Kunst & Cultuur28 april 2017

Rotown is dertig (en still very much alive!)

Een jubileum vraagt om speciale, soms genânte verhalen. Dus, hier gaat-ie dan: Rotownekdotes. Op nog eens dertig jaar erbij!

Beeld: Cees Boot

Basia (29):

“Het jaar was 2009, en ik was in Rotterdam om mee te doen aan een kappersshow met wat vriendinnen. Vraag me niet waarom. Als Arnhemse modestudenten wilden we natuurlijk ook het Rotterdamse nachtleven zien. Heel erg veel bier later belandden we in Rotown. Nog meer bier later voelde ik een intens verlangen om te dansen op Rihanna. Ik klauterde het dj-laddertje op om met dubbele tong RiRi aan te vragen.

De dj had er geen zin in, niet in mijn dronken gelor en niet in Rude Boy. Toen bleek dat ik best een kwaaie dronk had, plus een aantal onverwerkte persoonlijke issues. Ik begon te kibbelen, hij gaf nog steeds niet toe. Het was koppig tegen koppig. Uit protest barricadeerde ik het laddertje met m’n lichaam. Als het aan mij lag, kwam niemand er meer op of af tot ik m’n zin kreeg. Daarop hebben ze me naar buiten gebonjourd (heel terecht, sorry iedereen). Rotown: de enige tent waar ik ooit uit ben gezet. Dat schept best wel een band.”

Rien (43, redacteur):

“Toen ik een jaar of 18 was, kwam ik al in Rotown. Destijds stonden er ouwe rockers met leren jackies en bierbuiken. Het was niet wat je noemt de hippe tent die het later geworden is. Wij kwamen er echt voor de optredens, nog steeds trouwens. In 1998 stond ik met m’n vrienden Rutger en Sjaak bij Cat Power. Ze zag er zo lief, breekbaar en dromerig uit. Rutger en ik waren, kortom, verliefd. Toen Sjaak na het optreden verklaarde met enige nood naar de wc te moeten, vonden Rutger en ik dat een goed excuus om mee te lopen en backstage ‘te verdwalen’. Om haar te vinden natuurlijk. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, maar in Rotown kon dat gewoon.

Op goed geluk en na enig rondscharrelen, stonden we opeens oog in oog met de zangeres. Stamelend, knullig, als twee halve zolen met onze singletjes in de hand. Maar zij vond het gewoon leuk. Na een heel gezellig gesprek vertrokken wij weer. Stralend, met gesigneerde singletjes én een plekje op de gastenlijst voor haar volgende optreden in Amsterdam, een dag later. Ook Sjaak vond dat we het goed gedaan hadden, want hij had vanuit de wc alles kunnen volgen. Wie van ons twee Cat Power leuker vond? Pfff, Rutger. Die vloog ze de volgende dag in Amsterdam om de hals. Story of my life.”

“25 april 1999: het was oorlog. Calexico belde: of ik ze uit het hotel naar Rotown wilde begeleiden”

Dave (46, directeur Ronde van Katendrecht):

“Tussen 1997 en 1999 werkte ik als programmeur bij Rotown. In 1998 speelde Calexico op Crossing Border in Den Haag. Ik heb altijd mijn best gedaan om m’n eigen muzieksmaak zo min mogelijk aan het Rotownpubliek op te dringen, maar deze jongens moest ik boeken. Dat jaar lukte het niet, Crossing Border had exclusiviteit afgekocht. Tegen de volgende tournee was de band een te grote act voor het podium van Rotown, maar ik heb toen zo veel gezeurd en aangedrongen bij de boekers dat ze het mij moreel verplicht waren om me m’n zin te geven. De show was direct uitverkocht, iedereen wilde erbij zijn. Echt iedereen, want alle mensen die ook maar een béétje een haakje hadden binnen Rotown wurmden zich de gastenlijst op. Overvol, onverantwoord, maar ik was apetrots.

Daarna kwam de stress. Waar gingen we in godsnaam iedereen laten? Van gekkigheid ramden we een staande tribuneconstructie in elkaar, zodat het opgekropte publiek Calexico tenminste kon zien. En toen kwam de dag: 25 april 1999. Jawel: de dag dat Feyenoord gehuldigd werd als kampioen. Het was oorlog. Niet normaal. Metrolijnen afgesloten, helikopters, plunderende hooligans, waarschuwingsschoten van de ME. Die avond werd ik gebeld door de band: wat was er in vredesnaam aan de hand in de stad? En hoe zag de stad er dan uit als de lokale club verloor? Of ik ze even wilde ophalen van het hotel aan de overkant van de straat om ze naar Rotown te begeleiden. Het was een steengoed concert. De sfeer was uitzinnig, een bizar contrast met wat er buiten op straat gebeurde. Dankzij de rellen was ons probleem toch een beetje opgelost, want sommige mensen kwamen niet opdagen omdat ze simpelweg niet de straat op durfden. Diegenen die wel kwamen, hadden een onvergetelijke concertavond.”

Felice (26, docent):

“Mijn meest memorabele avond in Rotown was in 2017. Kersvers, dus. Ik werk op een middelbare school en eigenlijk doe ik normaal niet zo gewaagd. Maar als je werkt en de hele dag het goede voorbeeld staat te geven, gaat het in het weekend kriebelen. Je moet jezelf bewijzen dat je óók nog jong en wild bent. Ik ben ook een mens. Daarom koos ik die zaterdagavond (Kiss All Hipsters) voor de volgende outfit: een doorschijnende gouden slip-on jurk, tot op de grond. Zo eentje waar je natuurlijk iets onder hoort te dragen. Ik vond een kanten bh’tje wel voldoende. Ik had denk ik niet voor een opvallender outfit kunnen kiezen.

Natuurlijk stond er ineens een leerling voor m’n neus. Een die daadwerkelijk wekelijks in mijn klas zit. For the record: wel gewoon 18. Het had echt niet ongemakkelijker uit kunnen pakken. Het contrast met hoe ik er normaal bijloop, was duidelijk van haar gezicht af te lezen, en waarschijnlijk ook van het mijne. Ik was heel blij dat ik niet drink, want dan was het waarschijnlijk nog erger geweest. Er zat maar één ding op: ik heb haar een drankje aangeboden en toen zijn we er gewoon voor gegaan: podium op, dansen. De weken erna hebben we elkaar op school een glimlachje en een verlegen ‘hoi’ gegeven. Nooit meer over gehad. En ik heb haar ook nooit meer gezien in Rotown. Zeker kom ik daar nog. Ik laat me niet wegjagen.”

“Die veertig minuten kan ik het best omschrijven als een collectieve psychose”

Richard (47, muziekjournalist, The Quietus, Louder than War):

“Rotterdam is altijd bijzonder geweest, qua muziek en zeker qua mentaliteit rondom muziek. Elk Rotterdams podium, hoe weinig er nu ook zijn, heeft zijn eigen karakter. Als je het mij vraagt, wordt dat voor een groot deel bepaald door het publiek. De interactie met het podium is voelbaar en heel direct. Dat geldt zeker voor Rotown, waar ik al jaren kom en heel wat optredens heb gezien. Eén staat me er voor altijd bij: British Sea Power in 2008.

De tent stond vol en de band stampte dwars door het publiek naar binnen. Ze zagen eruit alsof ze al weken buiten sliepen, gingen gekleed in een mix van wandelaars- en tweedehandskleding. De basgitarist droeg grote, dikke wandelsokken zonder schoenen. Hun uitstraling was volledig geschift. Ze leken wel op een andere planeet, blik op oneindig en klaar om de boel af te breken. Geen idee of en wat voor drugs er in het spel was, maar het publiek zette zich schrap. En dat was nodig! Het ging helemaal los. Iedereen werd gek, twee bandleden sprongen het publiek in. Die veertig minuten die ze speelden, kan ik het best omschrijven als een collectieve psychose. De gitarist klom al spelend op mijn rug en ik heb hem een tijdje rondgesjouwd. De jongen naast mij greep de setlist van het podium en at die op. Jazeker: mijn buurman stond een papieren setlist te vreten. En toen nokten ze hem opeens weer. Geen extra nummer, doei. Wij bleven compleet beduusd achter en hielden het meubilair vast met knikkende knietjes. Ongelooflijk.”

“Midden in de nacht begon de zon te schijnen en begon ik rondjes te rennen. Immens gelukkig”

Çetin (32, psychiater):

“Vier jaar geleden had ik een wilde dansavond achter de rug bij Rotown, samen met m’n beste vriend. Zoals dat gaat rolden we de tent uit, blut en zonder sigaretten. Het was winter, ijskoud, en het publiek vluchtte snel naar huis. Gelukkig stond er een zwerver een joint te roken op het terras. We knoopten direct een praatje met hem aan, zodat we met goed fatsoen om een trekje konden vragen. Op zo’n moment grijp je alles aan wat je kan krijgen, natuurlijk. Ik hees ontzettend aan dat ding om er het beste uit te halen. De zwerver staarde naar me met een mix van ontstemming en bewondering. Ik gaf de joint door aan m’n maat en op dat moment brak de nacht open. De zon begon fel te schijnen. Het werd bloedheet. De lucht was paars en ik voelde me immens gelukkig. Zwetend trok ik m’n jas uit en begon ik rondjes te rennen. Bij m’n vriend ging het er ongeveer hetzelfde aan toe. Jasloos, in de vrieskou en compleet gelukzalig zijn we naar m’n ouderlijk huis gesprint.

Crack. Ik heb per ongeluk crack gerookt voor de Rotown. Wie had dat kunnen denken.”

Heb jij ook een bijzondere, smeuïge of anderszins memorabele anekdote over Rotown? Deel hem in de reacties hieronder!

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:British Sea Power, Calexico, Dertig jaar Rotown en Rotown

Sectie: Kunst & Cultuur

kaart: nieuwe binnenweg 19
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *