecht ook, want de lamme neemt het in de gemeenteraad maar al te vaak op tegen de blinde. De feiten? Vijftien raadsleden zijn goed. Vijftien leden kunnen op een goede dag aardig meekomen. Vijftien volksvertegenwoordigers kunnen er geen hout van. De Rotterdamse raad is dus bepaald geen geweldige opstap naar een florissante politieke carrière. De uitstraling van het hoogste orgaan in deze stad is beperkt. Geen enkele talentvolle lokale politicus haalde dan ook de top van de landelijke kieslijst bij een grote gevestigde partij. Ja, politieke gelukszoeker Tanya Hoogwerf van Leefbaar Rotterdam staat hoog op de lijst voor VNL. Vooruit, we tellen Tunahan Kuzu van Denk ook mee. De echte toppers komen ondertussen uit de hoofdstad, eerlijk is eerlijk.
  1. De media hebben schijt. Journalisten noteren, op een goede uitzondering na, de waan van de dag. Tegels worden er in dit dorp al heel lang niet meer gelicht. De lokale persprijs werd dit jaar gewonnen door een boek, nadat vorig jaar een reportage over het Rotterdams Philharmonisch op tour in de Verenigde Staten en eerder een website over vreten zegevierden.  Rotterdams nieuws is oppervlakkig, gezellig en feitelijk. Gevolg is dat op de Coolsingel bestuurlijke lichtgewichten zonder moeite hun termijn uitzitten. Het debat over de toekomst van de stad nauwelijks van de grond komt. Je vaak het idee krijgt dat je in een gat woont. Kijk, de leukst versierde kerstboom staat in Ommoord. Niveautje hoor!

Halfvol

Is het dan allemaal kommer en kwel? Nee hoor. In de commissievergaderingen spuwden de vertegenwoordigers van het volk onverminderd hun detailvragen. Het doorsnee raadslid was een procesmanager die zich op het stadhuis volledig stuk loopt op het college van burgemeester en wethouders. In de raad verliepen de debatten langs vertrouwde lijnen. De oppositie bestaande uit zeven partijen is tegen en krijgt weinig tot niets voor elkaar. De coalitie is voor en laat af en toe een kruimel van tafel vallen.

“Hoogtepuntje van al dat beleidsmatige finetunen was toch wel dat in het dorp een uur lang alle verkeerslichten op groen gingen”

Rotterdam blonk uit in nota’s, actieplannen en pilots. De stad is bijna af. We kregen geen World Expo, maar wel een asielzoekerscentrum, een drijvende boerderij, een nieuw Depot voor Boijmans van Beuningen, nieuwe tegels voor de Coolsingel, een paar nieuwe ‘Skaeve Huse’ en een nieuwe, echt heel hoge toren. En schitterend beleid natuurlijk: een stedelijke visie op openbare toiletvoorzieningen, een ‘aanpak’ statushouders, de doorontwikkeling zorg, welzijn en jeugdhulp 2018, een fietsplan, een parkeerplan en een ‘offensief’ tegen verkeershufters. Hoogtepuntje van al dat beleidsmatige finetunen was toch wel dat in het dorp een uur lang alle verkeerslichten op groen gingen. Om na twee ongelukken te moeten constateren dat die verkeerslichten zo gek niet zijn.

Ja, we vierden in 2016 de uitlopers van de uitverkoren metropool. We haalden ons Spaans en Frans flink op. Halve stad van de leg, toen de grote boten Manhattan aan de Maas binnen voeren. Rotterdammers genoten met volle teugen van de erkenning die hun Rotterdam ten deel viel. Het is helaas niet anders. De awards zijn op.

Hoe het verder moet?

Hoe het verder moet met Rotterdam nu het feest over is….? Niemand heeft een idee. Tekenend is dat dit college onlangs voorstelde om in 2017 op zoek te gaan naar het ‘verhaal van de stad’. Hoe ligt Rotterdam er over twintig jaar bij? Briljant plan: Laten we het 10.000 Rotterdammers vragen. Zelf hebben ze in het stadhuis nog geen begin van een idee. De intellectuele en ideologische armoede regeert er.

Dan maar wat doen. Maar ook daar zijn de voortekenen niet gunstig. De bouwkranen vielen afgelopen jaar definitief stil. Mondjesmaat worden er de laatste weken nieuwe plannen aangekondigd. Feit. Onder alles wat nu nog wordt gebouwd staat de handtekening van wethouder Karakus. Amsterdam bouwt 60.000 woningen in vier jaar, Utrecht 12.000 in drie jaar. Het Rotterdamse Kendoe-college 16.000 in veertien jaar. Zelfs op onze sterke punten, geen woorden maar daden, worden we aan alle kanten voorbij gelopen door de concurrentie.

De gemeenteraadsverkiezingen in maart 2018 zullen de boel wel weer in gang trekken. Mijn politieke weerbericht luidt voorlopig: het politieke lagedrukgebied blijft nog wel even hangen.

Deze column is eerder voorgedragen tijdens de politieke talkshow DRAAD.

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:bouwbeleid, gemeente rotterdam, Leefbaar Rotterdam en woonreferendum

Sectie: Politiek

kaart: Stadhuisstraat, 3011 Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *